Narodowość państwa polskiego od wieków już nie była jednorodna i monolityczna. W jej skład wchodzili przedstawiciele wielu narodowości, które znalazły się pod panowaniem polskiego władcy, których przedstawiciel samodzielnie przybyli na tereny Polski lub też zostali zmuszeni do emigracji i w naszym kraju znaleźli nową ojczyznę. Stąd także rozbudowana struktura etniczna Rzeczpospolitej w okresie po pierwszej wojnie światowej. Postanowienia wersalskie, których celem było wprowadzenie ładu i pokoju w Europie, zakładały , że kraj powinien być narodowościowo monolityczny, bez mniejszości, których działania mogłyby sprowokować do wybuchu kolejnych konfliktów, czy to na tle rasowym , religijnym kulturalnym czy terytorialnym. Dlatego też postanowienia polityków europejskich zmierzały do uściślenia granic, szczególnie Polski, aby na terenie Rzeczpospolitej znalazła się ludność w większości narodowości i pochodzenia polskiego. Kwestia zasadności tego postępowania nie będę tutaj poruszać. Dla Rzeczpospolitej takie ustalenia oznaczały umieszczenie linii granicznej na rzece Bug, bowiem skutkiem działań pierwszej wojny światowej a potem konfliktu między Związkiem Radzieckim a Polską linia ta objęła swym zakresem jeszcze ponad 250 kilometrów w kierunku wschodnim . Pociągnęło to za tym konsekwencji , m.in. w postaci tego , ze na terenie Polski znalazły się grupy ludności ukraińskiej i białoruskiej, gdy zaś dołączono również ziemię wileńską do terytorium Rzeczpospolitej w skład narodu polskiego weszła też ludność pochodzenia litewskiego.

W Polsce już od wieków przebywali ponadto w dużej liczbie Żydzi, którzy ściągali do naszego kraju nieraz z innych krajów europejskich , w których byli prześladowani. Szczególnie w XIII wieku, w okresie krucjatowym i zaraz po nim , kiedy to prześladowania te i wypędzenia Żydów były szczególnie silne. Jak podają statystyki przeprowadzone już po roku 1945 , w Polsce Żydzi liczyli jakieś 11 procent ludności kraju.

Trzynaste stulecie to również nasilenie się emigracji Niemców na ziemie Polskie, którzy przynosili ze sobą zasady i prawa nowego osadnictwa. Kolejnym okresem wzmożonej migracji ludności niemieckiej był okres istnienia Królestwa Polskiego i lata pierwszej połowy wieku XIX . Akcje osadzania ludności niemieckiej na terytoriach polskich miały w XIX wieku jednak zupełnie inny charakter niż te z okresu , gdy Polska Polska Rzeczpospolita Polska. Państwo położone w środkowej Europie nad Morzem Bałtyckim. Powierzchnia 312 685 km2. Liczba ludności 38 641 tys. (2001 r.). Stolica Warszawa. Język urzędowy polski. ... Czytaj dalej Słownik geograficzny nie była zniewolona przez zaborców. Wtedy bowiem kolonizacja ta miała na celu germanizacje społeczeństwa polskiego i wyrugowanie polskiej kultury, języka, i obyczajów z terenów dotąd rdzennie polskich. Działo się to szczególnie na ziemiach opanowanych przez Prusaków, którzy odkupując od chłopstwa ich pola, sprzedawali je następnie swoim rodzimym chłopom.

Z przedstawionej powyżej sytuacji jasno wynika, że zasady , które przyjęto na konferencji w Wersalu, były jedynie ideą ( bardziej lub mniej słuszną) pozostawiając w praktyce tą kwestię nierozwiązalną. Utworzenie monolitycznego kraju , z ludnością rdzenną było i jest nadal , jeśli nie niewykonalne, to na pewno bardzo trudne. W historii Rzeczpospolitej od dawna ludność polska żyła z wieloma mniejszościami, i udawało się tworzyć spójne społeczeństwo , które utożsamiało się z Rzeczpospolitą , jako swoją ojczyzną. Wobec jednak wydarzeń XIX wieku, nieustannej zmiany granic, i wzrostu świadomości narodowej wielu grup ludnościowych, stosunku między mniejszościami zaczęły się układać bardzo różnie, a i podejście ich do Rzeczpospolitej ulegało różnicowaniu.

Zdecydowaną większość spośród grup etnicznych zamieszkujących Rzeczpospolitą była ludność ukraińska, w liczbie ponad 3, 8 miliona osób, zamieszkująca w głównej mierze wsie. U nich też niezwykle mocno ukształtowała się idea niepodległościowa i wyzwoleńcza, zakładająca stworzenie ich własnego kraju. Zarzucali oni rządowi polskiemu iż przez niego nie mogli oni osiągnąć swoich zamiarów. I zapewne taka postawa była jednym z czynników, który przyczynił się do zaostrzenia wzajemnych relacji i wzrostu niechęci. Jeśli chodzi o ludność ukraińską , to relacje polsko- ukraińskie zwykle balansowały od w miarę spokojnych do rzeczywiście wrogich. Już w XVI wieku, gdy ziemie zamieszkane przez ludność ukraińską, król Zygmunt Zygmunt P. Calderon Życie snem, bohater główny; syn Bazylego, króla Polski. Przed narodzinami Zygmunta Bazyli dowiaduje się z przepowiedni, że jego potomek będzie okrutnym tyranem. Wpada na pomysł ... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - liceum August przyłączył do Rzeczpospolitej, stan Stan w okresie feudalizmu była to zamknięta grupa społeczna posiadająca jednakową pozycję prawną w państwie (duchowieństwo, szlachta, mieszczaństwo, chłopi). Przynależność do stanu ... Czytaj dalej Słownik historyczny szlachecki i magnaci zaczęli wykorzystywać i czerpać maksymalne zyski z nowo przyłączonych terenów.

Inaczej zachowała się wobec tego faktu grupa możnych ukraińskich a inaczej chłopstwo, wykorzystywane maksymalnie przez właścicieli ogromnych gospodarstw folwarcznych na wschodzie. W XX wieku do głosu doszła silna wówczas grupa o nastawieniu przeciwnym Polsce, zwana Organizacją Ukraińskich Nacjonalistów. Prowadzili oni działania zbrojne, terroryzując swoje ofiary, przeprowadzając akcje zamachowców wśród dyplomatów i urzędników Polski. Z ich przyczyny zginęło wielu polskich polityków. Zamordowali oni : Bolesława Pieradzkiego , zajmującego się kwestiami wewnątrzpaństwowymi, Tadeusza Chołówko. Oni tez byli organizatorami akcji terrorystycznej we Lwowie, której ofiarą miał paść Józef Piłsudski. Reakcją polską było rozbrajanie i siłą tłumienie wszelkich zamieszek i niepokojów niepodległościowych na ziemiach zamieszkanych przez ludność ukraińską. Niestety , skutkiem takich odwetowych akcji, było zniszczenie wielu świątyń prawosławnych, ponadto także i politycy obstawali za akcją polonizacyjną na terenach wschodnich.

Taka sytuacja musiała rodzić napięcia i konflikty, na tle narodowościowym. Dawało to okazję i możliwość państwom sąsiadującym do interwencji w sprawy polskie, poprzez wspieranie tych niepokojów i podsycanie wzajemnej wrogości. I tak państwo niemieckie wspomagało Ukraińców przed dostawy sprzętu zbrojnego oraz funduszy, a także zapewniali ćwiczenie kadr dowódczych w Niemczech. Ukraińcy mogli też liczyć na pomoc od państwa czeskiego , które pamiętało , niedawną utratę ziemi galicyjskich na wschodzie.

Z drugiej strony działała też polityka Związku Radzieckiego, który również wpływał na nastawienie mniejszości ukraińskiej na ziemiach polskich i na ziemiach objętych już przez Związek Radziecki. Na konferencji wersalskiej musiało się państwo polskie zobowiązać do tzw. "traktatu mniejszościowego", który miał być gwarantem zachowania przywilejów różnych ludności etnicznych na terenie kraju. Nie dziwi wiec Wiec starosłowiańska nazwa zgromadzenia, narady, na której decydowano o najważniejszych sprawach całego plemienia, np. o wojnie i pokoju czy wyborze władcy. W Polsce wczesnośredniowiecznej mianem ... Czytaj dalej Słownik historyczny ostra i zdecydowana postawa polskiego rządu wobec terrorystycznych działań Ukraińców , którzy wspierani ( mniej lub bardziej oficjalnie) przez rządy radziecki i faszystowski niemiecki, coraz bardziej agresywnie działali na ziemiach polskich, zamieszkanych przez siebie.

Podobną , choć wynikającą z innych pobudek, reprezentowała ludność niemiecka zamieszkująca w Rzeczpospolitej. Jednak postawa ich zależała w dużej mierze od tego kiedy i w jakim rejonie przyszło im zamieszkiwać. Bowiem ci z Niemców , którzy przybyli do Polski jeszcze na w trzynastym stuleciu, jak również w wieku XIX. Poczuwali się oni bowiem do narodowości polskiej, i traktowali nasz kraj jako swoja ojczyznę. Jednakże ci z mniejszości niemieckiej, którzy osiedlali się na ziemiach wielkopolskiej i śląskiej, tak w XIX -stym jak i w wiekach wcześniejszych byli zwykle nastawieni jeśli nie wrogo to na pewno bardzo niechętnie do Rzeczpospolitej. Kiedy obszar ten został ponownie zwrócony Polsce, oni tam pozostali , nie godząc się jednak z zaistniałą sytuacją zmiany granic. Głównie za ich przyczyna w rejonie tym dochodziło wciąż do starć na tle etnicznym, jako że współpracując ściśle z niemieckimi faszystami i innymi terrorystycznymi organizacjami, dla których szpiegowali w Rzeczpospolitej. Utworzyli oni organizację zwana "V Kolumną".

Tymczasem kolejną mniejszością, która liczebnie plasowała się zaraz po mniejszości ukraińskiej byli oczywiście Żydzi. Społeczność , którą przyszło im tworzyć w granicach Rzeczpospolitej była bardzo różnorodna, zarówno pod względem statusu materialnego, jak i wykonywanego zawodu. Żydzi bowiem posiadali zakłady fabryczne, zajmowali się od wieków bankowością i finansami. Grupa , szczególnie bogatszych Żydów bardzo szybko aklimatyzowali się ze społecznością polską, przejmując jej obyczaje, niejednokrotnie przechodząc na katolicyzm. Oni najbardziej świadomie utożsamiali się z Polakami. Wśród społeczeństwa żydowskiego istniały jednak grupy , których celem nie była Polska. Nazywano ich Syjonistami, a charakteryzowało ich dążenie do ukształtowania własnego kraju na ziemiach palestyńskich. W końcu byli też Żydzi, którzy również utożsamiali się z ideą założenia państwa żydowskiego, jednak niekoniecznie w Palestynie, ale na terytorium, gdzie mieszkała większość Żydów, czyli, w Polsce! Idee tego typu propagował w pierwszym dziesięcioleciu XX wieku Żabotycki. Proponował on założenie w granicach polskich państwa o nazwie Judeo - Polonia. Wydarzenia pierwszej wojny światowej, ujawniły wśród Żydów na ogół postawę neutralna albo wręcz niechętną wobec walki o wolność Polski. Spora Spora zarodnik.
Czytaj dalej Słownik biologiczny
jednak ich liczba służyła w oddziałach Legionów , którymi dowodził Piłsudski. Z jego to inicjatywy w latach 1918 -1919 społeczeństwo żydowskie uzyskało możliwość utworzenia swojego własnego systemu oświatowego. Ponadto nie musieli poddawać się obowiązkowi wojska, mogli prowadzić własną działalność w zakresie polityki i ekonomii, udzielono im swobody i wolności w kwestiach majątkowych ( kupna, sprzedaży, dzierżawy etc.). Co ciekawe, również ich język jidysz został uprzywilejowany i funkcjonował w dziedzinie sądownictwa i administracji równolegle z mową polską.

Społeczeństwo żydowskie, z racji zawodów jakie zwykle podejmowali, żyli głównie w miastach polskich. Działali w branżach: handlowej, bankowej i kredytowej ( czyli lichwiarskiej) . Byli właścicielami sklepów produkcyjnych , jak też grubo ponad połowa sklepów , sprzedających detalicznie była w ich ręku. Władze Rzeczpospolitej wyraźnie wspomagały ich działalność, gwarantując szerokie przywileje, zwłaszcza pod kątem ekonomicznym. Ponadto udzielano pomocy organizacjom dążącym do utworzenia na ziemiach palestyńskich państwa żydowskiego. To właśnie przedstawiciele mniejszości żydowskiej w Polsce zostali założycielami państwa izraelskiego, a byli to M. Begin, Ben Gurion.

Poparcie jakiego udzielał im Piłsudski, nagle skończyło się wraz z jego śmiercią. Przybrały wówczas na sile działania antysemickie, co postępowało wraz z rezygnacją władz z wspierania akcji żydowskich. Sytuacja ta odbiła się zarówno na dostępie do edukacji dla młodzieży żydowskiej , jak i bojkotowanie handlu prowadzonego przez Żydów. Pojawiła się wówczas bardzo realna idea wyemigrowania z państwa polskiego. Stąd też koncepcje podsyłane regularnie władzom Francji, by udzieliła ona pozwolenia by Żydzi emigrujący z Polski mogli zamieszkać jedną z jej kolonii, a konkretnie - Madagaskar.

Kolejną mniejszością żyjącą w granicach Rzeczpospolitej, byli Białorusini. Nie byli oni zwykle problemem w kwestiach etnicznych, żyjąc w głównej mierze w wioskach. Stanowiąc w większości warstwę chłopstwa , idea osiągnięcia jakiejś własnej autonomii czy niepodległości była bardzo słaba, i nie ujawniała się poprzez agresję czy działaniach politycznych. Wpływ na ich społeczność miała niewątpliwie grupa działaczy ze Związku Radzieckiego. Oni to nawoływali do zrywów, i podburzali spokojną ludność białoruską. Brak efektów ich akcji, było skutkiem zapobiegliwości władz polskich , które powołały do życia Korpus Ochrony Pogranicza. Dlatego też mniejszość białoruska pozostawała wierna sprawie polskiej.

Konfliktowa sytuacja pozostawała na północnym wschodzie Polski. Tam bowiem, na pograniczu z Litwą dochodziło do bardzo licznych spięć i nieporozumień, jak i do świadomych działań, które ze strony litewskiej zmierzały jednoznacznie do pozbycia się z ziem litewskich oddziaływania ze strony polskiej. Państwo litewskie widziało bowiem ogromne zagrożenie dla własnej kultury i obyczajów w kontaktach z Polską. Kwestia ta, od wieków już, bo od czasów zawarcia unii lubelskiej, była drażliwa dla Litwinów, którzy często dopatrywali się niesprawiedliwości i uprzywilejowania Polaków względem Litwinów w okresie istnienia Rzeczpospolitej Obojga Narodów. W dodatku napięcie wzrosło ogromnie w momencie akcji podjętej przed generała Żeligowskiego. Oficjalnie , był to z jego strony akt samowoli. Doprowadził on do wybuchu rozruchów i buntu w Wilnie, czego efektem , w wyniku polskiej reakcji, stało się przyłączenie terenów wileńskich w granice Rzeczpospolitej.

Ze strony Litwy oburzonej tym wydarzeniem, nastąpiło przerwanie jakichkolwiek relacji ze stroną polską. W roku 1938 , kiedy Rzeczpospolita postawiła Litwie surowe warunki , państwo litewskie ponownie nawiązało kontakty dyplomatyczne i polityczne z naszym krajem. Pomimo tych wydarzeń społeczeństwo litewskie znajdujące się w granicach Rzeczpospolitej nie było szczególnie wrogi nastawione do państwa polskiego.

Z ogólnie nakreślonej wyżej sytuacji wynika jasno , że II Rzeczpospolita skupiająca na swoim terenie dużą liczbę mniejszości narodowych, które często zróżnicowane były w obrębie własnych społeczności, musiała sprostać wielu tarciom i napięciom jakie w takiej sytuacji powstawały na ziemiach polskich. A były to nie tylko zatargi o terytoria , ale ich podłoże było natury kulturowej, religijnej a często ekonomicznej.

Można stawiać zarzuty władzom polskim , że dokonywały i pozwalały na akty agresji, pozornie niekontrolowanej czy to na ludności litewskiej czy ukraińskiej. Jednak nie były to działania, ani odosobnione, ani do końca niesłuszne. Demilitaryzacja Demilitaryzacja ograniczenie potencjału militarnego danego państwa lub na danym terytorium na podstawie porozumienia między państwami; inaczej rozbrojenie.
Czytaj dalej Słownik historyczny
bowiem terenów zapalnych miała też swoje podłoże. A słuszność podejmowanych działań, najbardziej jaskrawo i boleśnie uwidoczniła się , gdy akcji tego typu zabrakło , np. w 1943 roku, gdy terroryzm Ukraińskiej Powstańczej Armii doprowadził do okrutnej śmierci wielu Polaków, także z rąk Ukraińców mieszkających wśród ludności polskiej.