II Rzeczpospolita zamieszkiwana była przez ponad 27 milionów ludzi, co sytuowało pod tym względem Polskę na szóstym miejscu w Europie. Był to kraj wielonarodowościowy, Polacy stanowili 65% ogółu ludności, Ukraińcy-16%, Żydzi-10%, Białorusini-5%, Niemcy-4%, Rosjanie, Litwini, Czesi i inni-1%. Na terenach wschodnich- na Polesiu, Wołyniu i w Galicji Wschodniej przeważali Ukraińcy i Białorusini. W miastach położonych we wschodniej Polsce znaczny odsetek stanowili Żydzi, a w zachodniej Polsce - Niemcy. Najwięcej Polaków mieszkało w takich miastach jak: Warszawa, Kraków, Poznań. Ówczesna Polska Polska Rzeczpospolita Polska. Państwo położone w środkowej Europie nad Morzem Bałtyckim. Powierzchnia 312 685 km2. Liczba ludności 38 641 tys. (2001 r.). Stolica Warszawa. Język urzędowy polski. ... Czytaj dalej Słownik geograficzny była krajem głównie rolniczym, a 65% chłopów stanowili Polacy.

W międzywojennej Polsce dominowali katolicy, było ich 62%. Grekokatolicy, w większości Ukraińcy stanowili 12% ludności. Białorusini i  Rosjanie Rosjanie A. Mickiewicz III cz. Dziadów, bohater zbiorowy; licznie występują w dramacie, począwszy od tyrana Nowosilcowa, poprzez jego zauszników Bajkowa i Pelikana, po młodych oficerów, przybyłych na ... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - liceum wyznawali prawosławie i było ich 11%. Podobny procent przypadał na wyznawców religii mojżeszowej a jeden milion mieszkańców kraju był wyznania ewangelickiego.

Pomiędzy ludnością polską i ukraińską powstał antagonizm, który dotyczył głównie terenu Galicji Wschodniej. W 1919 roku Ententa Ententa trójporozumienie
Czytaj dalej Słownik historyczny
oddała Polsce Galicję Wschodnią w zarząd tymczasowy, zaś po spełnieniu warunku nadania autonomii terytorialnej miała ona przejść całkowicie pod władzę Polski. Nastąpiło to decyzją Rady Ambasadorów w 1923 roku, rząd polski obiecał realizację postulatu autonomii terytorialnej, wprowadzenia języka ukraińskiego do administracji, utworzenia uniwersytetu ukraińskiego, których nigdy nie urzeczywistniono.

Ukraińcy od początku nie godzili się na przyłączenie Galicji Wschodniej do Polski, a wyraz temu dawali bojkotując wybory parlamentarne. Do zaostrzenia antagonizmu polsko-ukraińskiego doszło po powstaniu w 1929 roku Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów, która stosowała akcje terrorystyczne wymierzone w Polaków, a ich przykładem było zamordowanie ministra spraw wewnętrznych Bronisława Pierackiego. Od 1929 roku na kresach wschodnich rozpoczął się otwarty konflikt, w którym Ukraińcy napadali i palili polskie domostwa i dwory a w odpowiedzi władze polskie przeprowadziły pacyfikację, która objęła ponad osiemset ukraińskich wsi. Majątki Ukraińców niszczono a ich samych prześladowano.

Nieobce były też Polakom nastroje antysemickie, które przybrały na sile w drugiej połowie lat trzydziestych. Wpływ na to miał kryzys ekonomiczny, za który odpowiedzialnością obarczano aktywnych w obszarze gospodarki Żydów. Stronnictwa nacjonalistyczne przyjmowały wrogie względem Żydów nastawienie z Niemiec hitlerowskich. Od 1936 roku zaczęło dochodzić do coraz częstszych aktów dyskryminacji względem ludności żydowskiej w postaci pogromów, tworzenia gett ławkowych.