Rewolucja angielska miała miejsce w latach 1640-1660. Spora część historyków określa ją jako konflikt królewsko-parlamentarny. Wybuch rewolucji wiąże się z próbą podjęcia rządów absolutnych przez króla. Mam tu na myśli Karola I Stuarta, który rządził krajem w 1625-1640. Przyczyn nieporozumienia należy dopatrywać się w podatkach, niezbędnych do utrzymania dworu, czy prowadzenia zagranicznej polityki. Ponadto, sprawa religijna jest tu istotna też w tej rewolucji. A mianowicie dwór królewski popierał anglikanizm, natomiast parlamentarzyści popierali purytanizm. Poza tym, nikomu nie podobało się łamanie przez króla prawa obywatelskiego i sprawa polityki zagranicznej Anglii.

Był to konflikt wewnętrzny, który trwał w latach, tak jak już wcześniej wspomniałam 1640-1660. Stanowił cezurę, która dzieliła nowożytność angielską na dwie zupełnie odmienne, różne epoki. Wcześniej mieliśmy do czynienia z dynastią Tudorów i Stuartów, którzy również pragnęli wprowadzić absolutyzm, aczkolwiek zaczął się później czas na kształtowanie współczesnej monarchii parlamentarnej.

Czas rewolucji angielskiej, obfity był w różnorodne projekty ustroju. Jednak z tych innowacyjnych pomysłów ostało się na dłużej, część z tych projektów nie zobaczyła nigdy światła dziennego. Mam tu na uwadze postulat uczynienia Anglii republiką. Przede wszystkim, zmiany ustrojowe nastąpiły po restauracji Stuartów.

Henryk VII dążył do tego, by uznano jego władzę i postanowił zreorganizować tajną radę i przekształcić Izbę Gwiaździstą w przyrząd do walk z przeciwnikiem monarszym. Miało to miejsce za rządów Henryka VII, tj. w latach 1509-1547.

W roku 1534 wydano akt supremacji, w wyniku czego król został głową nowo powstałego kościoła anglikańskiego. Zamykano wówczas klasztory katolickie, zaś ziemie należącą do kościoła sprzedawał arystokracji, w ten sposób uzależniając ją od siebie. Pozycja władcy była teraz bardzo silna, a jej wzmocnienie następowało już za rządów Elżbiety I. Była ona królową w latach 1558-1603 i potrafiła ona zdobyć zaufanie parlamentarzystów oraz podporządkowała sobie administrację. Miła ona szerokie poparcie, ponieważ za jej królowania Anglia odnosiła sukcesy polityczne, a także nastąpił rozkwit sztuki i kultury.

W latach 1603-1625 panował Jakub I Stuart, który doprowadził do unii personalnej z Szkocją. Zamierzał on wprowadzić absolutyzm monarszy na wzór szkockiego do swego kraju, który od dawien dawna był parlamentarny. Spowodowało to nieporozumienia, a do największego konfliktu doszło za panowania Karola I Stuarta, czyli jego syna. Miało to miejsce w latach 1625-1649. Postanowił on rozwiązać parlament, gdyż nie mógł z nim dojść do porozumienia, toteż jedenaście lat Anglia pozbawiona była parlamentu.

Dopiero w roku 1640 król zwołał rząd, gdyż w Szkocji wybuchły bunty i Karol I chciał na te walki pieniędzy. Cała ta sytuacja zapoczątkowała rewolucją w Anglii. W jej wyniku Anglia straciła monarchę i ogłosiła się republiką.