26 stycznia 1919 roku został wybrany Sejm Ustawodawczy, który uchwalił podstawy ustrojowe II Rzeczypospolitej. Zastąpił obowiązującą od lutego 1919 roku małą konstytucję, nową ustawą zasadnicza, uchwaloną 17 marca 1921 roku. Zyskała ona od miesiąca w którym była ratyfikowana miano marcowej. Wprowadzała ona ustrój republiki demokratycznej z parlamentarno – gabinetowym systemem rządów. Władza zwierzchnia należała do narodu, czyli wszystkich obywateli państwa, który sprawuje władzę za pośrednictwem specjalnie do tego powołanych organów.

Władza ustawodawcza na mocy nowej konstytucji należała do parlamentu, złożonego z dwóch izb: Sejmu i Senatu. W sejmie zasiadało 444 posłów, wybieranych na pięcioletnią kadencję. Prawo wyborcze czynne posiadali obywatele, którzy ukończyli 21 rok życia a bierne mający 25 lat. Konstytucja  marcowa ustanawiała wspólne obrady izb w szczególnych wypadkach, jako tzw. Zgromadzenie Narodowe. Do jego kompetencji należał wybór prezydenta, odebranie od niego przysięgi poprzedzającej objęcie urzędu i dokonywana większością głosów rewizja Ustawy Zasadniczej. Do zadań Sejmu  należało: stanowienie prawa, podatków oraz budżetu, kontrolowanie działań rządu, ratyfikowanie traktatów międzynarodowych, powoływanie prezesa NIK. Wraz z rządem miał inicjatywę ustawodawczą, a w razie konieczność marszałek sejmu zastępował prezydenta W skład Senatu natomiast wchodziło 111 senatorów wybieranych również na pięć lat. Prawo wyborcze czynne posiadali obywatele, którzy ukończyli 30 rok życia, a bierne, 40 lat. Senat posiadał prawo veta zwieszającego, co w praktyce oznaczało wstrzymanie projektu ustawy na 60 dni oraz możliwość wprowadzenia poprawek. Sejm mógł jeszcze raz uchwalić wstrzymaną przez Senat ustawę. Mógł również odrzucić poprawki Senatu kwalifikowaną większością 11/20 głosów. Parlamentowi przynależało też prawo udzielania amnestii drogą ustawową. Sejm i Senat mogły zostać rozwiązane przed końcem kadencji prze Sejm, po uzyskaniu większości 2/3 głosów. Mógł tego dokonać też prezydent uzyskawszy zgody 3/5 wszystkich senatorów. Zmiana Konstytucji wymagała odpowiedniej uchwały zarówno Sejmu jak i Senatu. Warunkiem koniecznym była większość 2/3 głosów.

Władza wykonawcza należała do Rady Ministrów i Prezydenta.

Prezydent był wybierany przez Zgromadzenie Narodowe na siedem lat. Do jego uprawnień należało: odwoływanie rządu, zwoływanie obrad sejmowych, obsadzanie stanowisk wojskowych, zwierzchność nad armią, nie był jednak wodzem naczelnym w czasie wojny. Za zgodą Sejmu mógł zawierać traktaty międzynarodowe: wypowiadać wojnę i zawierać pokój. Miał prawo łaski, mógł rozwiązać parlament. Chronił go immunitet, z wyjątkiem zdrady państwa, nieprzestrzegania konstytucji lub popełnienia przestępstwa karnego. Akt prawny, który podpisał prezydent nabierał mocy po uzyskaniu kontrasygnaty właściwego ministra i premiera. Rada Ministrów na czele z premierem miała inicjatywę ustawodawczą, decydowała o kierunku polityki państwa, za swoją działalność była odpowiedzialna przed Sejmem. Władza sądownicza należała do niezawisłych sądów.

  Konstytucja marcowa wprowadzała szeroki zakres praw obywatelskich, przede wszystkim prawa polityczne: czyli prawa wyborcze oraz piastowania urzędów, społeczne, czyli ochronę pracy, ubezpieczenia, zakaz pracy dzieci do lat 15 oraz prawa obywatelskie: równość, wolność, nietykalność własności prywatnej, ochronę korespondencji i brak cenzury. Konstytucja kwietniowa wprowadzała ustrój autorytarny. Władza ustawodawcza należała do sejmu i Senatu. W sejmie zasiadało 208 posłów, wybieranych na pięć lat. Prawo wyborcze czynne posiadali obywatele, którzy ukończyli 24 lata, a bierne – 30 lat. Do kompetencji tej izby należała:  funkcja ustawodawcza, ograniczona kontrola  rządu, ustalanie budżetu, oraz uchwalanie podatków. W Senacie zasiadało 96 senatorów powołanych w 1/3 przez głowę państwa a w 2/3 w wyniku wyborów. Do zadań Senatu należało: rozpatrywanie budżetu oraz projektów ustaw sejmowych, kontrolowanie długów państwowych. Marszałek senatu mógł w razie konieczności zastąpić prezydenta. Prezydent otrzymał władzę zwierzchnią w stosunku do rządu i parlamentu. Mógł on:  mianować  premiera, a na jego wniosek ministrów, zwoływać  i rozwiązywać parlament, otwierać, odraczać  i zamykać obrady parlamentu, reprezentować  kraj na zewnątrz,  decydować o wojnie i pokoju, zawierać i ratyfikować umowy międzynarodowe, obsadzać najwyższe stanowiska państwowe, posiadać władzę zwierzchnią nad armią. Za swoje czyny był odpowiedzialny tylko przed Bogiem i historią. W razie zgonu prezydenta w okresie sprawowania urzędu,  Zgromadzenie Elektorów zarządzi „głosowanie powszechne”. Podobnie jak w konstytucji marcowe, również i konstytucja kwietniowa w kwestii władzy sądowniczej wprowadzała niezależne i niezawisłe sądy. Ograniczeniu natomiast uległy prawa obywatelskie.

Obydwie konstytucje okresu międzywojennego opierały się na monteskiuszowskim podziale władzy: na ustawodawczą, wykonawczą i sądowniczą. Konstytucja marcowa  przyznawała dominującą rolę Parlamentowi, zaś kwietniowa prezydentowi, było to wynikiem istniejącej sytuacji politycznej. Po zamachu majowym władzę przejął obóz sanacyjny  skupiony wokół Józefa Piłsudskiego, dążący do zmiany systemu rządzenia, zaprowadzenia rządów autorytarnych. Konstytucja kwietniowa zakończyła więc powolny proces przebudowy Rzeczpospolitej.