Bolesław IV Kędzierzawy był księciem mazowieckim (od 1138 roku), śląskim (w latach 1146–1163) i sandomierskim (od 1166 roku). Był księciem krakowskim i księciem  seniorem (zwierzchnim) Polski w latach 1146 -1173.

Urodził się ok. 1122 roku, a zmarł 5 stycznia 1173 roku. Był synem Bolesława Krzywoustego oraz Salomei z Bergu.

Po zatrzymaniu Konrada III na linii Odry, który interweniował w imieniu Władysława Wygnańca, władza Bolesława zaczęła się stabilizować w kraju. Jego pozycja została dodatkowo wzmocniona przez sojusz zawarty z Albrechtem Niedźwiedziem w roku 1147. Wówczas to, za udział polski w wyprawie krzyżowej przeciwko Słowianom Połabskim, władca saski stał się rzecznikiem spraw strony polskiej na obszarze cesarstwa.

W roku 1157 dochodzi do kolejnej interwencji w sprawie wygnanego seniora, za sprawą cesarza Fryderyka Barbarossy. Siły niemieckie bez walki sforsowały Odrę. Pomimo porażki udało się utrzymać władzę w kraju za cenę hołdu lennego złożonego cesarzowi. Dodatkowo oddał wówczas swojego najmłodszego brata – Kazimierza, na zakładnika. Po śmierci Władysława Wygnańca, w efekcie nacisków cesarza, Bolesław oddał Śląsk synom pierwszego seniora – Mieszkowi Plątonogiemu oraz Bolesławowi Wysokiemu. 

W roku 1166 podjął działania mające na celu podporządkowanie mu Prus. Jednak na skutek nieumiejętnego prowadzenia wyprawy, siły polskie poniosły ogromną klęskę. W bitwie zginął sam książę Henryk Sandomierski. Większa cześć jego dzielnic dostała się w ręce Bolesława, a Kazimierzowi przypadła wówczas dzielnica wiślicka. W ostatnich latach panowania Bolesław Kędzierzawy wydzielił terytorium sandomierskie dla najmłodszego syna Bolesława Krzywoustego.

W okresie swojego panowania uczynił liczne nadania na rzecz kościoła, ufundował m.in. kolegiatę Kanoników Regularnych w Czerwińsku, a także romańską kolegiatę w Tumie pod Łęczycą.