Kultura celtycka i jej dokonania dotarły na obszar Europy, Srodkowej-Wschodniej, co wywarło wpływ na tutejsze społeczności i przyczyniło się do ukształtowania kultury przeworskiej. Powstawała ona na podwalinach prakultur w postaci kultur pomorskiej oraz grobów kloszowych. Swych zasięgiem pokryła większość terenów Polski, sama kultura przechodziła dwie fazy rozwoju. Początkowa fala rozwoju to okres przed rzymski, natomiast kolejny to czas zwiększonych wpływów prowincji.

Ludzie zamieszkujący te tereny, reprezentanci owej kultury przeworskiej, mieszkali głównie w osadach we własnych domach słupowych lub po ziemiankach. Podstawa działalności było rolnictwo i hodowla zwierząt, choć z czasem opanowano sztukę produkcji narzędzi z metalu, dokonywanych w prymitywnych piecach zwanych dymarkami. Do najbardziej rozwiniętych obszarów gdzie archeolodzy odkryli ślady wielu prymitywnych pieców są rejony Gór Świętokrzyskich i okolice Warszawy. W tych okolicach odnaleziono liczne groby wypełnione narzędziami kowalskimi, co świadczyło o wykreowaniu się grupy rzemieślników zajmujących się wytopem narzędzi z żelaza. Pochowek najczęściej to chowanie w ziemi w grobach jamowych spalonych zwłok wraz z towarzyszącymi zmarłemu narzędziami, zwyczaj ten ma ściśle związki z wpływem kultury celtyckiej. W odkrytych przez archeologów grobach najczęściej odnajdywano elementy zbroi, ozdoby w postaci zapinek zwane fibulami, naczynia ceramiczne i inne. Przedstawiciele kultury przeworskiej rozwijali się także dzięki licznym kontaktom z kulturami śródziemnomorskimi, o czym świadczą odnajdywane liczne wyroby pochodzące z basenu morza śródziemnomorskiego. Zwłaszcza świadczą o tym fakcie, miecze wykonane na wysokim poziomie, liczne bogato zdobione ozdoby ( bransolety lateksie), czy przykłady malowanej ceramiki granitowej.

Przykłady tych przedmiotów najłatwiej znajdywano na Śląsku i Kujawach, co świadczy ze były to silnie rozwinięte ośrodki kultury przeworskiej. Na tym obszarze archeolodzy znaleźli także liczne cmentarzyska, zwłaszcza interesujące miejsca pochowku zwierząt, psów czy świń.

Rozwój imperium rzymskiego nie pozostał bez znaczenia dla plemion zamieszkujących wschodnie tereny europy. W pierwszych latach naszej ery przedstawiciele kultury przeworskiej przemieszczają się po wschodniej europie, kierując się zwłaszcza na południe obejmując swym zasięgiem dorzecze Dniestru, tereny Ukrainy Zakarpackiej oraz wschodnia część Słowacji. Dowodem obecności reprezentantów owej kultury na tych terenach są liczne cmentarzyska, w których odnaleziono liczne przedmioty ceramiczne i metalowe. Groby ulęgają zmianie starsze groby jamowe zostają wypierane przez popielcowe, choć był to okres tylko przejściowy. Później następuje powrót w kierunku grobów jamowych są one coraz bardziej uboższe, choć dokonuje się pewne rozluźnienie w obowiązującej formie pochowku. Aczkolwiek nie pozostaje to bez wpływu na badania historyczne gdyż zachowanie grobów jamowych, pozwalało na odkrywanie wyrobów materialnych świadczących o zmianach dokonujących się w kulturze przeworskiej. Zmiany takie obserwujemy choćby w uzbrojeniu na przestrzeni lat, mianowicie długie miecze są zastępowane krótkimi na wzór broni rzymskiej.

Wśród uzbrojenia pokaźną role odgrywała włócznia z szerokim gratem, ukształtowanym w sposób lurowaty lub deltoidalny. Ważnym elementem zbroi była tez tarcza, natomiast nie odnaleziono tak popularnych w legionach rzymskich hełmów i kolczug. Na podstawie zakopywanej zbroi możemy stwierdzić o postępie, jaki dokonał się w obróbce metali, do którego używano coraz to nowych narzędzi w postaci młotków czy pił.

Natomiast do obróbki skór służyły głównie sierpowate noże a także skrzydła wyrabiane z żelaza lub kamienia. Wykopaliska odkrywały tez liczne przybory dla kobiet, w tym szkatułki, grzybki, ozdoby z metalu i żelaza, które wyparło stosowanie brązu. W stroju mężczyzn potwierdza to fakt odnajdywania żelaznych sprzączek do pasków.

Znacznie mniejsza wiedza dysponuje w rekonstrukcji gospodarki tamtego okresu i podawaniu jej wpływom rzymskim. Z pewnością rolnictwo pozostało główną dziedzina życia gospodarczego, ulepszone narzędzia przyczyniały się do polepszania uprawy roślin oraz zastosowaniu systemu przemienno-odłogowego na rzecz starego systemu wypalania. Rotacyjny sposób uprawy przyczynił się do zwiększania zbiorów, zwłaszcza wśród najczęściej uprawianych zbóż, choć można było odnaleźć uprawy grochu i bobu. Ważna dziedzina gospodarki była także hodowla zwierząt, zwłaszcza bydła rogatego, które stanowiły ponad polowe trzymanych zwierząt. Proces wypalania metalurgii najlepiej rozwija się w trzech głównych ośrodkach z najbardziej zaawansowanym w Górach świętokrzyskich, gdzie pojedyncze dymarki zostają zastąpione przez rzędy dymarek, które tworzą wielkie piecowiska.

By uzyskać żelazo powstały specjalne kopalnie, jedna z nich odkryto w rudach w okolicach Ostrowca. Drugim wielkim okręgiem metalurgii były okolice Warszawy, aczkolwiek produkowano żelazo o niskiej jakości na wskutek obróbki rud o dużej domieszce fosforu. Trzeci znaczący ośrodek leżał na obszarze śląska opolskiego. Wraz z rozwojem hutnictwa postępował rozwój wytwarzania ceramiki. Przełom stało się łopoczecie używania koła garncarskiego, centrum ceramiki znajdowało się w okolicach Krakowa a także na Śląsku, gdzie odnaleziono liczne piece garncarskie. Oprócz rozwoju gospodarki rozkwit przeżywał również handel a społecznością imperium rzymskiego. Dowodem tego jest ogromny napływ na tereny kultury przeworskiej pieniędzy wywodzących się z imperium, który datujemy na druga polowe II wieku. Niewiele można powiedzieć natomiast o architekturze tej kultury, brak wszelkich stałych fortyfikacji i brak jednolitej zabudowy utrudniają ten proces. Kres tej kultury jest również zagadkowy i nagły. Archeolodzy upadek tej zaawansowanej kultury przypisują pojawieniu się Hunów na tych terenach, które mogły ograniczyć liczebność populacji i zmusić do wędrówki na nowe terytoria.