Kultura Halabu znana w dziejach historii jako starożytna kultura neolitu ceramicznego, swą nazwę zawdzięcza wykopaliskom w miejscowości Tall Halaf w Syrii. Dotyczyla ona terenów na południu Mezopotamii i Syrii i dotyczy okresu od polowy VI do V tysiąclecia p.n.e. . Glownie znane w archeologii z pozostałości w postaci różnorodnym budownictwie z gliny z pewnym wykorzystaniem gipsu, na kamiennych fundamentach. Ich domostwa wznoszono w kształcie prostokąta o dość pokaźnych rozmiarach. Kultura tych ludzi skupiała się głownie na działalności rolniczej, głownie hodowli zwierząt i uprawie roślin. Oprocz działalności czysto rolniczej archeolodzy odnaleźli ślady wysoko rozwiniętej formy sztuki garncarskiej, nie ograniczonej tylko to niezbędnych naczyń codziennego użytku, ale także do luksusowych naczyń malowanych wielobarwnie monochromatycznie. Zdobione rożnymi rysunkami gdzie przejawiała się natura a także obrazy otaczającej ich zwierzyny. Oprócz tego odnaleziono także liczne zachowane pieczecie oraz rożnego rodzaju narzędzia do wytopu ich służyła miedz i ołów. Sztuka ceramiczna tego okresu wyróżniała się kolorowymi barwami, gdzie dominowały kolory czerwieni, bieli i czerni.