Jan Kazimierz urodził się w 1609 roku na Wawelu jako syn Zygmunta III Wazy i Konstancji. Początkowo zamyślano, by został królem Polski, jednak, gdy nie udało się zrealizować planów obsadzenia tronu moskiewskiego przez Władysława, to jemu przypadła korona. Jan Kazimierz uczestniczył w wojnach z Rosją oraz w wojnie trzydziestoletniej. W 1638 roku udał się do Hiszpanii, po tym jak sejm odmówił mu przekazania majątku należnego królewskiemu bratu. Miał zamiar objąć stanowisko wicekróla Portugalii zależnej od Hiszpanii i intratnie się ożenić, jednak gdy wysiadł na brzegu francuskim został aresztowany na rozkaz kardynała Richelieu i pozostawał w stanie niewoli do 1640 roku. Próbował życia zakonnego, jednak porzucił zakon jezuitów, ale niespodziewanie mimo braku święceń kapłańskich otrzymał do papieża tytuł kardynała, którego później zresztą się zrzekł. Do Polski wrócił w 1646 roku, a w czasie elekcji w 1648 roku kontrkandydatem do tronu polskiego był jego brat Karol. Na skutek poparcia Chmielnickiego grożącego najazdem kozackim na Polskę Jan Kazimierz został wybrany królem 1 listopada 1648 roku. Jego żoną została Maria Ludwika, wdowa po bracie i poprzednim królu Władysławie.

Jan Kazimierz brał udział w wyprawach wojennych, gdzie odznaczał się męstwem i odwagą, jednak w 1655 roku w obliczu powstania kozackiego na Ukrainie i najazdu Szwedów Jan Kazimierz uciekł na Śląsk Opolski znajdujący się w granicach państwa Habsburgów. Myśl o poddaniu się i abdykacji porzucił Jan Kazimierz pod wpływem Marii Ludwiki. Zresztą wkrótce Polacy zaczęli odnosić zwycięstwa nad Szwedami a Jan Kazimierz wrócił od kraju. W 1658 roku zawarto z Kozakami ugodę w Hadziaczu, a w 1660 roku ze Szwedami pokój w Oliwie. W państwie konieczne było przeprowadzenie reform ustrojowych, za którymi optowała Maria Ludwika. Uniemożliwił je jednak opór magnaterii z Jerzym Lubomirskim na czele. Niepowodzenia na arenie wewnętrznej jak i śmierć Marii Ludwiki przyspieszyły decyzję króla o abdykacji, która nastąpiła 16 września 1668 roku. Po abdykacji wyjechał do Francji, gdzie jako opat bez święceń kapłańskich zmarł w 1672 roku na skutek wieści o zdobyciu przez Turków Kamieńca Podolskiego.

Michał Korybut Wiśniowiecki był synem słynnego Jeremiego Wiśniowieckiego, bohatera "Ogniem i mieczem" Henryka Sienkiewicza. Michał Korybut został sierotą już w wieku dziesięciu lat a jego wychowaniem zajęła się matka, mówił obcymi językami, przebywał na europejskich dworach. Na króla polskiego został wybrany w czerwcu 1669 roku z woli biskupa chełmińskiego i podkanclerzego Andrzeja Olszowskiego. Na skutek żądań szlachty z elekcji wyłączeni zostali kandydaci z zagranicy. Biskup doprowadził też do małżeństwa Michała Korybuta Wiśniowieckiego z cesarską siostrą Elżbietą, by w ten sposób uczynić Rzeczpospolitą strefą wpływów Habsburgów a nie Francji. Członkowie obozu profrancuskiego próbowali opóźniać koronację Michała Korybuta i dążyli do jego detronizacji.

Michał Korybut nie dość, że nie posiadał żadnego programu politycznego to i nie miał zaplecza politycznego, doradców, polityków. Nie zdołał zapewnić Polsce Lęborka i Bytowa, nie uzyskał wsparcia Rosji ani hetmana Doroszenki, nie mówiąc o wsparciu cesarza Leopolda. Mimo fatalnej sytuacji hetman Jan Sobieski powstrzymał atak turecko-tatarski w 1667 roku pod Podhajcami a w 1671 roku pod Bracławiem. Gdy jednak na ziemie polskie ruszyła nawała turecka pod dowództwem sułtana Mehmeda IV wojska polskie przegrały bitwę o Kamieniec Podolski w 1672 roku. Konsekwencją było podpisanie traktatu w Buczaczu, który oddawał w ręce tureckie Podole z Kamieńcem Podolskim oraz nakładał na władcę polskiego trybut w wysokości stu tysięcy złotych, Kozacy uznający zwierzchność Turcji zatrzymywali Ukrainę prawobrzeżną.

Michał Korybut stanął na czele konfederacji w Gołębiu w październiku 1672 roku, która wysuwała żądania zmian ustroju Rzeczpospolitej. Uniemożliwiła ona wyruszenie pospolitemu ruszeniu mającemu bronić kraj przed Turkami.

Michał Korybut Wiśniowiecki zmarł 10 listopada 1673 roku, dzień przed zwycięstwem hetmana Sobieskiego nad Turkami pod Chocimiem. Zwycięstwo to przyczyniło się do wybrania Sobieskiego na króla Polski w 1674 roku.