Politykę dynastyczną prowadziły największe rody monarsze w Europie między innymi Jagiellonowie rządzący między XIV a XVI wiekiem. Ich głównym celem było uzyskanie zdobyczy terytorialnych poprzez zawieranie odpowiednich sojuszy, porozumień, umów dynastycznych oraz małżeństw. Władcy w celu uzyskania poparcia szlachty nadawali im liczne prawa.

Dynastia Jagiellonów na tronie polskim została zapoczątkowana przez Władysława Jagiełłę w roku 1386. Unia polsko-litewska zawiązana 14 sierpnia 1385 roku w Krewie została przypieczętowana ślubem królowej Jadwigi z wielkim księciem litewskim. Połączenie ich węzłem małżeńskim doprowadziło do zjednoczenia podległych im państwa i zawiązania sojuszu. Unia polepszyła status dynastii Jagiellonów, [dynastia] stała się jedną z najważniejszych w Europie Środkowej. Książe Władysław Jagiełło obiecał przyjąć chrzest w obrządku katolickim, zapoprzestać najazdów na ziemie polskie i uwolnić jeńców przebywających na Litwie. Zobowiązał się również do wcielenia na wieku do Polski Litwy i Rusi. Chrystianizacja tego państwa oznaczała włączenie go w krąg cywilizacji zachodniej oraz odebranie Krzyżakom pretekstu do łupieżczych wypraw w imię krzewienia wiary. Polacy uważali, że sojusz z Litwinami zagwarantuje im zakończenie długotrwałych konfliktów o Wołyń, Podole oraz Ruś Halicką. Co najważniejsze, unia pozwoliła na ścisła współpracę Polski i Litwy przeciwko wspólnemu wrogowi, czyli Krzyżakom.

Wielka wojna z zakonem wybuchła 6 sierpnia 1409r. Najważniejszym wydarzeniem w trakcie jej trwania była wygrana przez siły polsko-litewsko-ruskie bitwa pod Grunwaldem. Do spotkania z Krzyżakami doszło 15 lipca 1410 r. Konflikt ten zakończył się podpisaniem 1 lutego 1411r. pierwszego pokoju toruńskiego. Na jego mocy Polska odzyskała ziemię dobrzyńska, a do książąt mazowieckich powróciły zastawione terytoria zakrzewskie. Żmudź została przyłączona do Litwy, jednak tylko na okres życia Jagiełły i Witolda. W celu ostatecznego zażegnania konfliktu w 1422 r. podpisano traktat melneński. Spór wybuchł jednak ponownie. Kolejne wzmagania z zakonem krzyżackim toczył Kazimierz IV Jagiellończyk w latach 1454-1466 podczas wojny trzynastoletniej. Długotrwały konflikt okazał się zbyt kosztowny dla obu stron, dlatego też w 1464 r. rozpoczęto rokowania pokojowe. Ostatecznie 19 października 1466r. podpisano drugi pokój w Toruniu. Na jego mocy do Polski wróciły Pomorze Gdańskie oraz ziemie: michałowska i chełmińska. Dzięki uzyskaniu dostępu do Morza Bałtyckiego, Korona mogła zintensyfikować handel z Europą Zachodni, co przyczyniło się do rozwoju gospodarczego Polski.

Polityka władców Jagiellońskich polegała na ścisłej współpracy z możnowładcami, którzy udzielali głowom państwa poparcia w zamian za nadawanie im wielu przywilejów na przykład w Jedlni (1430r.) i Krakowie (1433r). Dzięki nadaniu szlachcie tych dodatkowych praw Władysław Warneńczyk został koronowany na króla Węgier, zaś Kazimierz Jagiellończyk został królem Czech i Węgier.

II unia polsko-węgierska zawiązana przez Władysława Warneńczyka trwała od 1440 roku, gdy po poślubieniu Elżbiety, królowej Węgier został on królem tego państwa. Do wyboru odpowiedniej kandydatki dla władcy przykładano ogromną wagę. Gdy mężczyzna został koronowany na władcę Polski od razu rozpoczęły się starania, aby korzystnie go ożenić. Próbowano czterokrotnie. Pierwszą kandydatką okazała się córka Albrechta Habsburga z Węgier. Temu związkowi sprzeciwił się jednak Zygmunt Luksemburczyk, który miał negatywne relacje z Polakami. Pozostałe dwa ożenki - z podstarzałą żoną Luksemburczyka i z księżniczką saską Katarzyną również nie doszły do skutku z powodów politycznych. Ostatecznie ślub z wdową po Albrechcie II, Elżbietą okazał się najbardziej korzystnym rozwiązaniem, mimo iż była ona dwa razy starszą, ciężarną kobietą. Od tego czasu Polska i Węgry miały tego samego władcę, ale odrębne instytucje, co świadczyło o tym, że była to unia personalna. 

Władysław III Warneńczyk umarł bezpotomnie w bitwie pod Warną w 1444 roku, jednak jego brat miał dwóch synów, co zapewniło ciągłość dynastii. Jednym z nich był Kazimierz Jagiellończyk, który ubiegał się o prawo do władania Czechami. W roku 1457, po śmierci króla Czech i Węgier Kazimierz jako mąż (siostry Władysława Pogrobowca) Elżbiety Rakuszanki, powołując się na prawo dynastyczne Habsburgów, zgłosił pretensje do tronów. W 1468 r. król czeski uznał syna Kazimierza Jagiellończyka, Władysława Jagiellończyka, swoim następcą w Czechach.

Na terenie Węgier władzę pragnął objąć Jan Olbracht, brat Jagiellończyka. Między braćmi rozgorzał konflikt, który zakończył się korzystnie dla starszego braci, który uzyskał poparcie możnowładztwa węgierskiego. Mimo tego, iż to Jan Olbracht został wyznaczony przez ojca jako następca tronu węgierskiego, spór wygrał Władysław. Po przegranej Jan postanowił przywrócić wpływy polskie w Mołdawii. Starania zakończyły się jednak dla króla polskiego porażką w 1497 roku. Z jego inicjatywy w 1493 roku zwołano sejm walny z udziałem izby poselskiej. W 1505 roku ustalono konstytucję Nihil novi, co było ostatnim etapem wzrostu znaczenia możnowładców i formowania się demokracji szlacheckiej.

Podsumowując stwierdzam, iż hierarchowie z dynastii Jagiellonów chcąc zapewnić władze swoim potomkom przyznawali możnowładców nowe prawa. W procesie kształtowania się monarchii stanowej w Polsce charakterystyczna stała się całkowita dominacja stanu szlacheckiego. Głównym celem władców jagiellońskich było opanowanie tronów sąsiednich tzn. królestwa Czech, Węgier, Mołdawii oraz Litwy. Niezwykle istotne było również zawieranie związków małżeńskich, które były w ówczesnym czasie równoważne z zawiązaniem sojuszu. Owa polityka była prowadzona w sposób bardzo skuteczny, gdyż na przełomie XV i XVI w. dynastia jagiellońska obejmowała władzę w Koronie, Czechach oraz na Litwie i Węgrzech. Zasięg wpływów tej dynastii rozciągał się na północy od Morza Bałtyckiego, na wschodzie od ziem ruskich, na południu do Morza Czarnego i Adriatyckiego, na zachodzie do rzek Odry, Nysy Łużyckiej i środkowego biegu Dunaju, po granice z Italią. Polityka ta miała jednak wiele wad, ponieważ niezwykle trudnym zadaniem okazało się rządzenie tak obszernym terytorium. Jednym z problemów był również fakt, iż w wyżej wymienionych państwach panowała inna kultura a interesy możnowładców z różnych państwa były odmienne.