Do grupy ptaków drapieżnych należy około 280 gatunków ptaków. Wśród nich znajdziemy rybołowy, jastrzębie, orły, sokoły a nawet żywiące się padliną sępy.

Jak rozpoznać ptaka drapieżnego? Przede wszystkim po tym, że wszystkie mają zakrzywione dzioby i ostre szpony. Ich sylwetka także jest charakterystyczna:

- skrzydła mają specyficzną budowę ze względu na to, że ptaki drapieżne posługują się nimi w czasie polowania, co narzuca wyspecjalizowany sposób lotu; ich skrzydła są długie, wąskie i ostro zakończone, w przeciwieństwie do skrzydeł ptaków szybujących, które mają skrzydła długie i szerokie

- szpony są odmianą pazurów; ptaki drapieżne do atakowania ofiary używają nóg uzbrojonych właśnie w szpony; pazury rybołowów są okrągłe w przekroju, dzięki czemu ptak ten jest w stanie łapać śliskie ryby

Większość ptaków drapieżnych po upolowania leci ze zdobyczą lub przeciąga ją w ustronne miejsce, wyjątkiem są tu jedynie sokoły zjadające ofiarę natychmiast po schwytaniu.

W naszym kraju występuje kilka gatunków ptaków drapieżnych, między innymi orły, orliki, sowy i sokoły.

Do bardzo rzadkich i tajemniczych ptaków zalicza się Orlik grubodzioby (Aquila clanga). Wciąż bardzo mało o nim wiadomo, i to nie tylko ze względu na fakt, że nie jest gatunkiem licznym, ale przede wszystkim dlatego, że sporo trudności nastręcza odróżnienie go od jego bliskiego kuzyna - orlika krzykliwego (Aquila pomarina). Ptaki tych gatunków różnią się co prawda wyglądem sylwetki w locie i szczegółami ubarwienia, jednak różnice te są tak niewielkie, że widoczne jedynie dla wytrawnych ornitologów. Orliki grubodziobe mają specyficzne wymagania środowiskowe, gdyż gniazdują jedynie w dużych lasach i kompleksach leśnych, które położone są w niewielkiej odległości od łąk i bagien, gdzie orliki chętnie polują. Jako że niewiele takich miejsc ostało się w naszym kraju, populacja tych ptaków jest niezmiernie mała. Wśród nich na szczególną uwagę zasługują Bagna Biebrzańskie, gdzie gniazduje około 8-10 par, co stanowi jedną trzecią całej populacji krajowej, a szacowana jest ona na 20-30 par tych ptaków. Bardzo często zaś spotkać można orlika krzykliwego (1200-1300 par). Najłatwiej zauważyć go na Mazurach, Podlasiu, Lubelszczyźnie, Bieszczadach i Beskidach. Na zachodzie kraju występuje on bez porównania rzadziej.

Orliki grubodziobe mają ciało długie na 65-72 cm, a rozpiętość ich skrzydeł sięga 155-182 cm. Ważą natomiast od 1,7 kg do 3,2 kg.

Samice orlików składają w gnieździe jedno lub dwa jaja, z reguły wychowując tylko jedno młode. Jeśli wyklują się dwa pisklęta, jedno z nich zawsze jest starsze i silniejsze dlatego, że u orlików zachodzi pewna prawidłowość: otóż młode wykluwają się w odstępie kilku dni. W pierwszych dniach życia starsze z rodzeństwa jest agresywne względem młodszego i stara się nie dopuszczać go do pokarmu dostarczanego przez rodziców. Jeśli pokarmu jest dużo, młodsze pisklę ma szanse na przeżycie, jeśli zaś nie - pewnikiem zginie.

Innym ptakiem drapieżnym jest orzełek włochaty (Hieraaetus pennatus), którego długość ciała sięga 45-53 cm, a rozpiętość skrzydeł 110-130 cm. Są to dosyć lekkie ptaki, ważą bowiem od 700 g do 1200 g. Są one więc rozmiarami ciała zbliżone do myszołowów, ale systematyka zalicza je do orłów, gdyż podobnie jak one mają nogi opierzone aż do palców. Łączy on w sobie cechy jastrzębi i orłów, co czyni go niezmiernie niebezpiecznego łowcę. Potrafi on upolować ptaka wielkości kury, a ssaka wielkością zbliżonego do królika. Zazwyczaj jednak poluje na mniejszą zwierzynę, jak ptaki śpiewające, które ściga wśród gęstego listowia drzew, nurkując za nimi. Na otwartych przestrzeniach głównymi ofiarami orlika są gryzonie, na które spada znienacka.

Orliki zamieszkują lasy liściaste pokrywające niziny, które charakteryzują się tym, że często poprzerywane są łąkami i polami. Chętnie też bytuje na stokach górskich i dolinach rzecznych położonych między wzgórzami. Jest gatunkiem zamieszkującym południowe regiony Europy. W Polsce występuje na południu kraju, gdyż jest to północny skraj jego występowania. Czyni go to gatunkiem niezwykle rzadkim, choć widywanym w różnych rejonach kraju. Jest jednak najrzadszy gatunek ptaka drapieżnego w Polsce, a jego liczebność szacuje się na maksimum 5 par.

Ma on jeszcze jedną zadziwiającą cechę - pojedyncze osobniki noszą albo jasne albo ciemne ubarwienie. Są więc dwie odmiany tego gatunku. Jasne ptaki mają białawy spód ciała i widywane są częściej niż osobniki ciemne (które są na całym ciele jednako brązowe). Obie odmiany mogą się ze sobą krzyżować, a potomstwo pary mieszanej dziedziczy barwę po jednym z rodziców - nie ma potomków o barwie pośredniej (odmiennie niż u puszczyków i kukułek).

Błotniaki to kolejna grupa ptaków drapieżnych. W sumie na świecie występuje 13 gatunków tych ptaków, a żyją one na przestrzeniach otwartych, z reguły podmokłych. Gniazda zakładają na ziemi albo pośród roślin rosnących na bagnach, składając w nich dość dużo jaj. Mają one specyficzny sposób polowania, gdyż w przeciwieństwie do myszołowów, nie szybują w powietrzu, ale wypatrują ofiarę w czasie niskiego lotu.

Błotniak łąkowy (Circus pygargus) wazy od 300 g do 400 g, mierzą od 43 cm do 47 cm, a rozpiętość ich skrzydeł wynosi 105-120 cm. Błotniak łąkowy, zwany czasem popielatym, jest najmniejszym i najdelikatniej zbudowanym ptakiem drapieżnym, spośród gatunków występujących w naszym kraju. Samce tego gatunku różnią się od samców błotniaka stawowego (Circus aeruginosus) i błotniaka zbożowego (Circus cyaneus) tym, że mają czarne pręgi na wierzch i spodzie skrzydeł, pręgi na brzegach ogona oraz rdzawe smugi na bokach ciała. Samice są brązowe, ciemno kreskowane od spodu. Dla obserwatorów początkujących dużą trudnością jest odróżnienie ich od samic gatunków pokrewnych. Dla błotniaka łąkowego naturalnymi miejscami bytowania są rozległe bagna i torfowiska, a także otwarte doliny rzeczne. Spadek liczebności tych ptaków w Europie spowodowany jest masowymi akcjami osuszania terenów, stanowiących jego naturalne siedliska. Na zachodzie Europy, także na zachodzie Polski, błotniaki łąkowe zastępują swoje siedliska naturalne na pola rzepaku lub zbóż. Mimo tego nadal jest to gatunek rzadki, a jego liczebność nie przekracza 400-500 par.

To co je odróżnia od innych ptaków to drobne piórka na głowie, które otaczają wachlarzem oczy i tworzą w ten sposób tzw. szlarę (podobnie jest u sów). Takie podobieństwo nie jest dziełem przypadku, co choć błotniaki nie są w żaden sposób spokrewnione z sowami, podobnie jak one w czasie polowania polegają głównie na swoim zmyśle słuchu. Kiedy polują, lecą powoli, nieco niestabilnym lotem, w małej odległości od ziemi. Rozglądają się wtedy baczni i uważnie nasłuchują. Na najlżejszy szelest reaguje zawisając na moment w powietrzu trzepocząc skrzydłami, kiedy to stara się zlokalizować ofiarę, a gdy tego dokona, nurkuje wykonując nagły zwrot. Jest ptakiem o niezwykłym refleksie, gdyż bardzo trudno jest dopaść gryzonie przemykające zwinnie w trawie. Tym ptakom udaję się także czasami upolować małego ptaka w locie. Często też, wyjada z gniazd jaja i pisklęta mniejszych ptaków.

Błotniaki zbożowe (Circus cyaneus) charakteryzuje wyraźny dymorfizm płciowy (zjawisko występowania w gatunku wyraźnych różnic w wyglądzie samic i samców). Dorosłe samce mają szare upierzenie, są też znacznie mniejsze (ok. 45 cm długości ciała) od brązowych samic (ok. 50 cm długości ciała). Występują one na wszelkiego rodzaju mokradłach, polach i wrzosowiskach. Żywią się gryzoniami, owadami, a czasem małymi ptakami. Składają około 6 jaj w gnieździe, które budują w łanach zbóż z gałązek i traw. Pisklęta klują się po około 30 dniach. Poza Europą spotykane są też w Ameryce Południowej i Środkowej, Afryce północnej i Azji jako ptak wędrowny.

Najmniejsza spośród sów występujących w Polsce jest sóweczka (Glaucidium passerinum). Jest nie większa od szpaka, ale ze względu na swoją dużą głowę i bogate upierzenie wygląda na większą. Jej nieduże żółte oczy osadzone są blisko siebie, a wokół nich małe pióra tworzą szlarę, tak charakterystyczną dla sów. Oczy te sprawiają, że twarz sóweczki nabiera drapieżnego wyrazu. Jest ona groźnym drapieżnikiem mimo niewielkich wymiarów ciała: długość około 17 cm a rozpiętość skrzydeł dochodzi do 35 cm. W odróżnieniu od innych sów, sóweczka aktywna jest zarówno w czasie dnia jak i nocy. Poluje nie tylko na gryzonie, ale także na małe ptaki leśne (zięby, muchołówki, sikory), choć potrafi upolować nawet dzięcioła dużego czy drozda śpiewaka, a więc ptaki swojej wielkości.

Jest ptakiem bardzo ruchliwym i szybko latającym, ale zazwyczaj nie pokazuje się i raczej przebywa w ukryciu, dlatego trzeba mieć wiele szczęścia, by ją gdzieś wypatrzyć. Jest to ptak, który charakteryzuje się niezwykłą ciekawością, nie ucieka gdy usłyszy jakiś ciekawy dźwięk, lub coś wypatrzy, ale zbliża się by się lepiej przyjrzeć. Wygląda przy tym zabawnie, gdyż wykonuje dziwne ukłony i kręci ogonkiem. Najłatwiej wykryć ją w czasie wiosennych wieczorów, gdy daje swoiście monotonne koncerty, składające się z ciągle powtarzanego gwizdu (łatwego zresztą do naśladowania). Kiedy usłyszy inne gwizdy, uznaje to za obecność konkurencji. Podlatuje w takim wypadku na niewielką odległość, dzięki czemu można ją obserwować. Ze względu na swój skryty tryb życia, przypuszcza się, że jest ptakiem rzadkim, choć ornitolodzy wysuwają teorię, że ich populacja jest liczniejsza niż się może na pierwszy rzut okaz wydawać.

Orzeł cesarski (Aquila heliaca) wbrew nazwie, należy do rodziny jastrzębiowatych. Charakterystyczne dla nich jest to, że długość ich ciała dochodzi do 1 m, a także to, że w czasie polowania uśmiercają ofiarę przy pomocy szponów, a następnie przenoszą w ustronne miejsce by tam spokojnie rozerwać ją na sztuki. Największe gatunki jastrzębiowatych są w stanie schwytać zdobycz ważącą do 3,5 kg, czyli o połowę lżejsze niż one same.

Orły cesarskie bytują w lasach, ale również na terenach otwartych. Jego nogi aż po same palce pokrywają pióra. Długość ciała samic może wynosić nawet 75 cm, samce są odrobinę mniejsze. Poluje na małe i średniej wielkości ssaki (króliki, małe sarny) oraz na ptaki. Spotkać je można na obszarach Azji Środkowej i południowo-wschodniej Europy.

Sokoły wędrowne (Falco peregrinus) są szybkimi ptakami, które pokarm zdobywają zazwyczaj w czasie powietrznego pościgu. Wymierzają cios szponami, zabijają ofiarę, by następnie zawrócić i uchwycić ją, gdy spada na ziemię. Kiedy pikują, potrafią osiągnąć szybkość dochodzącą do 290 km na godzinę, co czyni je najszybszymi zwierzętami na Ziemi. Są długie na około 40 cm (samce) lub 45 cm (samice). Zależnie od miejsca, w którym bytują żywią się kaczkami, kurakami, mewami i siewkami. Spotkać je można na wszystkich kontynentach, poza niektórymi regionami Ameryki Południowej, Afryki północnej, Azji i okolic kół podbiegunowych.