Wszystkie lajki Marczuka - streszczenie szczegółowe

Rozdział 1 

Janek Marczuk, chłopak z Choszczówki, miał sprzeczne uczucia wobec Żydów: jednych nie lubił, innych darzył sympatią. Żył zwyczajnie, chodził do szkoły, pomagał w domu. Pewnego dnia dowiedział się o donosie Zenona Słowika, który zdradził Niemcom ukrywającą się żydowską rodzinę. Przeczuwając tragedię, Janek pobiegł, by ostrzec mecenasa Mielnikowskiego, u którego przebywała kobieta z dwiema córkami. Mecenas pomógł im uciec, a Janek przeprowadził je przez las, szukając bezpiecznego schronienia. Współczesna część historii pokazuje, że losy Marczuka przedstawia Konecki na szkolnej prezentacji, a wśród słuchaczy Adam Zieliński planuje zemstę na dawnym przyjacielu. 

Rozdział 2 

Rafał Konecki był gwiazdą gimnazjum. Przystojny, towarzyski i lubiany. Jego dawny przyjaciel Adam Zieliński coraz częściej czuł do niego zazdrość i niechęć, zwłaszcza od czasu, gdy Anka Barska zaczęła spędzać czas z innymi dziewczynami. Między chłopcami rosło napięcie i rywalizacja o sympatię Anki. Podczas jednej z rozmów Rafał zachował się wulgarnie, co zraziło do niego Adama. Konecki został też liderem szkolnego radiowęzła i zdobył jeszcze większą popularność. W Dniu Kobiet przygotował audycję, w której potajemnie wykorzystał nagranie Adama, ośmieszające go przed całą szkołą. Upokorzony chłopak ruszył do radiowęzła, by się z nim skonfrontować. 

Rozdział 3 

Po ostrzeżeniu Mielnikowskich Janek uciekał z żydowską rodziną przez las, słysząc strzały i krzyki żandarmów. Chociaż początkowo chciał ratować tylko siebie, zawrócił, by pomóc zagubionej kobiecie i jej córkom. Znalazł dla nich kryjówkę w starej szopie przy torach, gdzie wszyscy ukryli się w ciszy. Kobieta była przerażona, lecz Janek próbował ją uspokoić, wierząc, że uda im się przetrwać. 

Rozdział 4 

Adam Zieliński wpada do radiowęzła i publicznie oskarża Rafała o zdradę i upokorzenie. Przed całą szkołą próbuje się bronić i przeprosić Ankę, ale nikt nie staje po jego stronie. Rafał kpi z niego, a Adam czuje się zupełnie odrzucony. Wkrótce dyrektor ogłasza konkurs na projekt edukacyjny z nagrodą – wyjazdem do Australii. Rafał i Anka planują wspólny projekt, natomiast Adam postanawia przygotować własny, traktując to jako formę zemsty i próbę odzyskania godności. 

Rozdział 5 

W szopie Janek i ukrywana rodzina trwają w napięciu. Dzieci są głodne, a kobieta przerażona. Chłopiec przynosi im jedzenie. Nagle wchodzi Zenon Słowik, donosiciel, który wcześniej wydał innych Żydów. Widząc ich, chce ich zdradzić, lecz Janek udaje, że to właśnie Słowik im pomógł, dziękując mu głośno za „ratunek”. Kobieta podchwytuje tę grę, a przerażony Słowik rezygnuje z donosu i wychodzi, udając ich sprzymierzeńca. 

Rozdział 6 

Adam zbiera grupę uczniów do swojego projektu. Chce przywrócić pamięć o lokalnym bohaterze z Choszczówki. Wspólnie przeszukują internet i natrafiają na postać Jana Marczuka, żołnierza AK, który pomagał Żydom i zginął w Powstaniu Warszawskim. Pomysł zostaje zaakceptowany. Grupa rozpoczyna kampanię społeczną w internecie, tworzy profil na Facebooku i zaczyna gromadzić tysiące obserwatorów. Wkrótce jednak okazuje się, że Konecki zgłosił identyczny projekt, co wywołuje konflikt i oskarżenia o plagiat. 

Rozdział 7 

Po obławie Niemcy opuszczają Choszczówkę. Słowik, pobity przez oficera, wyrzuca kobietę i dzieci z szopy, lecz chwilę później zmienia zdanie ze strachu. Wkrótce Janek odkrywa, że Słowik ukrywa niemieckie konserwy i broń, co daje mu przewagę. Dzięki temu zdobywa jego zgodę na dalsze ukrywanie rodziny, a sam zabiera trochę jedzenia i wraca do domu – dojrzalszy i świadomy niebezpieczeństwa. 

Rozdział 8 

Projekt Adama nabiera rozmachu. Uczniowie organizują ogólnopolską kampanię „Przywróćmy pamięć o Marczuku”, zbierają tysiące polubień i zyskują poparcie mediów. Fanpage o bohaterze zdobywa 15 tysięcy obserwujących, a o Marczuku zaczynają pisać gazety. Jednak sukces przysłania złość: Konecki również promuje Marczuka, podając się za autora pomysłu. Adam postanawia udowodnić, że jego projekt jest lepszy. 

Rozdział 9 

Janek Marczuk wraca do codzienności, ale wciąż myśli o losie ukrywanych. Próbuje dostarczyć im jedzenie, lecz Słowik wyrzuca go z posesji. Wkrótce chłopak zostaje świadkiem akcji żołnierzy podziemia, którzy wykonują wyrok śmierci na Słowiku za zdradę. W dramatycznej scenie pani Leitmannowa, żydowska kobieta, powstrzymuje wykonanie wyroku, argumentując, że narazi to jej dzieci. Dowódca decyduje się uwięzić Słowika i odłożyć egzekucję. Janek zostaje jako świadek wydarzeń i opiekun rodziny. 

Rozdział 10 

Kampania Adama osiąga ogólnopolski rozgłos. Hasło „Pamiętajcie o Marczuku” trafia do mediów, a uczniowie rozwieszają transparenty nawet podczas transmisji telewizyjnych. Nazwisko bohatera staje się powszechnie znane. Po zakończeniu projektu 89% uczniów potrafi wskazać, kim był Marczuk. Dyrektor szkoły zapowiada, że najlepszy zespół pojedzie do Australii. Zespół Adama czuje się zwycięzcą. 

Rozdział 11 

W czasie okupacji Janek Marczuk zostaje zaangażowany w działalność konspiracyjną. Opiekuje się domem, który staje się schronieniem dla ukrywających się Żydów. Pomaga wielu ludziom, w tym profesorowi Goldszmitowi, a z czasem dołącza do Grupy Kampinos i ginie w Powstaniu Warszawskim. Jego historia staje się treścią szkolnej prezentacji Koneckiego, która wzbudza zachwyt dyrekcji i uczniów. Gdy przychodzi kolej na zespół Adama, ich występ również robi wrażenie, choć dyrektor przerywa go, ogłaszając utworzenie tablicy pamiątkowej Jana Marczuka i wyjazd szkoły do Izraela. Adam, trzymając mikrofon, mówi cicho: „Albo już nic nie chciałem powiedzieć”. 

Rozdział 12 

Kilka miesięcy później Adam wyznaje dyrektorowi prawdę: Jan Marczuk nigdy nie istniał. To on sam stworzył fikcyjne hasło w Wikipedii, chcąc ośmieszyć Koneckiego. Historia jednak wymknęła się spod kontroli. Ludzie uwierzyli w Marczuka, zaczęli go czcić i inspirować się jego postawą. Dyrektor jest wstrząśnięty, lecz stwierdza, że Marczuk stał się symbolem prawdziwych, zapomnianych bohaterów. Prosi Adama, by milczał, bo fikcja przyniosła więcej dobra niż prawda. 

Narrator kończy opowieść wzmianką, że w Wikipedii pojawiło się hasło o szkole imienia Jana Marczuka, co potwierdza, że fikcyjny bohater zyskał życie w świadomości ludzi.