Testament mój - Środki stylistyczne
– Apostrofa – „Lecz wy, coście mnie znali, w podaniach przekażcie”, „Lecz zaklinam — niech żywi nie tracą nadziei”;
– epitet – „mojej biednej ojczyzny”, „biedne serce moje”, „serce moje dumne”, „twardą Bożą służbę”, „siła fatalna”;
– porównanie – „Imię moje tak przeszło, jako błyskawica”, „I tak cicho odlecieć, jak duch, gdy odlata”, „Jak kamienie przez Boga rzucane na szaniec”;
– metafora – „A póki okręt walczył — siedziałem na maszcie”, „A gdy tonął — z okrętem poszedłem pod wodę”, „Że płaszcz na moim duchu był nie wyżebrany”, „Być sternikiem duchami napełnionej łodzi”, „I przed narodem niosą oświaty kaganiec”, „Aż was, zjadacze chleba — w aniołów przerobi”;
– wyliczenie – „Żyłem z wami, cierpiałem i płakałem z wami”, „Niech przyjaciele moi w nocy się zgromadzą
I biedne serce moje spalą w aloesie,
I tej, która mi dała to serce, oddadzą”;
– anafora – „Niech przyjaciele moi w nocy się zgromadzą […]
Niech przyjaciele moi siądą przy puharze”;
„A póki okręt walczył — siedziałem na maszcie,
A gdy tonął — z okrętem poszedłem pod wodę”
– hiperbola – „Żem dla ojczyzny sterał moje lata młode”, „Aż was, zjadacze chleba — w aniołów przerobi”;
– personifikacja – „A póki okręt walczył”;
– alegoria – „okręt” („A póki okręt walczył — siedziałem na maszcie”);
– symbol – „kamienie” jako symbol młodych Polaków idących na śmierć za ojczyznę („Jak kamienie przez Boga rzucane na szaniec”).
