Przejdź na stronę główną Interia.pl

Don Kichot z La Manchy

Miguel de Cervantes Saavedra

Streszczenie szczegółowe

Prolog

Cervantes umniejsza swoje zasługi w napisaniu książki, tłumacząc, że nie ma ona żadnego motta w postaci łacińskich sentencji czy znanych cytatów, ponieważ jest na to zbyt prosta. Dedykuje ją księciu Bejaru, prosząc go o wstawiennictwo za książką w razie krytyki lub niezrozumienia.

Rozdział 1

W bezimiennej wiosce w rejonie La Mancha mieszka ekscentryczny szlachcic, który na skutek lektury romansów rycerskich oszalał, zaprzepaścił swoje pieniądze i doprowadził majątek do ruiny. Starszy już człowiek, mający koło 50 lat, cierpi teraz głód i biedę. Postanawia zostać rycerzem i wsławić się szlachetnymi uczynkami. Bierze zniszczoną kopię, dorabia do starego hełmu tekturową przyłbicę z tektury i nadaje swojemu wychudzonemu, wiekowemu koniowi imię Rosynant. Ponieważ każdy rycerz ma także damę serca, nazywa pewną wieśniaczkę Dulcyneą z Toboso i postanawia dokonywać w jej imię bohaterskich czynów. Samego siebie nazywa Don Kichotem z La Manchy.

Rozdział 2

Don Kichot wyrusza na pierwszą przygodę (Cervantes twierdzi, że są to autentyczne wydarzenia i że znalazł ich opis w archiwach). Bohater zatrzymuje się na kolację i nocleg w zajeździe. Uważa karczmę za zamek, karczmarza za jego władcę, a dwie pracujące tam prostytutki za szlachetne damy. Pomimo tego, że „damy” śmieją się z niego, gdyż zablokował mu się na głowie hełm i nie da się go zdjąć, jest jednak szczęśliwy.

Rozdział 3

Don Kichot zdaje sobie sprawę, że musi zostać pasowany na rycerza, prosi więc o ten honor właściciela gospody. Człowiek ten zgadza się dla świętego spokoju, choć widzi, że Don Kichot jest szaleńcem. Chce go także ograbić, ale ponieważ okazuje się, że szlachcic nie ma przy sobie ani grosza, informuje go, że rycerz zawsze powinien mieć przy sobie pieniądze.

Don Kichot atakuje gości karczmy, którzy chcieli napoić konie wodą ze studni i ruszyli leżącą tam jego zbroję. Właściciel wyrzuca go, więc Don Kichot dziękuje mu za pasowanie i odjeżdża.

Rozdział 4

Don Kichot wraca do domu po pieniądze i nowe ubranie. Po drodze spotyka farmera, który bije płaczącego parobka. Farmer tłumaczy, że chłopiec nie wypełniał swoich obowiązków, chłopiec twierdzi, że pan mu nie płacił. Don Kichot każe mu zapłacić chłopcu, zwracając się do niego jak do rycerza. Parobek zaprzecza, żeby jego pan był rycerzem, ale Don Kichot nie zwraca na niego uwagi. Farmer obiecuje zapłacić. Don Kichot wierzy mu jako rycerzowi i odjeżdża, a wtedy parobek dostaje jeszcze większe baty.

Następnie Don Kichot spotyka grupę handlarzy. Każe im przyznać, że uroda Dulcynei nie ma sobie równych. Handlarze wyśmiewają „damę”, Don Kichot ich atakuje, ale spada z konia. Handlarze łamią jego lancę i zostawiają go pobitego na drodze.

Rozdział 5

W nocy Don Kichota znajduje robotnik i pomaga mu wrócić do domu. Tam jego przyjaciele, Kapłan i golibroda, przeszukują jego książki.

Rozdział 6

Siostrzenica Don Kichota życzy sobie spalenia wszystkich książek o rycerzach, a właściciel domu sugeruje wypędzanie duchów za pomocą święconej wody. Kapłan zachowuje książkę Cervantesa, a także niektóre inne, bardzo rzadkie utwory. Proponuje nie palić poezji, ale siostrzenica Kichota boi się, że wuj zostanie tym razem poetą, więc poezja także zostaje spalona.

Rozdział 7

Siostrzenica opowiada Don Kichotowi, że jego książki zabrał zły czarodziej dosiadający smoka. Czarodziej ten przeklął rycerza. Don Kichot twierdzi, że ten czarodziej to jego wróg, który wie, jego ulubiony rycerz ma zginąć z ręki Don Kichota. Następnie wyrusza na kolejną wyprawę, zabierając ze sobą jako giermka niepiśmiennego służącego, Sancho Pansę, któremu obiecuje oddać mu w zarząd wyspę.

Rozdział 8

Don Kichot walczy z wiatrakami, które uważa za olbrzymy na służbie czarodzieja. Uderzony skrzydłem jednego w wiatraków, spada z konia i jest dotkliwie potłuczony, opowiada jednak Sancho Pansie, że rycerzowi nie przystoi narzekanie na głód czy ból. Następnego dnia spotykają wóz, którym jedzie dwóch mnichów i kobieta. Don Kichot uznaje, że dama została porwana, i rzuca się do ataku. Mnisi odjeżdżają czym prędzej, a Don Kichot prosi damę, by udała się do Toboso i opowiedziała Dulcynei o szlachetności jej rycerza. Według Cervantesa tutaj kończy się materiał historyczny.

Rozdział 9

Cervantes twierdzi, że dalej opisane przygody są zbieżne z historią Don Kichota pióra Benengeliego, którą udało mu się zdobyć w Toledo. Zgodnie z tą historią Don Kichot został brutalnie pobity przez mnichów, a uratowała go kobieta przejeżdżająca przez przypadek obok, która obiecała, że opowie o wszystkim Dulcynei.

Rozdział 10

Sancho przypomina Don Kichotowi o obiecanej wyspie, ten prosi go o cierpliwość. Sancho boi się aresztowania za napad na mnichów, ale Don Kichot twierdzi, że nie można aresztować rycerza, który użył siły w czyjejś obronie. Opowiada też giermkowi o pewnym eliksirze, który podobno leczy wszystkie rany. Sancho uznaje go za świetny sposób na wzbogacenie się, ale Don Kichotowi pomysł nie przypada do gustu. Na widok uszkodzenia hełmu obiecuje zemścić się na mnichach. Noc spędzają pod drzewem, na co bardzo narzeka Sancho.

Rozdział 11

Don Kichot i Sancho spędzają noc z grupą pasterzy. Sancho się upija, Don Kichot wspomina dawne czasy, kiedy dziewice mogły czuć się bezpieczne. Jego zdaniem powinnością rycerza jest chronienie czystości i niewinności dziewic. Pasterze opatrują ranę Don Kichota.

Rozdział 12

Pasterz Peter opowiada o niejakim Chryzosomie, który umarł z miłości do Marceli. Don Kichot kilka razy poprawia jego opowieść. Marcela jest piękną sierotą, pasterką, która zdecydowała nigdy nie wychodzić za mąż. Pasterze proszą Don Kichota, aby pojechał z nimi na pogrzeb Chryzosoma.

Rozdział 13

W drodze na pogrzeb Don Kichot, zapytany przez podróżnika Vivaldo o sens noszenia zbroi w tak spokojnym kraju, opowiada o obowiązkach rycerza. Vivaldo porównuje rycerzy do mnichów, a Don Kichot odpowiada, że rycerze wypełniają wolę boską, a mnisi modlą się o nią. Opisuje też swoje uczucia wobec Dulcynei i kwieciście wysławia jej urodę i zalety charakteru.

Ambrosio, przyjaciel zmarłego, wygłasza przemowę pogrzebową. Vivaldo prosi, by nie palić poezji Chryzosoma, czego zażądał zmarły. Odczytuje na głos jeden z wierszy.

Rozdział 14

Wiersz mówi o urodzie Marceli i kończy się życzeniem Chryzosoma, aby po śmierci mógł spotkać mitologicznych greckich bohaterów. Pojawia się Marcela i mówi, że nigdy nie dała nikomu nadziei, że za niego wyjdzie, ponieważ postanowiła poświęcić się Niebu. Kiedy odchodzi, kilku mężczyzn chce biec za nią, ale Don Kichot grozi zabiciem każdego, kto będzie ją niepokoił. Sam ofiarowuje jej swe usługi.

Rozdział 15

Don Kichot i Sancho Pansa zatrzymują się na obiad. Rosynant zostaje pobity przez właścicieli klaczy, do których chciał się zbliżyć. Don Kichot atakuje ich więc i przegrywa. Znów rozmawia z Sancho o cudownym leku. Sancho zabiera Don Kichota na swym ośle do gospody. Don Kichot uważa ją za zamek.

Rozdział 16

Sancho mówi właścicielowi gospody, że jego pan się przewrócił. Rannym zajmują się żona i córka karczmarza. Don Kichotowi wydaje się, że dziewczyna się w nim zakochała i obiecała nocą przyjść do niego. W rzeczywistości nocą do pokoju wkrada się pokojówka. Umówiona jest z przewoźnikiem, ale myli łóżka i kładzie się koło Don Kichota, a ten zaczyna się do niej zalecać, gdyż bierze ją za córkę gospodarza. Przewoźnik staje w jej obronie, a Don Kichot chowa się do łóżka Sancho Pansy. Pojawia się właściciel gospody i wybucha bójka, do której przyłącza się także śpiący niżej oficer. Zauważa on leżącego na podłodze Don Kichota, który wypadł z łóżka, i bierze go za martwego.

Rozdział 17

Don Kichot opowiada Sancho swoją wersję wydarzeń, w której pojawiają się księżniczka i olbrzym. Sancho nie zgadza się z tym, ale Don Kichot obiecuje mu lek na jego rany. Sam miesza składniki i wypija miksturę, a po chwili wymiotuje i traci przytomność. Po obudzeniu jest pewny, że eliksir zadziałał. Sancho też pije miksturę i dostaje niestrawności, na co Don Kichot mówi, że najwyraźniej balsam działa tylko na rycerzy.

Właściciel żąda zapłaty za pobyt. Don Kichot mówi, że błędny rycerz nigdy nie płaci. Sancho też odmawia zapłaty, zostaje więc złapany przez kilku wyrostków z gospody. Don Kichot, zbyt obolały, aby zsiąść z konia, wierzy, że to czary nie pozwalają mu pomóc giermkowi. Sancho jakoś się wyrywa, ale właściciel gospody jako zapłatę zabiera zawartość jego siodła.

Rozdział 18

Don Kichot widzi kłąb kurzu na drodze i sądzi, że to dwie walczące armie. Sancho Pansa ostrzega go, że to tylko dwa stada owiec, Don Kichot jednak upiera się, że widzi we mgle rycerzy. Włącza się do „walki” i zabija siedem owiec. Zostaje obrzucony przez pasterzy kamieniami. Znów wypija swój balsam i wymiotuje na Sancho. Giermek szuka jakiejś szmaty, żeby się wytrzeć, i dopiero teraz zauważa brak swoich rzeczy. To przepełnia czarę goryczy - oznajmia, że wraca do domu. Don Kichot postanawia zatrzymać się na noc w gospodzie i każe Sancho jechać dalej za nim.

Rozdział 19

Sancho przypomina, że Don Kichot obiecał żyć skromnie i kupić nowy hełm. W tej sytuacji postanawiają spędzić noc z grupą kapłanów, eskortujących ciało zmarłego. Kapłani odmawiają przedstawienia się, a Don Kichot zrzuca jednego z nich z konia. Sancho w międzyczasie okrada siodło jednego z kapłańskich osłów. Krzyczy za odjeżdżającym kapłanem, że pomyłka była dziełem Don Kichota, Rycerza o Smutnej Twarzy. Zadowolony z nowego tytułu Don Kichot pyta, jak Sancho go wymyślił, na co Sancho odpowiada, że twarz pana z wybitymi zębami wygląda smutno. Don Kichot woli jednak uważać, że tytuł ma związek z mądrością życiową, jaka nim kieruje.

Rozdział 20

Don Kichot i Sancho Pansa słyszą przerażające dudnienie. Jest już noc, więc Sancho prosi, aby zaczekali do rana z szukaniem, ale Don Kichot pali się do walki z nowym wrogiem. Każe Sanchowi zaczekać trzy dni, a gdyby nie wrócił, zawiadomić Dulcyneę o jego śmierci. Sancho zatrzymuje go, potajemnie związując nogi Rosynanta. Don Kichot uważa, że jego wierzchowiec zachorował, i zgadza się poczekać na jego powrót do zdrowia.

Sancho Pansa opowiada historię o pasterce, której nigdy nie widział, ale wydaje mu się, że ją zna, i jej miłości do pasterza. Nie dokańcza swojego opowiadania. Rankiem wyruszają. Kiedy docierają do grupy domów nad rzeką, okazuje się, że tajemnicze dudnienie to trzepaczki do odzieży. Sancho wybucha śmiechem, a Don Kichot uderza go lancą. Zdenerwowany i oburzony giermek uspokaja się dopiero pod wpływem obietnicy zapisania mu w testamencie całego majątku Don Kichota.

Rozdział 21

Don Kichot i Sancho Pansa spotykają fryzjera na koniu. Mężczyzna ma na głowie miskę, która chroni go przed deszczem. Don Kichot uważa go jednak za rycerza, a miskę za legendarny hełm Mambrina i chce wygrać go w pojedynku. Golibroda ucieka, zostawiając konia i miskę. Na docinki Sancho Pansy Don Kichot stwierdza, że hełm przetopiono dla niepoznaki na miskę, i zakłada go na głowę, postanawiając w następnej wiosce kazać przekuć miskę w hełm. Sancho znów narzeka, jednak Don Kichot obiecuje mu mnóstwo pieniędzy.

Rozdział 22

Don Kichot i Sancho Pansa spotykają oddział więźniów, prowadzonych przez czterech uzbrojonych strażników. Don Kichot życzy sobie usłyszeć o losach każdego więźnia po kolei. Więźniowie przedstawiają się w taki sposób, jakby to, co zrobili, było konieczne i nieuniknione, a ich uwięzienie - niesprawiedliwe. Don Kichot atakuje strażników, więźniowie uwalniają się. Rycerz prosi, aby pojechali z wieściami do Dulcynei, ale ci boją się, że znowu zostaną złapani. Wtedy Don Kichot ich obraża, zostaje przez nich zaatakowany, pobity i okradziony. Sancho ponagla swojego pana, by uciekali, ponieważ na pewno zaraz zacznie ich ścigać policja.

Rozdział 23

Bohaterowie wjeżdżają do lasu Sierra Morena. Jest tu także jeden z więźniów, który kradnie Dapple'a, osła Sancho. Bohaterowie znajdują worek z notesem, ubraniem i pieniędzmi. Don Kichot daje pieniądze Sancho, a w notesie znajduje list miłosny i wiersz. Szukają właściciela worka. Spotykają starego pasterza, który opowiada im o tym mężczyźnie. Był to bogacz, który szukał najdzikszej części lasu, udał się tam, a wracając okradł pasterza. Niedługo potem pasterze znaleźli go w strasznym stanie, nakarmili i zaopiekowali się nim. Pod koniec opowieści pojawia się Obdarty Rycerz.

Rozdział 24

Rycerz pyta o jedzenie i obiecuje opowiedzieć o sobie. Stawia jeden warunek - nie wolno mu przerywać. Ma na imię Cardenio, jest bogaty, pochodzi z Andaluzji, od dziecka jest zakochany w Lucindzie. Mieli się pobrać, ale Cardenio otrzymał list od księcia, który kazał mu eskortować jego syna Ferdynanda. Rycerz i Ferdynand zaprzyjaźnili się. Ferdynand kochał córkę farmera. Ponieważ jego ojciec tego nie aprobował, aby uniknąć jego gniewu, Ferdynand postanowił pojechać w odwiedziny do Cardenia i tam zapomnieć o kochance. Poznał Lucindę i zakochał się w niej.

Don Kichot przerywa Cardenio i zaczyna rozmowę o książkach rycerskich. Cardenio jest wściekły, bije wszystkich, a potem ucieka.

Rozdział 25

Don Kichot i zły na niego Sancho Pansa odjeżdżają. Don Kichot zamierza zostać w górach i przywrócić sobie honor. Sancho uważa pomysł za głupi, a Don Kichot dziwi się, jak Sancho mógł dotąd nie zauważyć, że wszystkie uczynki błędnego rycerza są głupie. Pisze list miłosny i prosi Sancha o zawiezienie go Dulcynei. Sancho jest zaszokowany, bo zna ją i wie, że to tylko prosta chłopka, Don Kichot jednak twierdzi, że kiedyś była księżniczką. Sancho obiecuje szybko dostarczyć list i wrócić, po czym odjeżdża na Rosynancie.

Rozdział 26

Don Kichot chce dorównać swojemu ideałowi - rycerzowi Amadisowi, który poleca się Bogu i modli w imię ukochanej. Sancho spotyka w gospodzie Kapłana i golibrodę, którzy wypytują go o Don Kichota. Sancho opowiada o liście i pobycie w górach, a także o obiecanym wysokim stanowisku. Mężczyźni uważają, że Sancho oszalał, i nie tłumaczą mu, że to nierealne. Postanawiają odnaleźć Don Kichota w przebraniu cierpiącej damy i jej towarzysza i podstępem skłonić do powrotu do domu.

Rozdział 27

Przebrani ksiądz i golibroda jadą z Sancho Pansą do Don Kichota i namawiają go do powrotu. Sancho opowiada im, jakie przygody mieli do tej pory, postanawia także powiedzieć Don Kichotowi, że Dulcynea prosi, by wracał. Jeśli to nie poskutkuje, do akcji mają wkroczyć przebrani mężczyźni.

Czekając na Sancho Pansę, mężczyźni spotykają Cardenio, który opowiada im resztę swojej historii. Jego ukochana wyszła za mąż za Ferdynanda. W tym miejscu kończy się opowieść znaleziona przez Cervantesa w Toledo.

Rozdział 28

Kapłan, golibroda i Cardenio spotykają damę Dorotheę, przebraną za mężczyznę. Opowiada ona smutną historię o niechcianym kochanku i ucieczce przed jego zalotami. Na szczęście kochanek znudził się pogonią i ożenił się z inną. Okazuje się, że ów kochanek to Ferdynand, a „inna” to Lucinda.

Rozdział 29

Cardenio dowiaduje się, że Lucinda zmarła. W liście pożegnalnym wyznała mu miłość. Cardenio obiecuje Dorothei pomoc w zemście na Ferdynandzie. Dorothea zgadza się odegrać rolę nieszczęśliwej damy, potrzebującej pomocy rycerza. Sancho tymczasem wraca z wiadomością, że Don Kichot nie zgodził się wracać. Kapłan przedstawia mu Dorotheę jako potrzebującą pomocy księżniczkę Micomiconę. Don Kichot ofiarowuje jej swoją pomoc. Nie rozpoznaje Cardenia ani Kapłana, którzy twierdzą, że są podróżnikami zaatakowanymi przez zbiegłych więźniów.

Rozdział 30

Dorothea opowiada historię o olbrzymie, który zaatakował jej ojczyznę. Ponieważ czasem się myli, kapłan obawia się, że Don Kichot nabierze podejrzeń. Dorothea obiecuje Don Kichotowi swoją rękę w zamian za zabicie olbrzyma, ale rycerz odmawia, bo kocha Dulcyneę. Sancho Pansa obraża Dulcyneę, Don Kichot go uderza. Pojawia się więzień ze skradzionym osłem.

Rozdział 31

Don Kichot wypytuje Sancho Pansę o wizytę u Dulcynei. Pansa zmyśla, że Dulcynea nie miała czasu, by od razu przeczytać list.

W drodze powrotnej spotykają po drodze parobka, za którym Don Kichot kiedyś się wstawił. Chłopak mówi Don Kichotowi, co stało się po jego odjeździe, a rycerz obiecuje zemstę na farmerze. Parobek prosi jednak, by Don Kichot na przyszłość lepiej do niczego się już nie wtrącał.

Rozdział 32

Wędrowcy docierają do gospody, w której kiedyś Don Kichot i Sancho spędzili noc. Towarzysze rycerza rozmawiają o jego szaleństwie i książkach, które do niego doprowadziły, z właścicielem gospody i jego rodziną. Chcą spalić książki z gospody, ale właściciel się nie zgadza. Opowiada, że nie należą do niego, ale do mężczyzny, który kiedyś je tutaj zostawił. Kapłan prosi o możliwość ich obejrzenia i zaczyna czytać jedną z nich na głos.

Rozdział 33

Książka opowiada o losach Anzelma i Lotaria, dwóch przyjaciół z Florencji. Anzelmo poślubia Camillę, kryształowo czystą dziewicę. Mówi przyjacielowi, że chce sprawdzić jej wierność, i prosi przyjaciela o zalecanie się do żony. Chce wiedzieć, czy Camilla odmówi. Wyjeżdża, a Lotario zakochuje się w Camilli. Dziewczyna wysyła list do męża z prośbą, aby wrócił i chronił ją przed niemiłymi zalotami.

Rozdział 34

Anzelm odmawia powrotu do domu. Camilla romansuje z Lotariem i zakochuje się w nim. Gdy Anzelm wraca, Lotario mówi mu, że nie udało mu się jej uwieść. Anzelm prosi go o napisanie wiersza miłosnego. Pomaga mu w tym Leonela, przyjaciółka Camilli, która także ma romans. Zakochana w Lotariu Camilla nie reaguje na wiersz, bo boi się, że Leonela powie Anzelmowi prawdę. Widząc wychodzącego z domu kochanka Leoneli, Lotario myśli, że to nowy kochanek Camilli. Opętany zazdrością mówi Anzelmowi, że uwiódł Camillę, ale jeszcze z nią nie spał. Namawia Camillę na spotkanie, a Anzelmowi każe ją obserwować. W międzyczasie Camilla mówi Lotariowi, że Leonela ma nowego kochanka. Ten rozumie swoją pomyłkę i przyznaje się, że rozmawiał z Anzelmem. Camilla planuje zatajenie romansu. Obserwowana przez męża, nie daje się uwieść Lotariowi. Oszustwo się udaje, romans trwa dalej.

Rozdział 35

Don Kichotowi śni się walka z olbrzymem. Przez sen dziurawi bukłaki podróżnych. Kapłan kończy czytać historię - Anzelm odkrywa jednak romans żony i zdradę przyjaciela, Camilla z Lotariem uciekają przed jego zemstą.

Rozdział 36

W gospodzie zjawiają się Ferdynand i Lucinda. Kochankowie i zakochani godzą się.

Rozdział 37

Sancho budzi Don Kichota. Obawia się o swoją obiecaną nagrodę, ponieważ nie potrafi znaleźć nic, co mogłoby posłużyć jako głowa olbrzyma. Don Kichot opowiada Dorothei o swoim zwycięstwie, ona jednak twierdzi, że to tylko sen i nadal potrzebuje jego pomocy.

W gospodzie pojawia się podróżnik z piękną damą Zoraidą. Oboje są ubrani jak Maurowie. Podróżnik mówi, że Zoraida chce zostać ochrzczona.

Przy odjedzie Don Kichot bierze udział w rozmowie tak świadomie, że wszyscy myślą, że wyzdrowiał.

Rozdział 38

Don Kichot mówi o wyższości rycerstwa nad uczonymi. Nikt mu nie wierzy, ale wszyscy są zachwyceni jego inteligencją. Podróżnik opowiada swoją historię.

Rozdział 39

Opuścił dom wiele lat temu, po tym, jak jego ojciec podzielił majątek między swoich trzech synów. Kazał im także zostać żołnierzem, księdzem i żeglarzem. Pokonał też swojego brata, Ferdynanda.

Rozdział 40

Podróżnika schwytali i uwięzili Algierczycy. Zoraida, mieszkająca obok zakochana w nim dziewczyna, rzuciła mu z okna pieniądze i list z prośbą, aby ją porwał i zabrał do Hiszpanii, gdzie mogliby wziąć ślub.

Rozdział 41

Podczas porwania Zoraidy obudził się jej ojciec. Zabrali go ze sobą i porzucili kilka mil za miastem. W podróży okradli ich francuscy piraci.

Rozdział 42

W gospodzie pojawia się Licenciate Juan Perez de Viedma z córką Klarą. Okazuje się, że to brat podróżnika. Nocą pod gospodą jakiś chłopiec śpiewa ballady. Cardenio budzi damy, aby posłuchały.

Rozdział 43

Okazuje się, że śpiewak to sąsiad Klary, z którym nigdy nie rozmawiała, ale jest w nim z wzajemnością zakochana. Dorothea obiecuje zorganizować im spotkanie. Don Kichot stoi na straży pod gospodą. Podstępna córka właściciela i jej pokojówka proszą Kichota, aby pomógł im wyjść przez okno, i przywiązują jego rękę do drzwi. Całą noc rycerz spędza na grzbiecie Rosynanta. Śmieją się z niego czterej nowi goście.

Rozdział 44

Czterej przybysze to słudzy ojca Don Louisa, chłopca zakochanego w Klarze. Każą mu wracać, ale ten odmawia. Don Kichot nie chce pomóc właścicielowi w ukaraniu dwóch gości, którzy nie zapłacili za pobyt. Twierdzi, że obiecał nie brać udziału w żadnych przygodach aż do pokonania olbrzyma. Don Louis prosi o rękę Klary. Sędzia, jej ojciec, zgadza się.

W gospodzie pojawia się fryzjer, któremu Don Kichot ukradł miskę. Oskarża Sancho Pansę i Don Kichota o kradzież, ale Sancho potrafi ich wytłumaczyć.

Rozdział 45

Przyjezdni śmieją się, że Don Kichot uważa miskę za legendarny hełm Mambrina. Wybucha bójka, ale kapłan i sędzia dają radę zapanować nad sytuacją. Sędzia postanawia zabrać Don Louisa do Andaluzji. Obecny w gospodzie członek Świętego Bractwa zauważa Don Kichota, którego ma aresztować za uwolnienie więźniów. Don Kichot go wyśmiewa.

Rozdział 46

Kapłan tłumaczy członkom Świętego Bractwa, że Don Kichot jest szaleńcem i nie może odpowiadać za swoje czyny. Don Kichot oznajmia Dorothei, że muszą wyruszać do jej królestwa. Sancho twierdzi, że Dorothea nie jest wcale księżniczką, ona zaś broni się, że Sancho jest zaczarowany tak jak cała gospoda i dlatego kłamie. Sancho nie wierzy jednak w czary. Ksiądz i golibroda szukają sposobu, by bez pomocy Dorothei i Ferdynanda zaprowadzić Don Kichota do domu. Ostatecznie wywożą go w klatce, wróżąc ślub z Dulcyneą.

Rozdział 47

Don Kichot myśli, że został zaczarowany. W gospodzie Kapłan dostaje od właściciela dokumenty z worka, który zostawił jeden z gości. W drodze spotykają kanonika z Toledo, który rozmawia chwilę z księdzem z wioski Kichota. Sancho jest zły, że zamknięto Don Kichota w klatce, ale golibroda grozi mu, że zaraz zamknie i jego. Kanonik z Toledo uważa, że księgi rycerskie są szkodliwe i nieprawdziwe.

Rozdział 48

Sancho Pansa mówi Kichotowi, że ksiądz i golibroda go oszukali. Pyta też, czy nie potrzebuje skorzystać z toalety, Don Kichot mówi, że owszem.

Rozdział 49

Pansa stwierdza, że przecież jako zaczarowany nie powinien mieć potrzeb fizjologicznych, ale Don Kichot uważa, że są różne rodzaje czarów i to jeszcze nie dowód. Postanawia jednak spróbować się uwolnić. Kiedy grupa przystaje na posiłek, Kapłan wypuszcza Don Kichota z klatki i powraca do dyskusji z kanonikiem. Kanonik twierdzi, że Don Kichot myli fikcję literacką z rzeczywistością.

Rozdział 50

Don Kichot opowiada historię o zaczarowanym rycerzu z Jeziora. Wspomina też, jak sam stał się dzielny i odważny jako błędny rycerz. Pojawia się pasterz rozmawiający z gęsią.

Rozdział 51

Pasterz Eugenio opowiada, że on i jego przyjaciel Anzelm zostali pasterzami, ponieważ tak życzyła sobie dama Leandra. Leandra uciekła jednak z żołnierzem, który ją okradł i uwięził w jaskini. Teraz Leandra przebywa w klasztorze.

Rozdział 52

Eugenio obraża Don Kichota, rozpoczyna się bójka.

Potem Don Kichot widzi grupę pokutników, którzy niosą obraz Matki Boskiej i modlą się o deszcz. Atakuje ich jako porywaczy, zostaje pobity i pada bez przytomności. Sancho myśli, że nie żyje, Don Kichot jednak budzi się i wyraża zgodę na pojechanie do domu.

W domu żona Sancho Pansy pyta go, co jej przywiózł. Ten opowiada jej o wyspie, jaką obiecał mu Don Kichot. Siostrzenica i właściciel domu witają Don Kichota, bardzo zmartwieni jego stanem fizycznym i psychicznym. Boją się, że Don Kichot znowu ucieknie na jakąś wyprawę.

Cervantes kończy swoją opowieść, twierdząc, że długo szukał jakichś źródeł, z których mógłby się dowiedzieć, co spotkało dalej Don Kichota. Udało mu się jednak znaleźć bardzo niewiele - spotkał tylko doktora, który znalazł sonety o Don Kichocie, Sancho Pansie i Dulcynei.

CZĘŚĆ DRUGA - kontynuacja „Przemyślnego szlachcica Don Kichota z Manchy”

Autor dedykuje ją hrabiemu Lemos. Mówi, że dostał od cesarza Chin propozycję objęcia stanowiska wykładowcy na chińskim uniwersytecie, gdzie obiecano mu uczynić powieść o losach Don Kichota podstawową lekturą. Ponieważ cesarz nie wysłał zaliczki, nie pojechał jednak do Chin.

Druga cześć opowieści o Don Kichocie opowiada o jego trzeciej podróży, w którą wyprawił się wraz z giermkiem. Wyprawa zajmuje jednak mniejszą część książki niż tekst dotyczący osobistych spraw autora. Cervantes objaśnia nieścisłości z pierwszej części powieści, Don Kichot natomiast rozmawia z Samsonem Carasco, który czytał o nim książkę, noszącą tytuł „Przemyślny szlachcic Don Kichot z Manczy”. Rycerz i giermek zmieniają się - szaleństwo Don Kichota jest mniej widoczne niż w pierwszej części, Sancho staje się mądrzejszy, nabiera obycia i dowcipu. Cervantes cały czas narzeka na konkurenta, który wydał fałszywą drugą część losów Kichota.

Sancho Pansa dostaje swój wymarzony urząd i próbuje radzić sobie z obowiązkami zarządcy, na które jest całkowicie nieprzygotowany. Don Kichot nadal usiłuje pomagać ludziom i dokonywać bohaterskich czynów, jednak jego wysiłki kończą się niepowodzeniami. Na skutek szczególnie dotkliwego pobicia niedługo potem umiera.

Potrzebujesz pomocy?

Barok (Język polski)

Teksty dostarczyło Wydawnictwo GREG. © Copyright by Wydawnictwo GREG

autorzy opracowań: B. Wojnar, B. Włodarczyk, A. Sabak, D. Stopka, A. Szóstak, D. Pietrzyk, A. Popławska
redaktorzy: Agnieszka Nawrot, Anna Grzesik
korektorzy: Ludmiła Piątkowska, Paweł Habat

Zgodnie z regulaminem serwisu www.bryk.pl, rozpowszechnianie niniejszego materiału w wersji oryginalnej albo w postaci opracowania, utrwalanie lub kopiowanie materiału w celu rozpowszechnienia w szczególności zamieszczanie na innym serwerze, przekazywanie drogą elektroniczną i wykorzystywanie materiału w inny sposób niż dla celów własnej edukacji bez zgody autora podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności lub pozbawienia wolności.

Korzystanie z portalu oznacza akceptację Regulaminu.

Polityka Cookies. Prywatność. Copyright: INTERIA.PL 1999-2020 Wszystkie prawa zastrzeżone.