Testament mój - geneza utworu i gatunek/typ liryki
„Testament mój” Juliusza Słowackiego powstał na przełomie lat 1839–1840 w Paryżu, w okresie emigracyjnym Słowackiego (badacze wskazują jako prawdopodobną datę powstania wiersza także początek roku 1841). Pierwsza publikacja utworu ukazała się w „Dzienniku Literackim” w 1857 r. (nr 34), w druku – w „Pismach” w 1866 r.
Po klęsce powstania listopadowego poeta, podobnie jak wielu współczesnych mu Polaków, żył na obczyźnie, zmagając się z poczuciem porażki narodowej, samotności i choroby (gruźlica). Wiersz wypełniony jest po brzegi melancholią, wynikającą ze złego stanu zdrowia oraz rozczarowania życiem osobistym i przyjęciem jego twórczości przez emigrację.
Jednocześnie utwór jest reakcją na krytykę i niezrozumienie, jakiego Słowacki doświadczał ze strony współczesnych mu środowisk literackich. W takich okolicznościach powstaje wiersz, który ma charakter poetyckiego testamentu – poeta świadomie wpisuje się w tradycję horacjańską, formułując swoją duchową ostatnią wolę.
Typ liryki: liryka bezpośrednia, liryka inwokacyjna, liryka refleksyjno-filozoficzna, liryka patriotyczno-agitacyjna.
