Do krytyków - geneza utworu i gatunek/typ liryki
Wiersz „Do krytyków” Juliana Tuwima pochodzi z tomu „Sokrates tańczący” (1920) i należy do wczesnej, skamandryckiej fazy twórczości poety. Utwór powstał w pierwszych latach po I wojnie światowej, gdy młodzi poeci w Warszawie szukali nowego języka dla poezji wolnej Polski. W tym czasie rodzi się środowisko Skamandra, które świadomie odcina się od patosu Młodej Polski, a w zamian proponuje witalizm, urbanizm i zachwyt codziennością. „Do krytyków” bywa nazywany manifestem poetyckim, ponieważ streszcza w kilku wersach podstawowe założenia tej nowej poetyki: pochwałę życia, miasta i zwyczajnej chwili zamiast wzniosłych deklaracji.
Adresowani w tytule krytycy to w dużej mierze strażnicy dawnego porządku literackiego, przywiązani do poważnych tematów i patetycznego stylu. Wiersz jest więc lekko zaczepną odpowiedzią młodego poety na ich oczekiwania.
Typ liryki: liryka osobista, liryka bezpośrednia, liryka inwokacyjna.
