Do krytyków - analiza i interpretacja
„Do krytyków” Juliana Tuwima to wiersz stychiczny, składający się z 17 wersów o różnej liczbie sylab, bez stałej miary rytmicznej, o budowie nieregularnej i z cechami wiersza wolnego. W utworze występują rymy zewnętrzne, głównie żeńskie, miejscami rymy parzyste, ale bez konsekwentnie prowadzonego schematu w całym tekście. Swobodna kompozycja dobrze oddaje dynamikę sytuacji.
Tuwim świadomie buduje dynamiczny, pełen energii ton. Krótkie wersy, wykrzyknienia, wyliczenia i zabawy brzmieniem sprawiają, że czytający niemal czuje ruch tramwaju i lekki zawrót głowy mówiącego. Podmiot liryczny stoi na przedniej platformie, podziwiając piękno miasta i czerpiąc z tej przejażdżki prawdziwą przyjemność. Nie przejmuje się opinią innych, tylko skupia się na swoim doświadczeniu. W tym sensie można przypuszczać, że cała wypowiedź jest kierowana do krytyków twórczości poety, który nic sobie nie robi z ich rozważań, a wręcz przekornie napawa się beztroską przejażdżką.
Z drugiej strony takie postawienie sprawy można traktować jak swego rodzaju manifest poetycki. Tuwim pokazuje, że prawdziwym źródłem poezji jest codzienne, proste życie miejskie. Wiersz staje się pochwałą chwili, ruchu, wiosny, zwyczajności, która – wbrew starym wzorcom – tworzy utwór poetycki.
