Nic dwa razy - analiza i interpretacja
Wiersz Wisławy Szymborskiej „Nic dwa razy” składa się z 7 czterowersowych strof. Pisany jest ośmiozgłoskowcem – klasycznym wierszem sylabotonicznym, ze stałą liczbą sylab i akcentów. Rymy są głównie żeńskie, w układzie xaxa (rymują się zwykle wers 2. i 4. w każdej strofie), co nadaje tekstowi melodyjności.
Główna myśl wiersza przywodzi na myśl słowa Heraklita z Efezu: „panta rhei” („wszystko płynie”). Podmiot liryczny wymienia całą listę codziennych czynności, które są same w sobie niepowtarzalne. Ani pory roku, ani dni, ani pocałunki czy spojrzenia nie wydarzą się drugi raz dokładnie w taki sam sposób. Wszystko jest jednorazowe i nieodwracalne. Z jednej strony budzi to lęk (świadomość przemijania), z drugiej – uczy doceniania chwil i ich niepowtarzalnego piękna.
W wierszu można także odnaleźć relację między kobieta i mężczyzną, która także ulega przemianie. Niegdyś imię ukochanej osoby wywoływało przyjemne uczucia („jakby róża przez otwarte wpadła okno”). Z czasem emocje wyraźnie słabną („Róża? Jak wygląda róża?”). Utwór łączy refleksję filozoficzną dotyczącą przemijania z doświadczeniem miłości.
