Do krytyków - problematyka
W wierszu Juliana Tuwima „Do krytyków” głównym tematem jest spór o kształt współczesnej poezji. Poeta przeciwstawia się oczekiwaniom krytyków, odrzucając powagę i patos. Na warsztat bierze natomiast codzienność wypełnioną radością ze spraw absolutnie przyziemnych, jak jazda tramwajem przez miasto w wiosenny dzień. Tworzywem sztuki staje się tym samym gwar ulic, ruch i światło. Silnie wybrzmiewa też motyw młodości i radości życia. Nowa poezja chce przede wszystkim smakować świat, a nie moralizować.
Jednocześnie wiersz porusza temat wolności twórczej. Podmiot liryczny broni prawa poety do wybierania własnych tematów i własnego języka, nawet jeśli budzi to dezaprobatę środowiska krytyków. W ten sposób „Do krytyków” staje się nie tylko scenką z tramwaju, lecz także głosem w dyskusji o tym, czy literatura ma być skostniałym pomnikiem, czy raczej żywym komentarzem na świat wokół nas.
