Program ten zaczął funkcjonować od stycznia 1994 roku. Jego podstawową funkcją jest wspólne działanie NATO wraz ze swymi partnerami w dziedzinie obronności. Polska zawarła ramową umowę na rzecz "Partnerstwa dla Pokoju" 2 lutego 1994 roku. Źródłem idei istnienia organizacji jest teza według której zapewnienie pokoju a także bezpieczeństwa na obszarze Euroatlantyku jest możliwe tylko i wyłącznie w przypadku współpracy wszystkich państw zaangażowanych w program. Członkowie organizacji są zgrupowani w trzech obozach:

1. Pierwszy obóz tworzą wszyscy uczestnicy programu

2. Drugi obóz to grupy składające się z kilku krajów. Wśród takich grup należy wymienić:

* Kraje działające w grupie Inicjatywy na rzecz Europy Południowo-Wschodniej.

* Kraje uczestniczące w Planie Działań na Rzecz Członkostwa.

* Kraje działające na rzecz Dialogu Śródziemnomorskiego.

3. Trzeci obóz to pojedyncze kraje, które wypełniają misje wyłącznie samodzielnie. Zaliczamy do nich: Rosja, Ukraina, państwa Zakaukazia a także Azji Centralnej, Albanii a także Macedonii.

Każdy kraj przyjmowany do programu podpisuje indywidualny układ z całym Sojuszem. Układ jasno określa zasady współdziałania. Do dziś w organizacji jest zrzeszonych czterdziestu sześciu członków z trzech kontynentów. Wszyscy należący do programu wchodzą w skład Rady Partnerstwa Euroatlantyckiego. Program "Partnerstwo dla pokoju" posiada również dwudziestu siedmiu partnerów tj.: Albanią, Armenią, Austrią, Azerbejdżanem, Białorusią, Bułgarią, Chorwacją, Estonią, Finlandią, Gruzją, Irlandią, Kazachstanem, Kirgizją, Litwą, Łotwą, Mołdawią, Rosją, Rumunią, Słowacją, Słowenią, Szwajcarią, Szwecją, Macedonią, Tadżykistanem, Turkmenistanem, Ukrainą, Uzbekistanem.

Typy działań programu "Partnerstwo dla Pokoju" definiowane są przez wspólne koncepcje dot. funkcjonowania Sojuszu wraz z krajami partnerskimi jak również z samodzielnych dla wszystkich członków Planów Pracy a także Indywidualnych Programów Partnerstwa. Składnikiem uzupełniającym program w kwestii współpracy wojskowej stał się uchwalony w 1995 roku tzw. Proces Planowania i Oceny. Zakłada on podejmowanie działań zmierzających w kierunku doskonalenia interoperacyjności każdego członka wraz ze strukturami Paktu Północnoatlantyckiego stosując przejrzysty system finansowania wojska, opracowywania strategii obronnych dla partnerów, nieprzerwana gotowość do udziału w operacjach o charakterze pokojowym pod kontrolą Narodów Zjednoczonych czy chociażby Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie oraz wspólne ćwiczenia.

Najistotniejsze Cele współdziałania znajdują się w indywidualnych Programach Partnerstwa z Sojuszem, należą do nich m.in.: dążenie do interoperacyjności a także zgodności oraz wzajemnego uzupełniania zjednostkami Paktu Północnoatlantyckiego. Aktywne uczestnictwo w "Partnerstwie dla pokoju" wiąże się nieodłącznie z koniecznością dokonania gruntownej odnowy wojsk, szczególnie w przypadku nowych członków.

Zasadniczym narzędziem służącym do realizacji współdziałania z Paktem Północnoatlantyckim w obrębie programu "Partnerstwa dla Pokoju" jest tworzenie specjalnie pod kątem każdego członka oddzielnego planu partnerskiego na każdy kolejny rok. Regulują one najistotniejsze kwestie związane z obronnością danego członka programu. Tego typu system to niewątpliwie sporo korzyści np. tj.: przejrzyste kryteria wymagane do osiągnięcia odpowiednich pułapów interoperacyjności dla konkretnych oddziałów w strukturach dowodzenia a także łączności, czerpanie wiedzy z dobrych praktyk sił "NATO-wskich" odnośnie współpracy międzynarodowej na gruncie politycznym i przede wszystkim w kwestiach bezpieczeństwa (obronności) w prawdopodobnych sytuacjach zagrożenia oraz sposobem funkcjonowania międzynarodowych jednostek dowodzenia.

Nasz kraj bez względu na fakt przyjęcia do struktur Paktu Północnoatlantyckiego, zamierza kontynuować działalność w programie "Partnerstwa dla pokoju". Do dziś Polska jest w ścisłej czołówce państw najaktywniejszych w tej organizacji. Dzięki temu prezentujemy swoje atuty a także nasza współpraca z krajami sąsiednimi w dziedzinie obronności jest wypełniana w lepszy sposób.

Program "Partnerstwo dla pokoju" to doskonały przykład na to, iż współpraca międzynarodowa może bez przeszkód być realizowana nie tylko na gruncie politycznym lecz także wojskowym. Od chwili zaistnienia nieprzerwanie wspiera fundamenty demokracji, zwiększa zasięg swej działalności międzynarodowej a także dba o zachowanie pokoju, utrzymanie bezpieczeństwa oraz spójności całego Kontynentu Europejskiego.