Przyszły następca świętego Piotra przyszedł na świat 18 maja 1920 roku w podkrakowskich Wadowicach. Ochrzczony został 20 czerwca 1920 w miejscowym kościele, na chrzcie nadano mu imiona Karol Józef.

Jego rodzina żyła skromnie- ojciec Karol Wojtyła senior były wojskowy utrzymywał domowników z pensji urzędnika państwowego; matka Emilia z Kaczorowskich zajmowała się wychowywaniem dzieci, dorywczo pracowała jako szwaczka, rodzina zajmowała mieszkanie przy ul. Kościelnej w okolicach wadowickiego rynku. Wojtyłowie mieli też starszego syna Edmunda- ucznia gimnazjum, a później studenta medycyny w Krakowie. Różnica wieku między braćmi wynosiła 14 lat.

Naukę Karol rozpoczął gdy miał sześć lat-uczęszczał do miejscowej szkoły powszechnej, był dzieckiem miłym, utalentowanym i wesołym. Miał wiele zainteresowań sportowych takich jak piłka nożna, sporty zimowe a wśród nich szczególnie jazda na nartach.

We wczesnym dzieciństwie spotkała go tragedia- 13 kwietnia 1929, gdy Karol miał 9 lat zmarła jego matka Emilia. Jej śmierć głęboko wpłynęła na chłopca, odsunął się od innych, pogrążył w lekturze i modlitwie. Pytany co odczuwa po odejściu matki odpowiadał, że "Wezwał ją Bóg".

W tym czasie wielkim oparciem i pociechą dla małego Lolka- jak go nazywano w rodzinie, był starszy brat Edmund. Kiedy przyjeżdżał do rodzinnego domu z nieodległego Krakowa poświęcał Karolowi każdą wolna chwilę. Niestety także i jego śmierć nie oszczędziła: trzy lata od śmierci matki rodziny, w wieku 26 lat Edmund zmarł. Przyczyną śmierci była, śmiertelna wówczas, szkarlatyna, którą zaraził się od jednej z pacjentek w bielskim szpitalu.

Karol Wojtyła senior i Lolek zostali sami. Ojciec starał się poświęcać synowi jak najwięcej czasu: to on zaszczepił w nim miłość do gór, pokazał mu jak aktywnie spędzać czas, bardzo często odbywali wspólne wycieczki w okolice Beskidu Małego lub pobliskich Tatr. W czasie wędrówek zachwycali się przyrodą, bawili się w rozpoznawanie gatunków drzew, zwierząt, ptaków i kwiatów; przy ognisku śpiewali stare wojskowe lub harcerskie pieśni albo też grali w piłkę nożną.

Jeśli chodzi o naukę Karol spełniał obowiązki ucznia bardzo dobrze, był lubianym przez rówieśników kolegą, posiadał wybitny talent humanistyczny, był ciekawy świata: interesował się teatrem, poezją, czytał mnóstwo książek i sam nawet pisał wiersze. Z biegiem czasu teatr stawał się jego ogromną pasją - specjalnie pokonywał trasę z Wadowic do Krakowa, aby zobaczyć przedstawienia wystawiane przez wybitnego reżysera i aktora Józefa Osterwę.

W latach 1934 - 1938 Karol poznaje dr Mieczysława Kotlarczyka, późniejszego twórcę Teatru Rapsodycznego a który jednocześnie był jego nauczycielem języka polskiego w gimnazjum w Wadowicach.

Rok przed wybuchem wojny Wojtyła zdaje maturę -14 maja 1938 roku odbiera świadectwo maturalne, na którym widnieją bardzo dobre noty. Postanawia dalej się kształcić w kierunku zgodnym z jego zainteresowaniami. Zapisuje się na polonistykę na Uniwersytecie Jagiellońskim, wówczas Wydział Filozoficzny. Do Krakowa przeprowadzają się wspólnie z ojcem- zajmują dom przy ul. Tynieckiej - kiedyś rodzinne mieszkanie matki Karola. Poziom, na którym żyli był bardzo skromny, samodzielnie zajmowali się nawet dokonywaniem drobnych napraw - jak np. reparacja butów.

Szczęśliwe lata studenckie wypełnione nauką i zapałem aktorskim zostały przerwane wybuchem II wojny światowej. Przyszły papież musiał przerwać studia. Na domiar złego wydarzyła mu się kolejna tragedia.

Gdy miał 21 lat przyszły papież ostał się całkowicie sam na świecie- 18 lutego 1941 roku nagle zmarł jego ojciec Karol Wojtyła senior. Dodatkowo trwająca wojna pogarszała sytuację młodego studenta - trudny czas trzeba było w jakiś sposób przetrwać. Po śmierci ojca młody Wojtyła wprowadził się do domu zaprzyjaźnionych państwa Kydryńskich na ul. Felicjanek. Rozpoczął pracę w zakładach chemicznych Solvay w Borku Fałęckim, w późniejszym czasie pracował także na Zakrzówku. W znajdującym się tu kamieniołomie wykonywał parce pomocnika strzałowego, pozwoliło mu to uniknąć wywozu na roboty do Niemiec, co było losem wielu młodych ludzi.

Dwa lata ciężko pracował w kamieniołomach, później dostał przeniesienie do oczyszczalni wody w Solvayu- praca tutaj była lżejsza. Te różnorodne doświadczenia pozwoliły Karolowi poznać prawdziwą wartość pracy ludzkiej i warunki życia robotników.

Mimo tego, że trwała wojna w Krakowie kwitło podziemne życie kulturalne, w którym Karol czynnie brał udział: polegało to na tym, że zbierano się w prywatnych mieszkaniach, gdzie recytowano poezję, odbywały się występy, wykłady, dyskutowano o literaturze, uczono się języków obcych.

Po kilku miesiącach czasu, kiedy Karol zamieszkiwał u państwa Kydryńskich, postanowił wrócić do dawnego mieszkania znajdującego się przy ul. Tynieckiej. Właśnie tutaj 1 listopada 1941 roku wspólnie z Mieczysławem Kotlarczykiem utworzyli Teatr Rapsodyczny. Sztuki które wystawiali to utwory Wyspiańskeigo, Kasprowicza, Słowackiego oraz poezje Norwida. Karol prawie w każdej z nich grał główną rolę. Ostatnim przedstawieniem, w którym wziął udział była sztuka Juliusza Słowackiego "Samuel Zborowski" - miało to miejsce w połowie 1943 roku. Później w czasie jakiejś próby teatralnej nagle oznajmił zgromadzonym przyjaciołom, że postanowił wstąpić na studia teologiczne- uczył się w tajnym Metropolitalnym Seminarium Duchownym, a także na konspiracyjnym Wydziale Teologii Uniwersytetu Jagiellońskiego. Jednocześnie nadal pracował jako robotnik w Solvayu. W tym okresie często służył do mszy odprawianej przez kardynała Adama Sapiehę, który w pewien sposób pełnił funkcję jego opiekuna duchowego. Między kwietniem 1945 a sierpniem 1946 Wojtyła pracuje na uczelni. Jest asystentem prowadzącym zajęcia dotyczące historii dogmatu.

Święcenia kapłańskie otrzymuje 1 listopada 1946 roku. Sakramentu Wotyle osobiście udziela mu kardynał metropolita Adam Sapieha. W Dzień Zaduszny dopiero co wyświęcony ksiądz odprawia nabożeństwo prymicyjne na Wawelu w Krypcie Świętego Leonarda. Pojawia się propozycja wyjazdu do Rzymu- 15 listopada 1946 roku Karol zaczyna trwające półtora roku studia w Rzymie. Właśnie tutaj ma początek jego fenomenalna znajomość języków obcych: szlifuje języki obce, w czym pomagają mu francuscy i amerykańscy koledzy z seminarium. Ukończone studia uprawniają go do prowadzenia nauki w seminarium. Na urlop wyjeżdża na zachód Europy, odwiedza Francję, Holandię i Belgię- pracowicie spędza ten czas poznając życie mieszkających tam polonijnych robotników, a także styka się z ruchem księży - robotników, co w znaczny sposób kształtuje wrażliwość Wojtyly w kwestiach społecznych, a także jego sposób patrzenia na sprawy pracownicze.

W późniejszych czasach swoje poglądy na ten temat zawrze w wydanych już na stanowisku papieża encyklikach i homiliach. W 1948 roku powraca do Krakowa gdzie uzyskuje doktorat.

W niedługi czas później kardynał Sapieha poleca Karolowi objęcie funkcji wikarego w niewielkiej podkrakowskiej parafii Niegowić, położonej w pobliżu Bochni. Mimo, że bardzo niewielka, jest to jedna z najbardziej wiekowych parafii w Polsce: obejmowała 13 małych i raczej ubogich wiosek rozłożonych po obu stronach rzeki Raby. Młody wikary Wojtyła często bywał wśród swoich parafian, nie bał się tez pracy fizycznej- pomagał w żniwach, kopał rowy, dzieciom pomagał odrabiać lekcje.

Po kilku miesiącach duszpasterskiej pracy w Niegowici został przeniesiony na nową posadę do Kościoła św. Floriana w Krakowie, położonego w dzielnicy Kleparz. Czas ten odznacza się wytężoną pracą z młodzieżą akademicką, był przez nią bardzo lubiany, potrafił łączyć aktywność na polu filozoficznym, literackim z pracą duszpasterską i wychowywaniem młodzieży. Sam jeszcze bardzo młodzieńczy umiał wysłuchać młodych ludzi, dlatego darzyli go wielką przyjaźnią i ufnością. Działalność księdza Karola zaowocowała powstaniem w parafii m chóru gregoriańskiego, także z jego inicjatywy kościół św. Floriana stał się centrum wypadowym dla wycieczek w Bieszczady, Beskidy, Mazury, Kaszuby, a przede wszystkim w ukochane Gorce i Tatry. W wyprawach brali udział przede wszystkim ludzie młodzi, z którymi Wojtyła dzielił krajoznawcze zainteresowania..

Dnia 23 lipca 1951 roku umiera kardynał Adam Sapieha, nowym metropolitą zostaje biskup Eugeniusz Baziak, który zobowiązuje Wojtyłę do zajęcia się pracą naukową, a także pisaniem habilitacji. Przyszły papież dzieli więc czas między pogłębianie wiedzy naukowej a także pracę publicystyczną. Po zamknięciu przez komunistyczne władze w 1954 roku Wydziału Teologii na UJ, rozpoczyna wykłady w innych seminariach a także na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, gdzie w 1956 roku dostał propozycję objęcia tamtejszej katedry etyki.

W 1958 roku papież Pius XII mianuje go na stanowisko biskupa pomocniczego Krakowa, co czyni go najmłodszym wówczas biskupem w Polsce. Rok 1964 przynosi kolejne nominacje- Wojtyła zostaje arcybiskupem metropolitą Krakowa, a w 1967 roku mianowany jest kardynałem. Uczestniczy także w każdej z czterech sesji II soboru watykańskiego (1962 - 1965), należąc do najbardziej czynnych dostojników Kościoła, którzy brali udział w pracach, szczególnie istotny jest jego wkład do sformułowań dotyczących wolności religijnej.

Po nagłej śmierci Jana Pawła I, dnia 16 października 1978 kardynał Karol Wojtyła zostaje obrany przez zgromadzenie biskupów z wszystkich stron świata na głowę Kościoła Katolickiego - tym samym zostaje 264 papieżem w dziejach chrześcijaństwa i przyjmuje imię Jan Paweł II. Jest pierwszym Polakiem na tym stanowisku i pierwszym papieżem od 450 lat nie pochodzącym z Włoch.

Charakterystyczne dla jego pontyfikatu jest nieustanne pielgrzymowanie ze słowem apostolskim do wiernych całego świata katolickiego. W ponad stu pielgrzymkach misyjnych które zrealizował głosił wszystkim Wiarę, Nadzieję, Miłość i Pocieszenie.

Polskę odwiedzał 8 razy i za każdym razem było to dla wszystkich Polaków wielkie święto i ogromne przeżycie. Dawał nadzieję w czasach zniewolenia komunistycznego, w czasach demokratycznych wskazywał prawdziwe wartości i mówił jak żyć żeby nie zatracić ducha chrześcijańskiego.

Jego pontyfikat trwał 27 lat i jest jednym z najdłuższych w dziejach papiestwa i jednym z najbardziej wyjątkowych. W czasie sprawowanie zaszczytnej funkcji głowy Kościoła papież oddany był na rzecz wielu spraw, rezultatem tego są jego liczne pisma: ogłosił 43 listy apostolskie, 13 encyklik, 10 konstytucji apostolskich oraz 12 adhortacji. Stworzył też kilka utworów literackich, z których najważniejsze to: "Przekroczyć próg nadziei", "Tryptyk rzymski", "Wstańcie - chodźmy" czy "Pamięć i tożsamość".

Jan Paweł II zmarł po długiej chorobie 2 kwietnia 2005 roku.