Wychowanie (w ujęciu Wincentego Okonia) to  świadomie organizowana działalność społeczna, której celem jest wywołanie zamierzonych zmian w osobowości człowieka. Definicja ta może stanowić również podstawę dla sformułowania definicji wychowania seksualnego (także W. Okonia), według której wychowanie seksualne stanowi całokształt działań oraz wpływów zmierzających do ukształtowania u  dzieci Dzieci M. Dąbrowska Pies, bohaterowie pierwszoplanowi; jest ich gromadka (może czworo), narrator wymienia najstarszą dziewczynkę i brata oraz maluchy, nowi właściciele psa.
Wygląd: brak ...
Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - gimnazjum
i młodzieży postawy szacunku oraz zrozumienia wobec przedstawicieli płci przeciwnej oraz takich uczuć wzajemnych, jakie są warunkiem kształtowania się odpowiednich relacji pomiędzy dziewczętami i chłopcami.
Jak dalej twierdzi ten autor, główną instytucją wychowania seksualnego powinna być rodzina, w której to za przykładem zachowania i postępowania matki i ojca kształtowane są pierwsze, często o decydującym znaczeniu wyobrażenia dotyczące miłości pomiędzy kobietą i mężczyzną.

Jak wskazują na to obydwie cytowane definicje, każdy rodzaj Rodzaj jednostka systematyczna - jedna z kategorii w systemie klasyfikacji roślin i zwierząt, wyższa od gatunku, a niższa od rodziny, np. rodzaj szczur obejmuje gatunki: szczur śniady, szczur ... Czytaj dalej Słownik biologiczny działalności wychowawczej stanowi działanie zamierzone, którego skutki widoczne są zazwyczaj dopiero po kilku latach. Kolejną proponowaną definicją jest opracowana przez Marię Braun -Gałkowską, w której ujęciu wychowanie seksualne stanowi teorię z punktu widzenia celu, zaś celem wychowania seksualnego jest bycie dobrym człowiekiem w obrębie swojej płci. Definicję tę należy rozumieć w taki sposób, iż dana płeć określa, czy jest się kobietą czy mężczyzną, a prowadzenie życia zgodnego z własną płcią wymaga nieco innych zachowań, co warunkowane jest psychologią i biologią płci jak również jej społecznymi uwarunkowaniami. Różnice w zakresie wyglądu i zachowania są bardzo widoczne: mężczyzna zazwyczaj stanowi przede wszystkim osobę czynu oraz intelektu, podczas gdy  kobieta Kobieta Z. Nałkowska Medaliony - Kobieta cmentarna, bohaterka autentyczna; prosta, niewykształcona kobieta, opiekująca się grobami. Niedaleko cmentarza znajduje się getto żydowskie, otoczone murem. ... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - liceum uosabia sferę uczuć. Mimo częstych sytuacji, gdzie mężczyźni posiadają pewne cechy kobiece, natomiast kobiety - pewne cechy mężczyzn, to jednak dominowanie określonych cech Cech organizacja zawodowa rzemieślników w miastach średniowiecznych. Na zachodzie Europy cechy powstały w X-XII w. Ich celem była obrona interesów rzemiosła i praw członków. Organizowały także ... Czytaj dalej Słownik historyczny determinuje daną płeć.

Człowiek w zakresie swoich zachowań seksualnych kierowany jest popędem, natomiast tego, jak być matką czy ojcem musi się nauczyć w toku procesu wychowania. Również na drodze wychowania człowiek nabywa i uczy się wywiązywania ze swoich ról społecznych związanych z płcią: kobiety przygotowują się do bycia żoną, matką, córką czy teściową, natomiast mężczyźni - do bycia mężem, ojcem, dziadkiem itd. Posiadanie potomstwa sprawia, iż w rodzicach następuje całkowite odsłonienie kobiecości matek i męskości ojców.

Jak twierdzi Maria Maria Z. Krasiński Nie-boska komedia, bohaterka epizodyczna; żona Henryka, kobieta wierna, kochająca. Jest to osoba przeciętna, najważniejsza dla niej jest rodzina i miłość. Nie rozumie męża, jej ... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - liceum Braun- Gałkowska, prowadzenie życia zgodnie z własną płcią wyraża się w jej akceptowaniu, co oznacza, iż należy tutaj brać pod uwagę wiedzę dotyczącą fizjologii i anatomii oraz wolność w podejmowanych rolach związanych z płcią. Działanie w ramach własnej płci jest konieczne bez względu na to, czy jest się mężem lub tylko mężczyzną, żoną i matką, czy tylko kobietą.

Historia

Niemal wszystkie plemiona prymitywne uczyły się wychowania seksualnego poprzez obserwację dorosłych członków grupy, w trakcie rytuałów oraz wprowadzania ich w tajniki plemienia. Do wieku XVIII, w kulturze europejskiej dzieci były uświadamiane przez własnych rodziców w domu; dopiero na przełomie wieków XVIII i XIX postawy wobec seksualności człowieka uległy znacznemu zaostrzeniu a sam seks stał się tematem tabu.

W okresie drugiej połowy XX wieku, młodzież zaczęła być uświadamiana w sprawach seksu przez lekarzy, którzy przekazywali wiedzę dotyczącą anatomii i fizjologii, psychologicznych różnic oraz wiedzę w zakresie chorób przenoszonych drogą płciową. W 1986 roku został wydany przez Światową Organizację Zdrowia dokument, który był w całości poświęcony tematowi edukacji seksualnej wśród dzieci i młodzieży. Wśród przyczyn jego powstania wymienić można:

  • obniżenie się granicy wieku dla inicjacji seksualnej
  • pojawienie się choroby AIDS
  • dynamiczny rozwój seksuologii

Głównym celem wychowania seksualnego według M. Kozakiewicza powinno być otwieranie oraz zaznajamianie młodzieży z etyczną, społeczną oraz higieniczną problematyką życia seksualnego, jak i obiektywne ukazywanie wielu aspektów danego problemu oraz przygotowywanie jej do samodzielnego wysiłku w zakresie dokonywania własnych ocen oraz norm postępowania.

WHO wyróżnia natomiast następujące cele wychowania seksualnego prowadzonego w szkole:

  • niesienie pomocy w zakresie kształtowania dojrzałości psychoseksualnej
  • pomoc w zakresie kształtowania pozytywnego stosunku do płci
  • propagowanie modelu trwałych związków, które opierają się na uczuciu oraz partnerstwie
  • uświadamianie seksualne, wyrażające się w dostarczaniu wiedzy z zakresu zmian biologicznych, psychicznych oraz społecznych na poszczególnych etapach rozwoju człowieka
  • przekazywanie wiadomości z zakresu chorób przenoszonych drogą płciową
  • uświadamianie znaczenia oraz konsekwencji inicjacji seksualnej
  • zapobieganie różnym kompleksom, lękom czy fobiom seksualnym
  • promowanie podstawowych zasad z zakresu higieny osobistej

Zgodnie z międzynarodowymi standardami, edukacja seksualna powinna:

  • dostarczać wszechstronnych, dostosowanych do wieku dziecka, informacji dotyczących ludzkiej seksualności
  • dostarczać tych informacji odpowiednio wcześnie, by wyprzedzić ewentualne doświadczenia młodzieży w tym zakresie
  • przekazywać pełne i rzetelne informacje z zakresu antykoncepcji, uwzględniając skuteczność i wady stosowanych metod
  • zapewniać pełne i rzetelne informacje z zakresu AIDS Aids zespół nabytego upośledzenia odporności / zespół nabytego niedoboru odporności. Nazwa AIDS to skrót angielskiego określenia: Acquired Immune Deficiency Syndrome. Zespół ten wywołany jest ... Czytaj dalej Słownik biologiczny oraz sposobów zabezpieczania się przez zakażeniem wirusem HIV, jak i innymi chorobami przenoszonymi drogą płciową
  • uświadamiać odpowiedzialność mężczyzn za konsekwencje ich aktywności seksualnej
  • uświadamiać kobietom ich prawo do decydowania w sprawach seksu oraz do ewentualnej odmowy

Edukacja seksualna powinna więc stanowić nieodłączny element wychowania młodych ludzi; powinna być częścią wychowania ogólnego, wzbogacać je o pewne nowe elementy oraz nasuwać różne możliwości poszerzania światopoglądu i wpajania młodzieży racjonalnych i humanistycznych postaw wobec wszelkich zjawisk życia.

Realizacja wychowania seksualnego jest obowiązkowa w Polsce, co określają przyjęte przez nią dokumenty z konferencji ONZ odbywającej się w Kairze oraz Pekinie (przyjęty dokument to Konwencja o Prawach Dziecka).

W 1998 roku Minister Edukacji Narodowej wydał Rozporządzenie dotyczące wprowadzenia do szkoły (zarówno dla klas podstawowych jak i ponadpodstawowych) przedmiotu dotyczącego wiedzy o życiu seksualnym człowieka wraz z określeniem zakresu jego treści. Krajowy dokument, nakładający na Polskę obowiązek prowadzenia zajęć z zakresu wychowania do życia w rodzinie, to Ustawa o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży, która adresowana jest do 3 resortów: zdrowia, edukacji oraz pracy, jednak do tej pory, nawet w trakcie prowadzonych sporów, nie wspomniano o kwestii edukacji seksualnej upośledzonych umysłowo i fizycznie, którzy również bardzo potrzebują tego rodzaju wychowania, być może nawet bardziej niż osoby zdrowe. Edukacja tych osób musiała by się rozpoczynać bardzo wcześnie, jeszcze zanim pojawią się u nich potrzeby seksualne, co pomogłoby we właściwym ukształtowaniu ich postaw wobec seksu oraz partnerstwa, wyeliminowaniu postawy strachu wobec ujawniania własnych zachowań seksualnych, oraz prawidłowym stymulowaniu ich emocjonalnego i społecznego rozwoju.

Jak określa to opisywany dokument oraz odpowiednie rozporządzenie MENiS, zajęcia te powinny się odbywać w ostatnich dwóch klasach szkoły podstawowej, w gimnazjach i w szkołach ponadgimnazjalnych w wymiarze 14 godzin w ciągu roku. Program nauczania oraz ewentualne podręczniki leżą w gestii poszczególnych nauczycieli prowadzących, a  uczniowie Uczniowie W. Gombrowicz Ferdydurke, bohater trzecioplanowy, zbiorowy; poddają się systemowi nauczania narzucanemu przez nauczycieli, nie próbują się przeciwstawić. Całą swoją inteligencję skupiają ... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - liceum nie są zobowiązani do udziału w tych zajęciach. W tej kwestii, za niepełnoletnich uczniów decyzja podejmowana jest przez ich rodziców, natomiast w przypadku uczniów pełnoletnich, decyzja o uczestnictwie w tych zajęciach zależy tylko i wyłącznie od nich samych.

Większa część podręczników szkolnych z zakresu wychowania seksualnego jest napisana przez osoby promujące katolicką wersję życia w rodzinie, przez co wiedza w nich zawarta jest fragmentaryczna i tendencyjna. Wydaje się, iż autorzy tych książek starają się promować własną wizję edukacji seksualnej w celu poszerzania oraz pogłębiania wychowania wyznaniowego zamiast przygotowywać nastolatki do rozwiązywania różnych problemów w zakresie ich życia płciowego. Zatem, biorąc pod uwagę, iż obowiązek prowadzenia lekcji z przygotowania do życia w rodzinie jest prawnie nałożony na szkoły, powinny one zostać uwolnione od wszelkich tematów tabu, mitów, uprzedzeń, jednostronnych poglądów (szczególnie wyznaniowych) oraz od traktowania osób niepełnosprawnych w kategoriach ludzi nie posiadających jakichkolwiek potrzeb seksualnych.

Przeprowadzone 2000 roku badania zlecone przez MENiS wykazały, iż dyrektorzy szkół przejawiają wiele trudności dotyczących wprowadzenia wychowania seksualnego do programu nauczania; najczęstszym przypadkiem jest tutaj brak odpowiednio przygotowanego do tego typu zajęć nauczyciela oraz brak zgody rodziców na prowadzenie tych zajęć jak i brak środków na wynagrodzenie. W szkołach wprowadzających ten przedmiot zaobserwowano, iż godziny tych zajęć są bardzo niewygodne dla uczniów (np. 7 rano lub na ostatnich lekcjach), przez co ich frekwencja była bardzo niska (zajęcia te są nieobowiązkowe). W taki właśnie sposób "poradzili sobie" niektórzy dyrektorzy szkół z owym niewygodnych dla nich obowiązkiem realizacji zajęć z wychowania seksualnego.

Bardzo trudne staje się wybranie pierwszych nauczycieli prowadzących te zajęcia; najczęściej są to starsi i doświadczeni pedagodzy, często przeciążeni nałożonymi na nich obowiązkami. Należy tutaj zaznaczyć, iż  nauczyciel Nauczyciel B. Prus Antek, bohater epizodyczny; człowiek zły i głupi. Nie starał się, by jego uczniowie naprawdę coś umieli. Zatrudniał ich do prac w gospodarstwie domowym, bił ich, nie umiał ... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - gimnazjum prowadzący te lekcje, powinien opanować nie tylko treść tego przedmiotu ale i jego metodykę, która jest decydująca w tego typu zajęciach. Bardzo istotne elementy stanowić tutaj będą czynniki takie jak: autorytet nauczyciela, jego umiejętności rozwiązywania różnych problemów, zaufanie oraz metody, które umożliwiają celowe, skuteczne i profesjonalne przekazywaniem wiedzy. Właśnie te dwa czynniki: stosowane metody oraz zaufanie do nauczyciela stanowią podstawę ewentualnego sukcesu. W celu uniknięcia niepotrzebnych trudności i problemów w trakcie prowadzenia zajęć z wychowania seksualnego, zaleca się nauczycielowi, by:

  • żył zgodnie z własną płcią
  • rozumiał zalety oraz potrzeby płci
  • posiadał umiejętności w nawiązywaniu kontaktów z młodzieżą
  • reprezentował odpowiednio wysoki poziom kultury osobistej
  • posiadał odpowiednie przygotowanie merytoryczne oraz pedagogiczne
  • starał się odpowiednio dobierać proporcje treści, uwzględniając w nich zarówno aspekty społeczne i psychologiczne jak i biologicznych seksualnego życia człowieka
  • poznał zarówno uczniów jak i rodziców zaznajamiając się z ich oczekiwaniami lub propozycjami zagadnień
  • dobierał takie metody oraz formy zajęć, które wzbudzą zainteresowanie i poszerzą zakres fachowej wiedzy dziecka, jak również rozbudzą jego wrażliwość na innych ludzi

Osoby prowadzące zajęcia z wychowania seksualnego wśród młodzieży niepełnosprawnej, powinny również wykazywać świetną znajomość i zrozumienie dla ich problemów, obaw lub niepokoi związanych ze sferą erotyczną jak i ewentualnych problemów związanych z podjęciem w przyszłości zdrowych kontaktów erotycznych, mimo nienormalnego funkcjonowania ciała (np. niedowład kończyn, skurcze spastyczne, ruchy mimowolne, niemożność osiągania orgazmu). Właśnie takie kwestie powinny stanowić podczas edukacji seksualnej osób niepełnosprawnych przedmiot intymnych rozmów z nauczycielem, gdyż nie są oni często w stanie zaspokoić swojej ciekawości tak jak inni, np. poprzez tzw. edukację podwórkową lub przez rozmowy z rówieśnikami.

Dobry wychowawca, akceptowany przez niepełnosprawną młodzież, prócz wiedzy merytorycznej oraz atrakcyjnych metod dydaktycznych powinien również posiadać takie cechy jak:

    • pewien urok osobisty
    • poczucie humoru
    • umiejętność słuchania
    • pewność siebie wyrażającą się w braku zakłopotania w trakcie rozmowy
    • dzielenie się własnymi poglądami
    • zrozumienie i tolerancja dla odmiennych wartości moralnych (np. związanych z religią) - nie może on potępiać nikogo za inne poglądy

Pierwszy i podstawowy warunek, jaki powinna spełniać sama przed sobą osoba prowadząca wychowanie, to jasność i wyrazistość poglądów wobec kwestii seksualnych oraz osobista odpowiedzialność, których pierwszą oznakę stanowi wewnętrzna wolność wobec wszelkich problemów seksualnych. Owa wolność przyczynia się do tego, iż osoba ta ma zdolność prowadzenia otwartej i swobodnej rozmowy w tematach dotyczących problemu seksualności ludzkiej, oraz potrafi w sposób intuicyjny wyczuwać wrażliwość u dzieci i młodzieży.

Wszelkie zniewolenia w sferze płciowej wyrażają się w różnych lękach czy obawach oraz chorym poczuciu winy jak również w niedojrzałym zainteresowaniu i fascynacji ludzką seksualnością. Poczucie winy oraz niepokój nauczyciela będę przyczyniać się do atmosfery sztywności i skrępowania w trakcie jego zajęć, co jeszcze bardziej będzie pogłębiać ewentualne lęki seksualne u niektórych uczniów, zaś infantylne zainteresowanie oraz fascynacja seksem u wychowawcy skutkować będą zbytnią koncentracją wokół sfery genitalnej, co z kolei prowadzić może do pobudzania seksualnej wyobraźni młodzieży. Należy zaznaczyć, iż wychowawca może przejawiać takie zachowania zupełnie nieświadomie, dlatego też ważnym jest, by osoby uczące wychowania seksualnego uważały, by absolutnie nie dzielić się ze swoimi wychowankami własnymi problemami w tym zakresie.

Przejawiana przez rodziców i wychowawców wolność wobec sfery seksualności powoduje, iż umieją oni rozmawiać w tym temacie w prosty, naturalny, przejrzysty oraz życzliwy sposób; nie będą się oni niczym dziwili, ani też kierowali w rozmowie niezdrową ciekawością. Nauczyciele Nauczyciele W. Gombrowicz Ferdydurke, bohater trzecioplanowy, zbiorowy; bohaterowie tej powieści, to zespół ludzi wyjątkowo niesympatycznych i nudnych. Ich zadaniem jest wychowywanie młodzieży według ... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - liceum powinni mieć świadomość, iż z młodzieżą nie można w sposób obojętny prowadzić rozmów w zakresie ich seksualności, a wychowanie seksualne odbywające się w ramach zajęć szkolnych stanowi również pewną formę dawania własnego świadectwa młodemu pokoleniu.

Dojrzałe, przejrzyste i odpowiedzialne podejście do kwestii seksualnych sprawia, iż wychowawcy wzbudzają zaufanie młodzieży, co jest tak istotne w przypadku tego przedmiotu, gdyż to właśnie zaufanie może skłonić do poruszania problemów w sposób otwarty, zarówno w trakcie lekcji jak i prowadzonych rozmów indywidualnych. Atmosfera Atmosfera powłoka gazowa otaczająca planety lub księżyce. Atmosfera ziemska to powłoka gazowa otaczająca Ziemię będąca najbardziej zewnętrzną częścią powłoki ziemskiej. Za dolną granicę ... Czytaj dalej Słownik geograficzny zaufania, zarówno pomiędzy nauczycielem i uczniami jak i rodzicami i dziećmi jest podstawowym warunkiem prawidłowej edukacji seksualnej, więc jeśli rodzice nie rozmawiają ze swoimi dziećmi na temat ludzkiej seksualności, to właśnie z powodu braku więzi zaufania pomiędzy nimi i dziećmi, gdyż dzieci ufające swoim rodzicom, najczęściej same poruszają owe kwestie np. poprzez zadawanie spontanicznych pytań.

Wychowawca, któremu udało się zbudować w klasie atmosferę szacunku, wzajemnej życzliwości i sympatii, nie powinien mieć większych problem z przeprowadzeniem dobrych zajęć, gdyż panujący w klasie klimat Klimat przebieg pogody na pewnym obszarze, ustalony na podstawie wieloletnich obserwacji.
Czytaj dalej Słownik geograficzny
szczerości oraz wzajemnej życzliwości pozwala z jednej strony unikać atmosfery sztywności oraz zamknięcia, zaś z drugiej - ekshibicjonizmu i wulgarności. Najlepsza w trakcie takich lekcji u nauczyciela jest postawa ojcowska, macierzyńska lub (jeśli jest on dużo młodszy) - braterska; należy się tutaj wystrzegać zarówno relacji kumplowskich będących wynikiem chęci przypodobania się młodzieży oraz autorytarnego narzucania własnych poglądów.

Kolejnym istotnym warunkiem prawidłowego prowadzenia zajęć z wychowania seksualnego jest znajomość praw, którymi kieruje się ludzka seksualność, gdyż ani wychowawcy, ani też rodzice nie powinni wychowywać dzieci jedynie w zgodnie z własnymi odczuciami, w szczególności w sytuacji, gdy są one infantylne czy nieuporządkowane. Należy również wystrzegać się przed udzielaniem uproszczonych oraz jednostronnych rad, które mogą wprowadzić młodzież w błąd. Nieznajomość praw w zakresie fizjologii, psychologii i praw moralnych sprawia, iż wychowawcy straszą swoich uczniów w kwestiach, w których powinni uspokajać oraz zbytnio uspokajają w tych, gdzie powinni raczej pobudzać do odpowiedzialności oraz czujności. W wychowaniu seksualnym często popełniane są dwa skrajne błędy:

    • lekceważenie praw moralnych oraz duchowego wymiaru człowieka, co skutkuje biologizmem w podejściu do ludzkiej seksualności
    • zbyt mała uwaga poświęcana kwestiom fizjologicznym i psychologicznym (lub zupełny ich brak w treściach programowych), co prowadzić może u uczniów do represji potrzeb oraz pragnień seksualnych

Należy pamiętać, iż sfera seksualna dotyczy wszystkich wymiarów ludzkiej osobowości, a więc:

  • sfery fizycznej
  • sfery psychicznej
  • sfery emocjonalnej
  • sfery duchowej
  • sfery moralnej

Zatem również i wychowanie seksualne powinno obejmować wszystkie te dziedziny, dzięki czemu dawane młodzieży rady nabiorą bardziej realistycznego charakteru jednocześnie stając się bardziej użyteczne i pomocne.

Zarówno mówienie na temat seksualnej sfery człowieka jak i prowadzenie indywidualnych rozmów na ten temat wymaga od wychowawcy wyjątkowej delikatności, wyczucia i dyskrecji. Nauczyciel powinien umieć wyczuć, jakie są potrzeby i oczekiwania jego uczniów, a wtedy doświadczenie zawodowe podyktuje mu odpowiedni moment oraz sposób przekazania informacji, zadania odpowiednich pytań czy też udzielania rad lub wskazówek.

Wychowanie seksualne powinno również uwzględniać w swoich treściach poszczególne fazy rozwoju dzieci; ani rodzice, a tym bardziej wychowawca, nie powinien narzucać uczniom żadnych informacji seksualnych, lecz jedynie podążać za potrzebami rozwojowymi dzieci oraz ich wrażliwością. Indywidualna edukacja seksualna odbywająca się w domu rodzinnym polega najczęściej na tym, iż dziecko poprzez zadawanie pytań, daje rodzicom sygnały, jakich informacji oczekuje i potrzebuje w danym okresie rozwojowym. Więź zaufania między rodzicami i dzieckiem powoduje, iż jest ono w stanie zapytać o interesujące je sprawy.

Nauczyciele prowadzący zajęcia z zakresu wychowania seksualnego powinni mieć dobrą znajomość poszczególnych etapów osobowego rozwoju dzieci, ich potrzeb oraz wrażliwości, co pozwoli im na odpowiedni dobór treści zajęć. Należy jednak pamiętać, iż dobre prowadzenie zajęć w tym zakresie zawsze będzie stanowić dla wychowawcy pewne wyzwanie, gdyż nie można w trakcie zajęć uwzględnić wrażliwości oraz potrzeb wszystkich uczniów.

Dużym zagrożeniem dla prawidłowego przebiegu tych zajęć mogą się okazać rozbieżności między wiadomościami jakie dziecku przekazywane są w rodzinie, w szkole, przez duszpasterzy czy różne publikacje. Należy zatem być czujnym, by uchronić młodzież przed staniem się ofiarą światopoglądowych kłótni dorosłych, do czego niezbędna jest współpraca wszystkich osób zajmujących się wychowaniem dzieci i młodzieży.

Wiele istniejących podręczników przeznaczonych dla nauczycieli zawiera gotowe programy odpowiadające poszczególnym grupom wiekowym, z uwagi na fakt, iż wiedza dotycząca seksualności musi być przekazywana w sposób stopniowy. Często zdarza się, iż jest uczeń gromadzi ją fragmentarycznie na różnych lekcjach, takich jak: biologia, język polski, geografia Geografia nauka o powłoce ziemskiej i jej przestrzennym zróżnicowaniu pod względem przyrodniczym i społeczno-gospodarczym oraz o związkach, jakie zachodzą między jej elementami, a także pomiędzy ... Czytaj dalej Słownik geograficzny i godzina wychowawcza. Wydaje zatem, iż wiedzę w tym zakresie można przekazywać już od najmłodszych lat, jedna w odpowiednim do wieku dziecka zakresie, który wraz z rozwojem będzie się stopniowo poszerzał. Dziecko poprzez zadawanie pytań rodzicom samo podpowiada im, jakich informacji w danej chwili potrzebuje (a więc jaki temat należy podjąć z nim w rozmowie).

W początkowych klasach uczniowie zapoznają się z takimi podstawami jak więź rodzinna czy braterska, dzieci będące w wieku około 11 - 13 lat przejawiają już zainteresowanie biologicznymi aspektami, funkcjami rozrodczymi człowieka, przez co program wychowania seksualnego powinien uwzględniać takie kwestie jak:

  • budowa oraz funkcja narządów rozrodczych
  • ciąża
  • menstruacja
  • okres pokwitania
  • onanizm
  • polucje nocne
  • rozwój prenatalny dziecka
  • różnice między mężczyzną a kobietą

Jest to również, w którym należy poruszyć zagadnienie moralnego aspektu zachowań seksualnych. Część uczniów, będąca w wieku od 13 - 16 lat okres pokwitania ma już za sobą, inni z kolei są w jego trakcie, co czyni ten okres czasu szczególnym. Jak wskazują opracowane dla szkół programy, wśród tematów poruszanych na zajęciach z wychowania seksualnego powinny się znaleźć następujące:

  • problem chorób wenerycznych
  • środki antykoncepcyjne
  • niepłodność
  • poronienia

W wieku około 16-18 lat większości młodzieży ma już pierwsze doświadczenia seksualne za sobą, dlatego też uważa się, iż okres ten powinno się poświęcić takim zagadnieniom jak:

  • antykoncepcja
  • choroby przenoszone drogą płciową
  • ciąża wraz z dolegliwości jej towarzyszącymi
  • fizyczne i psychiczne różnice płci
  • okres dojrzewania płciowego z uwzględnieniem zmian fizycznych i psychicznych
  • różne dewiacje seksualne
  • różnice sytuacji społecznej między mężczyznami i kobietami
  • szczegółowa budowa oraz funkcje narządów płciowych

Jeśli chodzi o kwestię osób upośledzonych umysłowo, w literaturze medycznej, psychologicznej czy pedagogicznej można dostrzec niejako trzy Trzy Trójka symbolizuje Boga, bóstwo, świętość, trójcę, sacrum, harmonię, siłę, Słońce, owocowanie, wzrost, rozwój, medytację, szczęście, świadomość.
W różnych kulturach liczbę ...
Czytaj dalej Słownik symboli literackich
różne podejścia:

  1. wraz z pogłębianiem się upośledzenia rośnie popęd seksualny tych osób
  1. wraz z pogłębianiem się upośledzenia maleją potrzeby seksualne tych osób oraz ich popęd
  1. popęd seksualny występujący u osób upośledzonych umysłowo podobny popędowi występującemu u osób normalnie rozwijających się

Trudno bezsprzecznie opowiedzieć się za jednym z powyższych twierdzeń, gdyż nie są prowadzone w tym zakresie odpowiednie badania naukowe, które by dostarczały precyzyjnych informacji na ten temat jednocześnie wskazując drogę działań profilaktycznych oraz odpowiedniej edukacji seksualnej. Jednak bezspornym jest już fakt, iż wszystkie osoby przejawiające jakiekolwiek dysfunkcje - czy to umysłowe czy też ruchowe - odczuwają takie same zmiany fizyczne oraz potrzeby podobne pozostałym ludziom jednak z tą różnicą, iż mogą one (zwłaszcza osoby o głębokim upośledzeniu umysłowym) nie rozumieć owych zmian. Istnieje pogląd, iż przejawy seksualizmu mające miejsce u osób umysłowo sprawnych ograniczone są hamującym działaniem ich intelektu, wychowania oraz obyczajowości, podczas gdy u osób upośledzonych zaobserwować można ograniczenie możliwości krytycznej oceny własnych zachowań seksualnych oraz słabe hamulce psychiczne (niska kontrola popędu seksualnego), czego konsekwencją jest brak czy też niewystarczające przestrzeganie zasad intymności w zachowaniach seksualnych (np. masturbowanie się przy innych osobach).

Ponieważ potrzeby seksualne człowieka zależne są w dużym stopniu od jego warunków zdrowotnych, uważa się, iż potrzeby seksualne osób lekko upośledzonych oraz niepełnosprawnych ruchowo, posiadających prawidłowy stan Stan w okresie feudalizmu była to zamknięta grupa społeczna posiadająca jednakową pozycję prawną w państwie (duchowieństwo, szlachta, mieszczaństwo, chłopi). Przynależność do stanu ... Czytaj dalej Słownik historyczny zdrowia, nie różnią się od potrzeb przejawianych przez osoby prawidłowo rozwinięte, natomiast w przypadku osób głęboko upośledzonych, potrzeby te są znacznie ograniczone, czego powodem jest słabsze ogólne funkcjonowanie ich organizmu. Jednak grupa osób upośledzonych umysłowo nie stanowi grupy jednorodnej pod względem poziomu rozwoju biologicznego, osoby te także różnią się uwarunkowaniami swojej niesprawności psychofizycznej, w związku z czym powyższe twierdzenia nie wydają się słuszne.

Do tej pory nie został zbadany fakt, czy istnieje związek pomiędzy intelektualnym rozwojem, stopniem upośledzenia i przejawianym poziomem popędu seksualnego. W społeczeństwie krąży mit, iż upośledzeni chłopcy oraz mężczyźni są często niewyżyci seksualnie przez co stanowić mogą zagrożenie dla innych, jednak równie dobrze chłopcy i mężczyźni o dużym stopniu inteligencji mogą przejawiać podobne zachowania nie panując nad własnym popędem (czasami to właśnie inteligencja Inteligencja S. Wyspiański Wesele, bohater zbiorowy
Suma postaw bohaterów Wesela tworzy, krytycznie przez poetę ujęty, obraz inteligencji polskiej końca XIX w. Wyspiański atakuje głównie ...
Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - liceum
powoduje nadmierne interesowanie sprawami seksu i szukanie coraz to bardziej wyrafinowanych form). Zatem może powinno się zaryzykować stwierdzenie, iż czynnikiem determinującym poziom potrzeb seksualnych człowieka jest przede wszystkim socjalizacja (czyli proces wychowania i uczenia się zachowań w tym seksualnych), a dopiero na kolejnym miejscu - inteligencja.

Jak już zostało wspomniane, istnieją również poglądy mówiące, że wraz z obniżaniem się stopnia upośledzenia, rozwój seksualności jest bardziej zbliżony do normalnego, podczas gdy przy głębszych upośledzeniach zainteresowanie płciowością maleje. Można przypuszczać, iż wpływ na taki stan rzeczy może mieć środowisko wychowawcze głęboko upośledzonych wraz z ich ograniczonymi możliwościami komunikacyjnymi i poznawczymi oraz ogólną niedojrzałością. Życie taki osób bardzo często odbywa się w warunkach znacznej deprywacji społecznej i emocjonalnej, co powoduje powstawanie stanów napięcia emocjonalnego, przejawiających się gniewem, niepokojem, lękiem, złością czy frustracją, które to znajdują swoje ujście w różnych formach aktywności ruchowej, takiej jak: zachowania stereotypowe, wybuchy gniewu czy płaczu lub właśnie wzmożona aktywność seksualna, gdzie istniejący popęd rodzi konieczność wyładowania.

Jak wynika z powyższych faktów, osoby upośledzone oraz normalne różnią się stopniem seksualności, który to zależy również od różnych czynników osobowościowych człowieka oraz zewnętrznych warunków sytuacyjnych. Pogląd ten stanowi wyraz uznania potrzeb seksualnych osób niepełnosprawnych, który ukazując rozwój psychoseksualny tych osób, stara się zrozumieć potrzeby seksualne wraz z ich uwarunkowaniami.

Wspólnym dla wszystkich różnych koncepcji w tej kwestii jest twierdzenie, iż najbardziej istotnym czynnikiem dla rozwoju psychoseksualnego człowieka jest socjalizacja, w której zawiera się właśnie edukacja seksualna jednostki. Powinna się ona rozpoczyna możliwie wcześnie, w pozytywnej atmosferze rodzinnej, uprzedzając seksualne zainteresowania dziecka.

Jak twierdzi Imieliński, izolacja Izolacja uniemożliwienie krzyżowania się osobników populacji, co powoduje brak przepływu genów między nimi. Z czasem prowadzi to do różnicowania się puli genowej dwóch grup pierwotnie należących ... Czytaj dalej Słownik biologiczny oraz uniemożliwienie normalnego współżycia seksualnego prowadzić mogą (nawet osoby normalne) do powstawania u nich różnego rodzaju dewiacji. Zatem długotrwałe przebywanie upośledzonych umysłowo w zamknięciu (w domu pomocy społecznej czy też w domu rodzinnym), szczególnie w grupach homogenicznych pod względem płci, uniemożliwia nabywanie przez nich prawidłowych wzorców partnerskich relacji, a jednocześnie statyczny i monotonny tryb życia powoduje u nich wzmożony popęd seksualny, znajdujący często ujście w ich praktykach masturbacyjnych.

Jak ukazały to wyniki prowadzonych obserwacji zachowań uczennic jednopłciowej szkoły zawodowej, w trakcie różnych imprez integracyjnych z udziałem chłopców, część z nich zachowywała nadmierny dystans, gdzie czując znaczne skrępowanie tą nową sytuacją wpadały one w popłoch, podczas gdy pozostałe, zachowywały się prowokacyjnie i bezkrytycznie demonstrując chłopcom swoje zainteresowanie seksem. Niestety, problemy tego typu są najczęściej przemilczane, a rozmowy w tych kwestiach prowadzone jedynie wąskich grupach specjalistów czy nauczycieli, będących świadkami owych zachowań. Nie mamy również odpowiednio opracowanych programów edukacji seksualnej przeznaczonych dla tych grup osób, gdyż nawet terapeuci często nie potrafią reagować w tych kłopotliwych sytuacjach i nie wiedzą jak sobie poradzić z nimi w swojej praktyce.

Podsumowując, proces socjalizacji jest odpowiedzialny za kształtowanie odpowiednich zachowań seksualnych, tak u osób normalnych jak i niepełnosprawnych. W Polsce podjęte już zostały pewne działania mające na celu właściwe przygotowanie kadry oraz opracowanie programów, podręczników i odpowiednich pomocy naukowych w zakresie wychowania seksualnego. Jednak te wszystkie działania nadal nie obejmują swoim zakresem osób upośledzonych i szkół specjalnych, a jedynie szkoły masowe.

Mimo iż edukacja seksualna jest ustawowo obowiązkowa również w szkołach podstawowych, jak ukazuje to praktyka - zajęcia z tego zakresu, które powinny być realizowane w ramach godzin wychowawczych, jak również okazjonalnie w trakcie realizacji programu innych przedmiotów, są po prostu pomijane a w najlepszym wypadku - traktowane bardzo powierzchownie, przez co ta ważna dziedzina edukacji człowieka zaczyna najzwyczajniej zanikać.

W nowym i reformatorskim programie wychowania seksualnego zostało pominięte środowisko osób niepełnosprawnych, przejawiających przecież podobne potrzeby, oczekiwania i problemy jak  ludzie Ludzie J. R. R. Tolkien Hobbit, czyli tam i z powrotem, bohater zbiorowy; ludzie Trzeciej Epoki są zupełnie podobni do ludzi współczesnych. Tak jak dzisiaj zdarzają się wśród nich postacie ... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - gimnazjum pełnosprawni. Zatem nie mamy ani programów, ani kadry, ani też podręczników dla szkół specjalnych, warsztatów terapii zajęciowej, domów pomocy społecznej, itp. Wydaje się, iż sfera ludzi rządzących stara się utrzymać temat seksualności niepełnosprawnych w ramach tabu, o którym się głośno nie wspomina, można jedynie zastanawiać się, jaka jest przyczyna owego podejścia do tego trudnego tematu. Być może jest to wyraz zwyczajnej dyskryminacji, odbierania tym ludziom prawa do godnego życia seksualnego, lub też przejaw braku kompetencji, pomysłu jak rozwiązać ten problem. Należy się zastanowić, czy słabość ekipy rządzącej może skazywać niepełnosprawnych na pozostanie w tej kwestii z samym sobą i skąd bierze się  tendencja Tendencja idea, sformułowana zazwyczaj wprost, której podporządkowany jest świat przedstawiony utworu. powieść tendencyjna.
Czytaj dalej Słownik terminów literackich
do demonizowania czy też zażenowania zagadnienia seksualności tych osób w całym naszym społeczeństwie, a odpowiedź być może sama przyniesie rozwiązanie.