Podmiot liryczny w wierszu jest obserwatorem, szczególny sposób uwagę na szczegóły, patrzy okiem artysty, dostrzega rzeczy niewidzialne dla innych.

Młoda, piękna dziewczyna przygląda się w szklanej tafli. Przygotowuje się do nocy miłosnej, czeka na nią jej wybranek serca, który z zachwytem i czułością obserwuje kobietę. Delikatna i odrealniona wizja ma cechy sennego marzenia (decyduje o tym Księżyc, gwiazdy ich odbicia w lustrze i w szronie pokrywającym okno, delikatne lśnienie otulające mlecznym blaskiem wszystkie przedmioty w pokoju). Obok wrażeń wzrokowych docierają do nas subtelne doznania uczuciowe- puszystość futer (niedźwiedzie, myszy, białe łasice). Gładkość przedmiotów zgromadzonych w sypialni- lustro, dzban; fascynacja urodą dziewczyny powoduje, że cały świat w skupieniu i napięciu zastyga, nieruchomy i bezgłośny.

Poeta nie chce "spłoszyć" obrazu, dlatego sięga po najsubtelniejsze środki wyrazów: metafory np. "srebrne kropelki głosu…" porównania np. "ciało jak dzban światłem się napełnia", epitety np. "puszyste listki". Wszystkie te środki tworzą delikatny i wyraźny obraz - silnie działają na wyobraźnię czytelnika.