Stefan Żeromski stworzył powieść społeczno - obyczajową. Wykorzystał metodę realistyczną i naturalistyczną. Zaprezentował różne grupy społeczne. Szczegółowo i naturalistycznie opisał ubogie dzielnice Warszawy, domy noclegowe dla bezdomnych. Dokładnie określił czas i miejsce akcji, zadbał o realia. To typowe dla metody realistycznej.

 Stefan Żeromski posłużył się także zasadą kontrastu: nędza chłopów a bogactwo ludzi z wyższych sfer. "Ludzie bezdomni" to powieść młodopolska. Świadczą o tym następujące cechy: 

- rozluźnienie kompozycji (przeskoki czasowe, inwersja), 

- różne typy narracji (narrator wszechwiedzący, pierwszoosobowy - pamiętnik Joasi, trzecioosobowy - punkt widzenia Judyma; jest to charakterystyczne dla dwudziestowiecznej powieści psychologicznej, którą cechuje też wprowadzenie impresji, poetyckich opisów emocji bohaterów; metoda impresjonistyczna widoczna jest w sposobie prezentacji postaci powieści Żeromskiego - narrator nie analizuje charakterów, opisuje chwilowe przeżycia), 

- synkretyzm (symbolizm: rozdarta sosna - symbol cierpiącej duszy Tomasza, krzyk pawia- symbol śmierci, kwiat tuberozy - symbol pięknego, ale bezużytecznego życia, posąg Wenus z Milo - symbol piękna, doskonałości, rybak - symbol nędzy i krzydwy; naturalizm, realizm, impresjonizm, ekspresjonizm - dzięki między innymi scenie w muzeum poznajemy ekspresyjne doznania głównych bohaterów), 

- indywidualizacja języka wypowiedzi, - różnorodność form podawczych (opowiadanie, opis, list, pamiętnik), 

- różnorodność stylistyczna (styl naturalistyczny, liryczny, opisowy, gawędziarski), 

- zakończenie otwarte (nie znamy dalszych losów Judyma), 

- przełamanie zasady fabularności. 

Stefan Żeromski stworzył nowy typ powieści, inny od powieści czasów pozytywizmu, choć wiele czerpał z doświadczeń poprzedników. Pokazał szeroką panoramę życia polskiego u schyłku XIX wieku, podobnie jak Bolesław Prus. Stworzył dzieło zapowiadające zasadnicze zmiany struktury prozy narracyjnej XX wieku. Swoją powieść nasycił elementami liryczno - nastrojowymi. "Ludzie bezdomni" to powieść idei, porusza podstawowe problemy społeczne Polski przełomu wieków. Ukazuje jednostkę w konfrontacji ze światem. Utwór Stefana Żeromskiego można też śmiało nazwać powieścią psychologiczną.