"Giaur" G. Byrona należy do gatunku powieści poetyckiej. Ów gatunek literacki powstał z połączenia elementów epickich, lirycznych i dramatycznych (synkretyzm rodzajowy). Fabuła przedstawiana jest przez kilku subiektywnych narratorów. Kompozycja jest fragmentaryczna, pozbawiona chronologii, pełna niedomówień, luk, tajemniczości. Przedstawia zawiłe, dramatyczne losy bohatera byronicznego.

Akcja utworu "Giaur", pełna zagadkowości i tajemniczości, rozpoczyna się od przedstawienia pędzącego po brzegu zrozpaczonego jeźdźca. Nie wiadomo kim on jest, czym się zajmuje, jaka jest jego przeszłość. Nie znane jest nawet imię głównego bohatera, bowiem Giaur to przydomek dla określenia innowiercy, nadany mu przez otaczającą go społeczność muzułmańską.

Zanim poznamy przyczynę rozpaczy nieznajomego jadącego na czarnym koniu, minie sporo czasu. Dopiero wraz z rozwojem pełnej luk akcji poznajemy historię bohatera. Inwersja czasowa zastosowana w utworze polega na tym, że ukazane wydarzenia nie występują po kolei, są przemieszane i pełne niedomówień. Najpierw przed oczyma czytelnika ukazuje się statek piracki, później pędzący jeździec, następnie dom baszy Hassana i dopiero potem egzekucja Leili, ukochanej Giaura i zarazem branki Hassana. Pod koniec utworu można poukładać wszystkie zdarzenia i opisy w logiczną, uporządkowaną całość.

Historia tajemniczego jeźdźca jest następująca. Giaur to wenecjanin, który zakochuje się w muzułmance Leili, która branką baszy tureckiego - Hassana. Ona odwzajemnia uczucie 'niewiernego', przez co ściąga na siebie gniew emira. Za niewierność Lilia zostaje srodze ukarana. Dziewczyna zostaje uwięziona w skórzanym worze i utopiona w morzu. Giaur postanawia pomścić śmierć ukochanej. Napada na orszak Hassana i zabija go. Krwawa zemsta nie przynosi mu ulgi. Zaszywa się w klasztornej celi, gdzie w samotności, z dala od ludzi. Tam rozmyśla o tym, co zrobił i wspomina z wielkim żalem damę swego serca. Tajemnicę, którą nosi w sobie wyznaje dopiero na przedśmiertnej spowiedzi. Nie pragnie uzyskać przebaczenia i odpuszczenia grzechu pozbawienia życia bliźniego, ani nie czuje skruchy. Po prostu chce komuś przekazać swoją historię.

Owa niezbyt skomplikowana fabuła, pozbawiona wszelkich wątków pobocznych została świadomie opisana w sposób zagmatwany. zawiły, celowo skomplikowany. Był to policzek wymierzony zwolennikom klasycznych form literackich i zasad operacji pisarskich. Powieść poetycka, której "żywot" zapoczątkował

W.Scott, dopiero za czasów G. Byrona rozwinęła swe skrzydła. "Giaur" G. Byrona z bohaterem byronicznym w roli głównej stał się inspiracją dla twórców polskiego romantyzmu, takich, jak: A. Mickiewicz, J. Słowacki, A. Malczewski.

Postać bohatera byronicznego charakteryzuje jego wyobcowanie, samotność, tajemniczość. Jest to postawa zbuntowana, pełna sprzeczności, targana przez silne namiętności, nie pogodzona z otoczeniem i ludźmi. Jego alienacja i brak jednoznacznej oceny moralnej stanowią o jego indywidualności, wybitności.