Poezja metafizyczna - definicja, cechy, przedstawiciele, przykłady. 

Poezja metafizyczna - wyjaśnienie, cechy

Poezja metafizyczna to określenie odnoszące się do liryki tworzonej na przełomie XVI i XVII wieku przez poetów angielskich z Johnem Donnem (1572-1631) na czele. Poezja metafizyczna tematycznie oscylowała wokół spraw ostatecznych, śmierci, przemijania, miłości, sensu życia, poszukiwała odpowiedzi na pytanie, kim jest człowiek i jakie jest jego miejsce w świecie. 

Poeci metafizyczni  starali się ująć te tematy w pomysłowej, niekonwencjonalnej formie, rzucić na nie nowe światło. W tym celu sięgali nie tylko do języka religii czy filozofii, ale także różnych dziedzin nauki. W poezji metafizycznej punktem wyjścia do rozważań nad problemami ponadczasowymi były często materialne przedmioty, zwykłe sytuacje, np. w jednym z wierszy John Donne w oryginalny sposób porównuje miłość do cyrkla (dwoje ludzi połącząnych uczuciem niczym ramiona cyrkla). Poezję metafizyczną można określić jako refleksyjną, filozoficzną i intelektualną.

Poezja metafizyczna w literaturze polskiej

Najważniejszym autorem poezji metafizycznej na gruncie polskim był Mikołaj Sęp Szarzyński. W zbiorze poezji pt. "Rymy abo wiersze polskie" przedstawia wizję człowieka rozdartego między światem ziemskim a sferą boską. W jego metafizycznych sonetach rzeczywistość materialna jest dynamiczna, przemijająca i zagrażająca człowiekowi. Aby uniknąć zguby, musi on nieustannie walczyć z pokusami podsuwanymi przez świat, szatana, a nawet własne grzeszne ciało.

Poezję metafizyczną tworzył także Sebastian Grabowiecki, którego wiersze są wyrazem dramatycznego kryzysu duchowego, wynikającego z nieuchronności śmierci i niepewności sytuacji egzystencjalnej. Poezja metafizyczna pojawia się również w twórczości Daniela Naborowskiego, unikającego skrajnych nastrojów i dostrzegającego w przemijaniu życia naturalny bieg rzeczy, a nawet źródło spokoju ducha i harmonii.