Poezja miłosna - przegląd twórczości poetyckiej poświęconej miłości w wybranych epokach. 

Poezja miłosna w starożytności

Poezja miłosna czasów starożytnych była domeną greckiej poetki Safony, której wiersze stały się wzorem subtelnego przedstawiania uczuć związanych z miłością - czułości, tęsknoty, zazdrości, niepokoju. W tradycji rzymskiej jako najwybitniejsi twórcy poezji miłosnej zapisali się Horacy, autor "Pieśni", zwanych "Carmina" (część była poświęcona miłości) oraz Owidiusz i jego "Sztuka kochania" ("Ars amandi"), będąca humorystycznym zbiorem praktycznych porad na temat sztuki flirtu. Do poezji miłosnej tego drugiego zalicza się także zbiór erotyków "Miłostki" ("Amores").

Poezja miłosna czasów nowożytnych

Poezję miłosną pisał również tworzący w początkach renesansu włoski poeta Francesco Petrarka, autor powstających przez wiele lat sonetów "Do Laury". Poezja miłosna autorstwa tego poety zawiera obraz uczucia wyidealizowanego i metafizycznego. 

Epoka baroku przyniosła związaną z kulturą dworską wizję miłości jako salonowego flirtu, ale też jako wielkiej niepowstrzymanej namiętności często prowadzącej do cierpienia. Takie uczucie prezentuje poezja miłosna Jana Andrzeja Morsztyna, np. sonety "Cuda miłości", "Do trupa", czy wiersz "Niestatek" opisujący zewnętrzne wdzięki ukochanej kobiety. 

Poezja miłosna epoki oświecenia związana jest z nurtem sentymentalizmu, koncentrującego się na jednostkowych prywatnych przeżyciach. Reprezentantem sentymentalnej poezji miłosnej jest Franciszek Karpiński i jego wiersze "Laura i Filon", "Do Justyny, tęskność na wiosnę".

Poezja miłosna - romantyzm

Poezja miłosna powstawała również w romantyzmie, w którym uznano prymat uczuć i świata wewnętrznego nad sferą rozumu. Poezja miłosna tego okresu została jednak zdominowana przez gatunki epickie i dramatyczne, a także synkretyczne (ballada, dramat romantyczny), prezentujące miłość jako potężne uczucie przezwyciężające nawet śmierć, ale też niespełnione i naznaczone tragizmem, cierpieniem.