Stanisław Konarski urodził się w Żarczycach, w województwie sandomierskim, dnia 30 września 1700 roku. Pochodził ze średniozamożnej rodziny szlacheckiej, której protoplaści spokrewnieni byli z najbardziej wpływowymi dworami magnackimi. Warto wspomnieć, iż wyrastał w duchu kalwińskim, zaś większość krewnych młodego Stanisława było wyznania protestanckiego. Rodzice Konarskiego umarli, gdy ten miał zaledwie dziesięć lat. Wtedy też dostał się pod opiekę swego wuja, Kazimierza Czermińskiego, który posłał go do szkoły pijarów w Piotrkowie Trybunalskim. Mając piętnaście lat Konarski decyduje się wstąpić do zakonu. Nowicjat odbywa w klasztorze w Podolińcu na Spiszu, gdzie kształci się dalej, by później rozpocząć wykłady z zakresu retoryki i poetyki. Siedem lat później, to jest w roku 1722, wyjeżdża do Warszawy, gdzie podejmuje pracę jako nauczyciel retoryki w tamtejszym kolegium pijarskim. Wtedy też ujawniają się jego talenty literackie, które przybierają postać mów pochwalnych i licznych formach wierszowanych o treściach przeważnie religijnych.

Rok 1725 jest bardzo ważną datą w życiu Stanisława Konarskiego, bowiem wtedy to wyjeżdża Rzymu i podejmuje studia w Collegium Nazarenum, gdzie spotyka wybitnych przedstawicieli świata nauki i kultury europejskiej, jego wielki entuzjazm wywołało spotkanie z przedstawicielami nauk matematyczno - przyrodniczych, bowiem przenikały tam najnowsze trendy i osiągnięcia w tych właśnie dziedzinach. Kolejnym etapem podróży Konarskiego jest Paryż, czyli kolebka oświeceniowej kultury umysłowej i literackiej. Wtedy też zapoznaje się z literaturą Moliera, Corneille'a i La Fontaine'a, a przede wszystkim docierają doń poglądy filozoficzne głównych twórców epoki - Voltaire'a, Locke'a, Montesquieu, Descartes'a i Pascala. Jak sam twierdził, największy wpływ n jego myśl pedagogiczną wywarły poglądy Locke'a i Rollina. Swoją podróż kontynuował przez Austrię, Węgry, by w roku 1730 powrócić do Polski i podjąć działalność na niwie edukacji publicznej. Pierwszymi jej owocami są: 

- zbiór ustawodawstwa polskiego, zatytułowany Volumina legum (1732 - 1739)

- Rozmowa pewnego Ziemianina ze swoim sąsiadem o teraźniejszych okolicznościach (1733),

które mają charakter wyraźnie polityczno-publicystyczny. Należy także wspomnieć, że powrót do Polski sprawił połączył się z aktywnością także w płaszczyźnie politycznej, by wymienić w tym miejscu najważniejsze, jak się wydaje wydarzenia: zawiązanie konfederacji warszawskiej, obronie Stanisława Leszczyńskiego, ale także jako dyplomata rządu polskiego brał udział w pertraktacjach z królem Augustem III oraz królem Francji Ludwikiem XV.

Bardzo ważną datą w życiu Konarskiego jest rok 1740, kiedy to zdobywa tytuł prowincjała pijarskiego i przystępuje do reorganizacji polskiego systemu szkolnictwa. Pierwszym i zarazem najważniejszym krokiem było założenie w 1741 roku elitarnego Collegium Nobilium w Warszawie, gdzie, według myśli Konarskiego, mieli kształcić się przyszli działacze polityczni pragnący dokonywać reformy. Szkoła kształcąca z zakresu języków obcych, historii, geografii, nauk politycznych oraz kładąca duży nacisk na język polski stała się w krótkim czasie wzorem chętnie naśladowanym w innych szkołach pijarskich na terenie kraju i w Europie. Przyczyniła się do tego zmiana stosunku na drodze nauczyciel - uczeń, bowiem żądał od wykładających nie tylko gruntownego wykształcenia z konkretnej dziedziny, ale także wszechstronnych umiejętności pedagogicznych, opartych na filozofii Johna Locka, wysokiej kultury osobistej oraz ogłady zdobytej w czasie europejskich podróży. Wszelkie instrukcje w tej kwestii zawarł w dziele Ordynacje wizytacji apostolskiej 1753 - 1756, które wprowadził jako podręcznik obowiązkowy dla kadr nauczycielskich w Collegium Nobilium. Wydawać by się mogło, że reorganizacji oraz reformowaniu szkolnictwa pijarskiego w Polsce Konarski poświęcił większość czasu i sił z lat 1740 - 1760, jednak właśnie w tym czasie powstawało najważniejsze dzieło w jego literackim dorobku - O skutecznym rad sposobie, które światło dzienne ujrzało w latach 1760 - 63. Głównymi tezami tegoż były jasno sformułowane sugestie, związane z programem naprawy państwa poprzez pełną i niezwykle konsekwentną reformę sejmu polskiego. Proponuje między innymi całkowite zniesienie zasady liberum veto, w której upatruje źródła anarchii i postępującego rozwarstwienia ideologicznego szlachty zasiadającej w sejmie, podjęcie negocjacji opartych na przyjaznym dialogu oraz wzajemnym szacunku z rządami państw ościennych ale także nie graniczących z Królestwem w sposób bezpośredni, wreszcie oskarża magnaterię o pełną egoizmu i egzaltacji stanowej politykę skupioną wokół problemów pomnażania własnego majątku.

Ostatnie lata życia polskiego reformaty upłynęły na walce z nuncjuszem apostolskim, który zarzucał Konarskiemu negację nauki Kościoła i upowszechnianie hermetycznej nauki filozoficznej pod znakiem kształcenia elit świeckich. Według relacji złożonej przez nuncjusza Duriniego był człowiekiem propagującym racjonalistyczny stosunek do nauki a w związku z tym podejmował próby obniżenia znaczenia wiary w stosunku do rozumu. W ostatnich latach swojego życia nie zaniedbywał działalności literackiej - oprócz prac z zakresu pedagogiki, filozofii oraz teorii polityki publikował także utwory liryczne w języku łacińskim i polskim.

Zmarł 3. sierpnia 1773 r.