Aleksander Fredro urodził się 20 czerwca 1793 roku, w Surochowie pod Jarosławiem. Całe dzieciństwo spędził w Bieńkowej Wiszni. Po śmierci matki, przeniósł się z resztą rodziny do Lwowa. Nauki pobierał tylko u prywatnych guwernerów. Jako szesnastoletni młodzieniec, wstąpił do wojska księcia Józefa Poniatowskiego. Uczestniczył w kampanii 1812 roku. Przeżył odwrót spod Moskwy, jednak w tym samym roku, ciężko zachorował na tyfus, dostał się do niewoli rosyjskiej. W tym samym czasie został odznaczony krzyżem Virtuti Militari. Jednak ta wiadomość, do niego nie dotarła. Po pół roku udaje mu się uciec. W 1813 roku, powraca do własnego oddziału. Bierze udział w kampanii pruskiej i francuskiej. Zostaje odznaczony Legią Honorową. W 1814 roku, podaje się do dymisji.

W 1822 roku, zostaje mu nadany tytuł hrabiowski. W 1824 roku umiera jego ojciec. Aleksander Fredro zarządza majątkiem ojca i zajmuje się pisaniem. Żeni się z Zofią hrabiną Skarbkową.

Twórczość pisarza, możemy podzielić na dwa etapy. Pierwszy, to lata 1818-1835, drugi zaś rozpoczyna się w 1855 roku.

Pierwsze lata twórczości obfitują w najlepsze komedie Fredry. Powstają wtedy: "Zemsta", "Śluby panieńskie", "Pan Jowialski", "Mąż i żona", "Dożywocie". Po 1855 roku tworzy "Wychowankę", "Pana Reneta", "Wielkiego człowieka do małych interesów", "Rewolwer".

Przerwę w twórczości, spowodował min. artykuł zamieszczony w 1835 roku w "Powszechnym Pamiętniku Nauk i Umiejętności", autorstwa Seweryna Goszczyńskiego, który ostro skrytykował pisarza. Oskarżał go o pisanie nieistotnych utworów, w czasach, kiedy Polska pod zaborami potrzebuje wsparcia ze strony literatury. Ocenił także jego twórczość, jako nieprzedstawiającą żadnych wartości literackich. Fredro postanowił przerwać pisanie.

Jego komedie były związane z francuskimi komediami charakterów. Pokazywał w nich złożone postacie bohaterów. Stanisław Koźmian napisał, że "Uratował Polskę od ogólnej melancholii". Jak na epokę, w której tworzył był twórcą niezwykłym. Przeciwstawiał się, pojęciu miłości romantycznej, która skłaniała zakochanych do samobójstwa. Pokazywał, że może być piękna i dobrze się kończyć. Udowadniał, że o swoją miłość należy walczyć.

Swojego bohatera przeciwstawiał typowemu bohaterowi werterowskiemu. Nie było w nim melancholii, rozpaczy, użalania się nad sobą. Fredro, tak skonstruował swojego bohatera, że w obliczu utraty miłości, walczy o nią za wszelką cenę. Stara się zrobić wszystko, aby nikt i nic nie stanęło na przeszkodzie szczęściu.

Przykładem komedii charakterów mogą być "Śluby panieńskie". Poznajemy w nich Gucia, który jest przeciwieństwem Gustawa z IV cz. "Dziadów" Adama Mickiewicza. Łączy ich tylko imię. Gucio jest młodzieńcem skorym do zabaw i hulaszczego trybu życia. Lubi swój stan kawalerski i niechętnie przystaje na decyzję wuja, że ma się ożenić z Anielą. Po kilku perypetiach, zaczyna rozumieć, że kocha dziewczynę, Jednak ona widząc charakter Gucia, uważa, że jest niestały w uczuciach. Kiedy orientuje się, że może stracić dziewczynę, knuje intrygę. Walczy o swoja miłość, nie uznając porażki.

Fredro porusza w swojej komedii problem aranżowania małżeństw przez rodzinę i krytykuje go. Uważa, że tylko dwoje ludzi może decydować o wspólnym losie. Sam również przeżył romantyczna miłość, która zakończyła się udanym związkiem. Jednak walka o ukochaną, trwała wiele lat.

Nadał swojej komedii podtytuł "Magnetyzm serc". Nawiązuje nim do poglądu, modnego w XVIII wieku, zwanego mesmeryzmem. Nazwa pochodzi od nazwiska lekarza Mesmera. Twierdził on, że każdy człowiek ma w sobie uniwersalny fluid, który powoduje, że ludzie, na których oddziałuje przyciągają się jak magnes. Nie są wtedy ważne, żadne inne kryteria.