Honoré de Balzac przyszedł na świat w roku dnia 20 maja 1799 w Tours (zachodnia Francja). Jego rodzicami byli Bernard François Balzac i Anne-Charlotte-Laure Sallambier. Wywodzili się ona z drobnomieszczaństwa. Ojciec pisarza jako zwolennik króla był zmuszony uciekać z Paryża podczas Wielkiej Rewolucji. Osiadł w Tours, gdzie wykonywał swój zawód prawnika. Balzakowie na dobre powrócili do stolicy dopiero w roku 1814.

Mały Balzak był otaczany niezwykle czułą i trosk opieką swych rodziców. Uzyskiwał niezłe wyniki w szkole. Podjął również studia prawnicze na paryskiej Sorbonie, jednocześnie pracował jako kancelista w różnych kancelariach prawniczych. Gdy skończył dwadzieścia lat, jego rodzice ponownie opuścili Paryż. Tym razem osiadli we Villeparisis, małym miasteczku na prowincji. Honoriusz nie wyjechał jednak z nimi, postanowił bowiem, iż będzie pisarzem. Wynajął zatem dość obskurny pokój przy 9 rue Lediguiéres i zaczął pisać.

Efekty jego starań przeszły bez większego echa, chociaż już w roku 1822 był autorem wcale pokaźnej liczby opowiadań. Mimo to nie załamywał się, gdyż był święcie przekonany, że wcześniej czy później osiągnie sukces. Dlatego też zbywał wzruszeniem ramion mniej luba bardziej delikatne sugestie rodziny, aby zajął się wreszcie jakąś uczciwa robotą, a nie tracił czas na bezsensowne gryzmolenie na papierze.

Cierpiąc na niedostatek pieniędzy spróbował dorobić się majątku na drukarni, w która włożył sporą sumę pieniędzy. Niestety przedsięwzięcie okazało się niedochodowe i Balzak był zmuszony zamknąć swą firmę. Dodatkowo był zadłużony po uszy. Z tego tez powodu porzucił na jakoś czas marzenia o zostaniu pisarzem i zajął się pracą, która pozwoliła mu spłacić długi.

W wieku dwudziestu dziewięciu lat ponownie ujął pióro do ręki. Efektem jego wytężonej pracy była powieść zatytułowana "Szuanie". Pisząc ją Balzak wyraźnie wzorował się na technice pisarskiej Waltera Scotta. Powieść została wydana, a pisarz odebrał swe pierwsze autorskie tantiemy.

Niedługo po tym sukcesie pisarza zmarł jego ojciec. W latach 1829 - 1832 Balzak pisze szereg opowiadań, które stanowią cykl zatytułowany "Sceny z życia prywatnego". Opisuje w nich scenki z życia stolicy oraz prowincji. Wtedy też przychodzi mu do głowy pomysł, aby stworzyć wielki cykl powieściowy, na który składałyby się utwory traktujące o życiu współczesnych mu ludzi. Cykl ów, nawiązując do "Boskiej komedii" Dantego, zatytułował Komedia ludzka. Co prawda Balzak nigdy nie doprowadził tego swego przedsięwzięcia pisarskiego do końca, niemniej jednak i tak w jego skład weszło ponad dziewięćdziesiąt powieści, które na swych kartach gościły ponad dwa tysiące bohaterów literackich.

Balzak robił często bohaterami swych powieści młodych przybyszów z prowincji, którzy przybywają do stolicy w nadziei zrobienia wielkiej kariery. Jeżeli się im to udaje, to płacą za swój sukces wielką cenę, gdyż muszą zaprzeczyć wszystkim szlachetnym poruszeniom swych dusz. Paryż jest okrutny i bezwzględny, aby zatem w nim przetrwać należy również takim być.

Balzak oprócz pisania zajmowała się również cały czas robieniem interesów, ponieważ jednak nie miał zbyt szczęśliwej reki, ciągle był zadłużony. W tym czasie pisarz nawiązał znajomość z polska szlachcianką Eweliną Hańską, która okazała się być miłością jego życia. Ich trwająca osiemnaście lat znajomość, zakończyła się na ślubnym kobiercu dopiero na kilka miesięcy przed zgonem pisarza. Początek ich miłości miał miejsce akurat wtedy, gdy Ewelina skończyła trzydzieści lat. To stało się pobudką dla Balzaka do napisania powieści zatytułowanej "Kobieta trzydziestoletnia". Jeśli zatem ktoś powie o kobiecie, iż jest w wieki balzakowskim, to znaczy to, iż skończyła ona trzydzieści lat.

W roku 1834 na półki księgarskie trafiła chyba najgłośniejsza powieść Balzaka, mianowicie "Ojciec Goriot". Stanowi ona znakomity obraz społeczeństwa francuskiego doby restauracji. Możemy zatem dowiedzieć się jak w owym czasie żyła arystokracja, jak mieszczaństwo, a jak drobni rzemieślnicy i wytwórcy. Nie brakuje również, jak to zwykle u Balzaka, znakomitych portretów psychologicznych.

Większość swego życia spędził Balzak w Paryżu, w mieszkaniu 1 rue Cassino, od czasu do czasu odwiedzał jednak Saché, mieścinę położoną koło Tours. Balzak był człowiekiem niezwykle pracowitym, dość powiedzieć, że zwykle pisał po piętnaście godzin dziennie. Nie oznacza to, iż nie prowadził życia towarzyskiego, chociaż pozostanie jego tajemnicą na wieki, jak udawało mu się to godzić z tak intensywną pracą twórczą. W roku 1848 udał się w podróż na Ukrainę, gdzie mieszkała jego ukochana Hańska. Mniej więcej w tym czasie owdowiała, nic zatem n stało na przeszkodzie, aby mogli się swobodnie widywać. Jednakże na ślubnym kobiercu stanęli dopiero wiosną roku 1850. 18 sierpnia 1850 roku Honoré de Balzak zmarł.