Jan Lechoń - biografia

Jan Lechoń znany przede wszystkim jako poeta, był także prozaikiem oraz krytykiem literatury i teatru. Jan Lechoń żył w latach 1899-1956, urodził się w Warszawie, jego prawdziwe nazwisko brzmiało Leszek Józef Serafinowicz.Ważną punktem biografii Jana Lechonia była aktywność w środowisku literackim. 

Jan Lechoń był członkiem redakcji czasopisma "Pro Arte et Studio", wraz z Antonim Słonimskim i Julianem Tuwimem założył grupę "Skamander" (był autorem tej nazwy) i będącą jej siedzibą kawiarnię "Pod Picadorem" oraz kabaret "Picador". Biografia Jana Lechonia odnotowuje, że publikował na łamach czasopism "Wiadomości Literackie", "Kurier Poranny", "Głos Prawdy", był redaktorem naczelnym pisma "Cyrulik Warszawski" (1926-29) oraz "Pamiętnik Warszawski".

Od 1930 do wybuchu wojny Jan Lechoń sprawował funkcję attaché kulturalnego polskiej ambasady w Paryżu. Podczas okupacji przebywał w Brazylii i w USA. Pobyt na emigracji był ważnym okresem w biografii Jana Lechonia. 

W Nowym Jorku brał udział w życiu kulturalnym Polonii. Mimo to nie był w dobrej kondycji psychicznej ze względu na tęsknotę za krajem, świadomość zniewolenia ojczyzny oraz problemy osobiste. Jan Lechoń popełnił samobójstwo skacząc z dwunastego piętra jednego z nowojorskich hoteli.

Jan Lechoń - twórczość

Twórczość Jana Lechonia w dwudziestoleciu ograniczyła się do zaledwie dwóch tomów wierszy, które przyniosły mu sławę i uznanie.  Pierwszy z nich "Karmazynowy poemat" z 1920 r. był wyrazem zafascynowania tradycją, historią i kulturą narodową, ale też próbą określenia nowej sytuacji Polski po odzyskaniu wolności, zawiera słynny wiersz "Herostrates". Drugi tom składający się na międzywojenną twórczość Jana Lechonia - "Srebrne i czarne" z 1924 r., koncentrujący się wokół pesymistycznych tematów śmierci i grzechu, powtórzył sukces debiutu Jana Lechonia.

Jan Lechoń powrócił do twórczości poetyckiej dopiero w czasie wojny, na emigracji wydał tomy "Lutnia po Bekwarku" (1942) i "Aria z kurantem" (1945), "Marmur i róża" (1954).

Na twórczość Jana Lechonia składają się także utwory prozatorskie: niedokończona powieść "Bal u Senatora" oraz "Dziennik" pisany w latach 1949-1956, mający, zgodnie z zaleceniem psychiatry, pełnić funkcję terapeutyczną. W twórczości Jana Lechonia odnaleźć można także eseje, szkice literackie i recenzje. Najbardziej znane to zbiór wykładów "O literaturze polskiej" oraz szkiców o kulturze amerykańskiej "Aut Caesar aut nihil".