Jeden z największych greckich tragików urodził się w 469 r. p.n.e. Obok Ajschylosa i Eurypidesa, jest trzecim z wielkiej trójki tragików greckich. Przyszedł na świat w Kolonos, miejscowości położonej nieopodal Aten i był synem płatnerza o imieniu Sofilos. Po zwycięstwie Aten nad Persami pod Salaminą szesnastoletni Sofokles przewodził chórowi młodzieży w czasie uroczystości dziękczynnych.

Działalność artystyczność artystyczna Sofoklesa przypadła na kres rozkwitu Aten pod rządami Peryklesa. Artysta również brał udział w życiu społeczno-politycznym miasta. Dwa razy piastował stanowisko stratega, współpracował z innymi nad tworzeniem zmian w konstytucji ateńskiej, był też kapłanem jednego z herosów. Wiadomo, że sam Sofokles głęboko wierzył w boską sprawiedliwość - Dike - przenikającą cały kosmos, czuwającą nad harmonią świata.

Artysta wcześnie stał się sławny i popularny. Pierwsze zwycięstwo odniósł w 468 roku p.n.e. i było to zwycięstwo również nad Ajschylosem. Jako zwycięzca pojawiał się na konkursach tragicznych jeszcze osiemnaście razy, a niektórzy twierdzą, że nawet dwadzieścia. Przypuszcza się, że napisał około 120 tragedii i dramatów satyrowych. Znamy 70 tytułów tragedii i 18 dramatów satyrowych, ale niestety w całości z twórczości Sofoklesa do naszych czasów dotrwało jedynie 7 tragedii:

- Antygona - którą wystawiono w 443 r. p.n.e.

- Król Edyp - którą wystawiono w 429 roku p.n.e.

- Elektra

- Trachinki

- Ajas

- Filoktet

- Edyp w Kolonos.

W papirusach z Oksyrynchos znaleziono też duży fragment dramatu satyrowego pt. "Tropiciele". W swoich tragediach utalentowany poeta wprowadził wiele innowacji, mających wpływ na rozwój gatunku. Przede wszystkim jego prologi zawierają starannie przygotowaną ekspozycję akcji oraz są uzasadnione psychologicznie. W dialogach był mistrzem łączenia obszernych mów (rezeis) z krótkimi wypowiedziami (stychomythia). Co do fabuły - jeszcze Ajschylos w tetralogii dramatycznej łączył trzy tragedie dotyczące jednego tematu i dramat satyrowy. Sofokles nieco to zmienił, łącząc ze sobą tragedie dotyczące zupełnie innych problemów i tworzące zamknięte całości. Mimo starannej ekspozycji i psychologizmu postaci tragedie Sofoklesa nie osiągnęły jeszcze realizmu, który był domeną twórczości jego następcy - Eurypidesa.

Co do rozwiązań technicznych Sofokles zastosował następujące:

- wprowadził trzeciego aktora

- ograniczył nieco rolę chóru

- rozbudował akcję tragedii dzięki rozbudowaniu dialogów

- rozbudował chór, zwiększając liczbę osób z 12 do 15

- według Arystotelesa Sofokles wprowadził dekoracje sceniczne.

Twórczość artysty była kontynuowana przez jego syna, Iofona, oraz wnuka, Sofoklesa Młodszego.

Niezwykle popularne w czasach Sofoklesa tragedie jego autorstwa odżyły ponownie w epoce renesansu, a potem w XIX wieku, szczególnie w Niemczech. Przetłumaczono je na wiele języków, do dziś goszczą na deskach teatrów całego świata. Również w Polsce był tłumaczone - w 1875 r. przez Węclewskiego, w 1916 przez Morawskiego - i wystawiane. Sofokles zmarł w 406 r. p.n.e.