Platon pochodził z Aten. Żył w czasach, kiedy to Ateny rozkwitały w atmosferze elitarnej kultury starożytnej. Platon wywodził się ze znakomitego rodu. Otrzymał staranne wykształcenie i wychowanie, gdyż w domu kultura stała na bardzo wysokim poziomie. Naprawdę miał na imię Arystokles. Władysław Tatarkiewicz w ten oto sposób objaśnia skąd wziął się przydomek przyszłego filozofa: Nauczyciel gimnastyki, miał młodzieńcowi (...) dać przydomek "Platona" za jego bary szerokie. W igrzyskach olimpijskich i istmijskich odnosił zwycięstwa. Platon był nie tylko niezwykle sprawny fizycznie lecz przede wszystkim intelektualnie. Był artystą. Pisał poezję, znał się na muzyce i malarstwie.

Platon był uczniem jednego z największych filozofów - Sokratesa. Kiedy mistrz umarł, Platon opuścił swe rodzinne miasto. Tatarkiewicz opisuje lata jego wędrówki: Był pono w Egipcie; kursowały opowieści o jego "wtajemniczeniu" przez tamtejszych kapłanów. Bywał potem we Włoszech, w ojczyźnie eleatyzmu i pitagoreizmu; odwiedzał Archytasa w Tarencie i starego Timoisa pitagorejczyka w Lokri. Podróże Platona trwały lat dwanaście, powrócił z nich jako człowiek zupełnie dojrzały.

Platon osiadł w Atenach, gdzie założył szkołę w gaju Akademosa. Zajął się przede wszystkim pracą pedagogiczną i pisarską. Nie brał bezpośredniego udziału w polityce: jednak pragnął czynem na wielką skalę zastosować swe idee, zmienić cały ustrój polityczny i "filozofów uczynić królami". Swe poglądy na ten temat zawarł w dialogu, noszącym tytuł Państwo. Wcześniej jednak próbował je wcielić w życie w Syrakuzach, gdzie władzę sprawował Dionizjos Młodszy. Jednak zamierzenia Platona nie powiodły się. Powrócił do Aten i tu do końca życia zajmował się swą Akademią, nauką i pisaniem.

Platon zmarł, przeżywszy osiemdziesiąt lat w dniu swoich urodzin: a był to dzień zjawienia się Apollina na ziemi. I legenda związała Platona z bogiem słońca: to syn Apollina, a lata jego życia to niemal święta liczba muz w drugiej potędze. Zaraz po śmierci złożono mu ofiarę i coraz więcej z biegiem czasu otaczano czcią tego mędrca, boskiego męża, półboga. A uczniowie jego i uczniowie uczniów, obchodząc corocznie święto jego narodzin i zgonu, chwalili w hymnie "dzień, w którym bogowie dali ludziom Platona".

Istotą systemu filozoficznego stworzonego przez Platona jest idealizm. Jest to teoria, która zakłada istnienie we wszystkich dziedzinach bytu i działania, obok pierwiastków realnych, pierwiastki idealne. Te ostatnie, w przeciwieństwie do pierwiastków realnych, które są przemijające, są wieczne. A zatem pierwiastki idealne mają przewagę nad realnymi.

Platon zauważył, że pojęcia, którymi się posługujemy dzielą się na dwa rodzaje: jednostkowe, czyli jednemu pojęciu odpowiada jeden przedmiot, dotyczyło to nazw własnych, oraz ogólne, czyli takie, których zakres jest większy niż jeden, czasem nieprzeliczalny, nieskończony.

Odpowiednik pojęcia ogólnego to idea. Świat idei to świat wzorców dla świata rzeczy, w którym my żyjemy. Świat idei jest zatem światem wzorców, modeli. Jest wieczny, doskonały oraz niezmienny. Świat ów służy zatem jako model dla naszego świata. Nasz świat jest z kolei niedoskonałym odwzorowaniem świata idei.

Świat idei został zobrazowany przez Platona za pomocą paraboli jaskini. Ludzie siedzą, niby więźniowie przykuci do skał. Znajdują się plecami do wejścia, a widzą ślepą ścianę. Na zewnątrz jaskini rozgrywa się prawdziwe życie, a ludziom się wydaje, że cienie na ścianie, które widzą to jest nasza rzeczywistość. Nie posiadamy bowiem dostępu do świata idei - doskonałych wzorców.

Jeden z więźniów (według Platona był to Sokrates) zrzuca kajdany, odwraca się i wychodzi na zewnątrz i jako jedyny poznaje rzeczywistość świata idei. Pozostali ludzie siedzą i wierzą w świat cieni. A jest nim tylko odbicie, efekt świetlny świata cieni.

Idei jest wiele. Stanowią one odrębny świat, a pomiędzy nimi zachodzą takie stosunki, jak pomiędzy pojęciami. Władysław Tatarkiewicz pisze: Jak pojęcia stanowią hierarchię nadrzędnych i podrzędnych, tak też ustrój świata idej jest hierarchiczny, od niższych do coraz ogólniejszych i wyższych, aż do najwyższej idei: idei dobra. Platon bowiem uważał, że najwyższymi wartościami są: dobro, prawda i piękno.

Platon stworzył także pojęcie Demiurga, czyli boga - budowniczego. Jest on wykonawcą, gdyż idee są wieczne i ich nie można stworzyć. Idee stanowią wzorzec także dla Demiurga. Idee były dla Demiurga budulcem, z którego stworzył człowieka. Nasze dusze przebywały, według Platona, w świecie idei. Dowodem na to jest fakt, że każdy człowiek rodzi się z gotową wiedzą. Pogląd ten zyskał nazwę racjonalizmu genetycznego - natywizmu.

Jak już wspomniano Platon bezpośrednio nie zajmował się polityką, jednakże wiele teoretyzował na ten temat. Uważał, że istnieją różne ustroje polityczne, jednakowoż żaden z nich nie jest bez wad. Według niego w doskonałym państwie powinny istnieć trzy grupy ludzi. Każda z nich ma do spełnienia swoją funkcję dla szczęścia całości. Warstwą kierującą państwem - najwyższą uczynił Platon filozofów, gdyż byli to ludzie mądrzy i wykształceni. Według Platona mieli się oni charakteryzować cnotą i mądrością. Drugą warstwę społeczną mieli tworzyć strażnicy. Ich zadaniem było wprowadzanie ładu w państwie i pilnowanie bezpieczeństwa zewnętrznego. Mieli odznaczać się dzielnością. Trzecią warstwę tworzyć mieli pracownicy i rzemieślnicy, którzy musieli być pracowici. Poza strukturą państwa umieścił Platon niewolników. Owe warstwy odpowiadały cnotom duszy, czyli mądrości, dzielności, pracowitości i sprawiedliwości. Struktura państwa platońskiego miała przypominać ogromny organizm, w którym wszystkie członki współpracują ze sobą, a jeden nie może istnieć bez drugiego.

Platon uważał, że państwo nie może być zbyt duże. Policzył, że powinno pomieścić pięć tysięcy czterdziestu obywateli. Liczba ta wiązała się ze świętą liczbą siedem. Zasadę dziedziczności tronu uważał za sprzeczną. Twierdził, że nie należy jej utrzymywać, gdyż dostęp do stanowiska powinno przydzielać się wedle zasług.

Jeśli idzie o społeczeństwo, żyjące w idealnym państwie platońskim, to winno ono posiadać strukturę ducha olimpijskiego. Istnieje bowiem według Platona jedna dziedzina w świecie, w której obowiązuje zasada równości na starcie. Jest to sport. Wszystkie jednostki rozpoczynają bieg z tej samej linii. Zachowana zostaje tu zasada sprawiedliwości, a zatem czwarta cnota kardynalna.

Platon był autorem wielu pism, które zostały ujęte w zbiór przez Trasyllosa. Był to obywatel grecki, żyjący w Rzymie w czasach Tyberiusza. Ów zbiór Trasyllosa zawierał trzydzieści pięć dialogów i listy. Do najbardziej znanych dialogów Platona należą: Obrona Sokratesa, Eutyfron, Fedon, Uczta, wspomniane wyżej Państwo oraz Fajdros.

Dialog Platona, noszący tytuł Uczta można rozpatrywać i tłumaczyć na kilka sposobów. Pierwszym skojarzeniem, które od razu się nasuwa, jest uczta rozumiana jako biesiada - w sensie fizjologicznym - jako jedzenie i picie. Druga interpretacja przywodzi na myśl ucztę intelektualną, na której wygłasza się pochwały na cześć boga Erosa. To rodzaj intelektualnej zabawy, konkursu (gr. agon), współzawodnictwa, rywalizacji. Większość mów, które wygłaszają bohaterowie zgromadzeni na uczcie, należy do różnych typów klasycznej retoryki. Należą do nich: mowa sądowa, która zachowała się do tej pory, która stanowiła oskarżenie lub obronę; mowa doradcza lub polityczna, którą stosowano w starożytnych Atenach na placu zebrań publicznych. Jej celem było doradzanie lub odradzanie; mowa pochwalna, która chwaliła lub ganiła. Istniała bowiem sztuka udzielania nagany, stanowiąca część retoryki. Trzecim sposobem interpretacji tytułu dialogu Platona, może być uczta dotycząca boga Erosa, rozumiana jako głód miłości, jej zaspokajanie.

W utworze Platona, na uczcie spotykają się mędrcy: Fajdros, Pauzaniasz, Eryksimachar, Arystofanes, Agaton, Deotyma i Alkibiades. Leżąc, popijając spore ilości najprzedniejszego wina i dyskutując, rozważali na temat miłości. Niemalże każdy z rozmówców posiadał odmienne zdanie na ten temat.

Uczta jest jednym z najbardziej znanych dialogów ateńskiego filozofa. Była wielokrotnie cytowana

i interpretowana przez potomnych. Stanowi bowiem arcydzieło nie tylko pod względem literackim, lecz przede wszystkim pod względem filozoficznym. W utworach Platona bowiem, istotny jest każdy szczegół.