Teatr grecki ma swoje korzenie w religijnych obrzędach dotyczących świąt na cześć boga Dionizosa. Był to bóg wina i urodzaju. Święta nazywano Dionizjami, czyli świętami winobrania.

Dionizje obchodzono dwa razy.

Najpierw Dionizje małe - wiejskie. Związane były z ceremonią otwierania naczyń z młodym winem. Występowali w nich aktorzy, były także zabawy ludowe. Śpiewano wesołe pieśni, o charakterze ironicznym i żartobliwym.

Wielkie Dionizje - miejskie, były najdonioślejszym świętem Ateńczyków. Stało się z czasem wielkimi igrzyskami teatralnymi. Trwały około pięciu dni.

I dzień - ofiara z kozła, składana Dionizosowi. Towarzyszyły jej śpiewy chórów na cześć boga, zwane dytyrambami. Przenoszono wtedy posąg Dionizosa ze świątyni, do miejsca, w którym miały odbywać się w następne dni występy.

II dzień - pieśni chórów młodzieżowych i męskich. Kobiety nie występowały.

III dzień i IV dzień - odbywały się przedstawienia teatralne (tragedie, komedie).

Ostatniego dnia ogłaszano wyniki i rozdawano nagrody.

ROZWÓJ TRAGEDII

Tragedia - grec. tragos - kozioł, ode - pieśń. Był to gatunek literacki najbardziej ceniony przez Greków. Wywodził się z pochwalnych hymnów. Śpiewali je chórzyści ubrani w skórę kozłów.

Pierwszego aktora wprowadził Tespis. Dzięki temu aktor mógł prowadził dialog z chórem. Ajschylos wprowadził drugiego aktora, trzeciego Sofokles.

Istotą tragedii był konflikt tragiczny. Był on związany z istnieniem dwóch równorzędnych racji tragicznych, pomiędzy którymi bohater nie umie dokonać wyboru.

Klasyczna tragedia składała się z kilku części:

- Prologos - zapowiedź tragedii,

Parodos - wejście chóru,

- Epeisodion - "epizod", część akcji. Były to części tragedii, między śpiewami chóru, wypełnione monologami lub dialogiem aktorów.

- Stasimon - komentarz akcji, pieśń śpiewana przez chór stojący na orchestrze.

- Exodos - ostania pieśń śpiewana podczas wyjścia chóru.

W tragedii należało trzymać się niezmienionych reguł.

Zasada trzech jedności:

- miejsca - akcja jest umieszczona tylko w jednym miejscu, np. w komnacie w pałacu

- czasu - zwykle ograniczony był do 24 godzin. Dążono do tego, aby czas akcji utwory odpowiadał okresowi trwania tragedii na scenie.

- akcji - występował tylko jeden watek.

Obowiązywała także zasad decorum, czyli " wymóg właściwego zharmonizowania poszczególnych elementów dzieła literackiego, literackiego, więc odpowiedniości jego stylu wobec charakteru świata przedstawionego, wobec sytuacji podmiotu mówiącego i założonego odbiorcy". Tragedii odpowiadać miał styl wysoki, doniosła tematyka oraz wysoka pozycja społeczna bohaterów".

Komedie - "dopuszczały tematykę z życia codziennego. Styl prosty, bohaterzy zwyczajni, śmieszni.

Niezmienność charakteru postaci - bohaterowie nie zmieniają swojego charakteru, przez całą tragedie pozostają tacy sami, nie ulęgają transformacjom.

Na scenie mogło przebywać razem, tylko trzech aktorów. Nosili kostiumy, stali na koturnach, aby być lepiej widocznymi. Nosili maski, które przedstawiały czy jest to mężczyzna, czy kobieta (grali tylko mężczyźni). Maski przedstawiały także emocje: smutek, złość, radość.

KATEGORIE I POJĘCIA ZWIĄZANE Z DRAMATEM.

Katharsis - " gr. oczyszczenie" - " oczyszczenie duchowe, jakie losy bohatera tragicznego wywołują u widza, wzbudzając w nim podziw i współodczuwanie, a zarazem uwalniając go od uczuć litości i trwogi, które należą towarzyszą odbiorowi widowiska."

Fatum - inaczej los, przeznaczenie. Grecy wierzyli, że los człowieka jest niezmienny. Zapisany jest dawno i żadne postępowanie w życiu już go nie zmieni. W ludzkim życiu, żadne wydarzenia nie dzieją się przypadkiem. Fatum decydowało o losie Edypa, który uciekając przed nim jeszcze bardziej się do niego zbliżył. Kreon, również nie miał wpływu na swoje życie. Każda decyzja doprowadziłaby go do tragedii.

Ironia tragiczna - "polega na zderzeniu rzeczywistej sytuacji bohatera, z tym, co wie on na własny temat, np. ironia tragiczna zaistniał wtedy, kiedy Edyp zabija ojca i żeni się z matką".