Ajolos (zwany inaczej Eolem) - był bogiem wszelkich mas powietrza takich jak wiatry. To on był ich panem, więc żeglarzom zawsze powinno zależeć na dobrych stosunkach z tym bogiem, ponieważ jego gniew właściwe równał się z nieuchronną katastrofą morską. Homer w "Odysei" przedstawił wizje wyspy zwanej Eolią, czyli krainą wiatrów. Miała być nią jedna z Wysp Liparyjskich, leżących niedaleko Sycylii (w kierunku północnym). Na tej wyspie królował Eol. Mieszkał na niej z dziećmi (miał sześć córek i sześciu synów), które tworzyły małżeństwa. Eol sam wpadł na ten pomysł po to, żeby ani jedno z niego nie opuściło. Miejscem kultu Eola (najsłynniejszym miejscem kultu) jest Wieża Wiatrów w Atenach. Zwierzętami ofiarnymi tego boga były przede wszystkim koguty i barany. Eol rządził następującymi wiatrami:

- Boreaszem - władcą (bogiem) wiatrów północnych,

- Eurosem - władcą (bogiem) wiatrów wschodnich,

- Notosem - władcą (bogiem) wiatrów południowych,

- Zefirem - władcą (bogiem) wiatrów zachodnich.

Apollo - syn Zeusa i Latony. Był bogiem wszelkich sztuk pięknych (zwłaszcza muzyki), patronował wyroczni w Delfach. Do niego zwracano się, by chronił przed nagłą śmiercią. Wyjątkowo sprawnie posługiwał się łukiem ( to z niego zabił - wraz siostrą Artemidą - czternaścioro dzieci Niobe) i lirą (grał na niej po mistrzowsku, ale kiedy okazało się, że Marsjasz lepiej gra na fletni, kazał mu jednocześnie grać i śpiewać - karą za przegrany pojedynek było obdarcie Marsjasza ze skóry). Najczęściej przedstawiano go jako pięknego młodzieńca w krótkim płaszczu. Zwykle nie miał brody, za to włosy miał dość długie i kręcone.

Ares - jego ojcem był Zeusa a matką Hera. Nie wyróżniał się żadnymi wyjątkowymi cechami intelektualnymi. Był przede wszystkim okrutnym żołnierzem, któremu przyjemność sprawiało zadawanie bólu, zabijanie, co łatwo było zobaczyć podczas wojny trojańskiej, podczas której zmieniał strony, po których walczył tak, żeby mieć jak najwięcej uciechy z rozlewu krwi. Zwierzętami poświęconymi Aresowi były: wilk, pies i sęp, które żywią się ludzkimi trupami pobitewnymi. Przedstawiano go jako nagiego i wyjątkowo pięknego, silnie zbudowanego i wyposażonego w we włócznię młodzieńca.

Asklepios - był synem Apolla i nimfy, która umarła przy jego narodzinach. Apollo chciała zapewnić synowi dobre życia i sprawił, że Asklepios dostał dar leczenia ludzi. Nauczył się wszystkiego, czego potrzebował u centaura Chiriona. Miał troje dzieci, które również zajmowały się sprawami związanymi ze zdrowiem i leczeniem. Były to: Machaon - internista, Podalejros - chirurg i Higieja - bogini zdrowia. Znakiem rozpoznawczym Asklepiosa była laska oplatana przez węże oraz czara, w której znajdował się jakiś leczniczy wywar. Do dziś na aptekach znajdujemy te znaki rozpoznawcze. Asklepios przez pewien czas miał nawet dar przywracania do życia umarłych, ale w związku z tym, że Hades nie chciał tracić oddanych, Zeusa musiał odebrać wnukowi tę umiejętność.

Attis - był bogiem zajmującym się wegetacją. Był w związku z boginią Kybele, która kochała go do szaleństwa.

Chaos - to z niego wyłonił się świat. jest bezcielesnym, tajemniczym i pierwotnym bóstwem, o którym nie jesteśmy w stanie niczego powiedzieć.

Chronos - jest uosobieniem czasu, a nawet zdaniem wielu - to z niego wszystko się wzięło (czyli jest praźródłem życia na świecie).

Dionizos - jego ojcem był król bogów Zeusa a matką królewna Semele, która zginęła, gdy Zeusa spełnił jej pragnienie (chciała go ujrzeć w całym majestacie). Była już wtedy w zaawansowanej ciąży, więc Zeusa zdołał uratować płód, ale żeby go donosić, wszył go sobie w udo. Tak oto, w niezwykły sposób narodził się Dionizos, który został bogiem wina, winorośli, wegetacji i życia rozumianego jako pragnienie rozmnażania się i ekstazę. Dionizos nie mieszkał na Olimpie, ale wciąż i wciąż wędrował po ziemi w otoczeniu orszaku, na który składały się menady, satyrowie i sylenowie. Dzięki świętom ku jego czci (Dionizjom Małym i Dużym) powstała grecka tragedia (z pieśni kozłów - tragos oide).

Eros - po pierwsze pierwotna siła, która towarzyszyła powstaniu świata (miłość, która nakazuje łączyć się i wydawać na świat potomstwo). W drugim rozumieniu był synem Aresa (boga wojny) i Afrodyty (bogini miłości). Był przedstawiany jako piękny młodzieniec wyposażony w łuk, z którego słał strzały, a ci, którzy zostali nimi rażeni, zakochiwali się na zabój.

Ereb - był synem Chaosu. Jego imię znaczy: ciemność. Był jednym z najbardziej pierwotnych i tajemniczych bóstw.

Glaukos - był człowiekiem, rybakiem, który został bożkiem morskim po tym, jak pewnego dnia poczuł, że nie może żyć bez morza, wskoczył do niego i został przemieniony w bóstwo morskie. To przez niego piękna Skylla zmieniła się w potwora, ponieważ Glaukos tak mocno pragnął, by zwróciła na niego uwagę, że udał się do wróżki Kirke po pomoc. Jednak Kirke była zakochana w Glaukosie i nie miała zamiaru pomagać mu w tym, by związał się z inną kobietą. Zamiast tego, o co ją prosił, dała mu płyn, który sprawił nieszczęście. Otóż Glaukos miał go wlać do wody, w której kąpała się nimfa i zapałała do niego wzajemnością. Kiedy to zrobił, okazało się, ze z płynu nagle wyrosły potwory, które rzuciły się na biedaczkę i przywarły do niej na stałe. Od tamtej pory Glaukos jest pełen melancholii z żalu po utraconej miłości. Potrafił przepowiadać przyszłość. Podczas wyprawy Agronautów został ich sternikiem.

Forkys - był pierwotnym morskim bożkiem, zrodzonym z Pontosa i Gai. Miał żonę Keto oraz dzieci: Echidnę, Graje i Gorgony.

Hades - był synem Kronosa i Rei, bratem króla bogów, Zeusa. Po wojnie o dominację w świecie, która rozgorzała w chwili, gdy Zeus ruszył odebrać władzę ojcu. Do niego należała władza w podziemiach, w królestwie zmarłych., To przez niego mamy cztery pory roku (w tym zimę), ponieważ porwał, zgwałcił i nie oddał już nigdy Korę, córkę Demeter, bogini urodzaju. O tym wydarzeniu Demeter zesłała na świat klęski nieurodzaju, aż Zeusa musiał przebłagać boginie następującym kompromisem: przez pół roku kora będzie z matką (mam wtedy na ziem wiosnę i lato) a następne pół roku będzie przebywać u męża jako Persefona, królowa zmarłych (mamy wtedy na ziemi jesień i zimę).

Hefajstos - był synem Zeusa i Hery, Znakiem charakterystycznym było to, że był wyjątkowo brzydki i kulawy. Zajmował się kowalstwem, był też bogiem ognia, jego pracownia znajdowała się u podnóża Etny. W związku z wykonywanym zawodem był zawsze brudny. Jego żoną była najpiękniejsza wśród bogiń - Afrodyta. Było to wyjątkowo nieudane małżeństwo. Hefajstos okulał, gdy Zeus zrzucił go z Olimpu za to, że w domowych sporach trzymał stronę matki. Jego codziennym zadaniem było wykuwanie nowych piorunów dla ojca. Charakterystycznym przedmiotem dla niego był młot kowalski.

Helios - był bogiem słońca. Jego ojcem był tytan Hyperion i a matką tytanka Theia (ta para tytanów miała jeszcze córki Eos (bóstwo poranka) i Selenę (bóstwo księżyca). Helios wziął sobie za żonę córkę Okeanosa Perseis.

Hesperos - uosobienie gwiazdy wieczornej. Dokładnie nie wiemy, jaki był stopień pokrewieństwa a z tytanem Atlasem, który podtrzymywał na swoich barkach cały świat, ale był jego synem lub bratem. Hesperos miał córkę Hesperis, która z kolei miała córki Hesperydy mieszkające we wspaniałym ogrodzie, w którym rosły cudowne owoce.

Hymen (inna nazwa: Hymenajos) - za życia był człowiekiem, który wsławił się ocaleniem czci grupy ateńskich dziewcząt. Gdy umarł, został bóstwem, którego imię wzywano podczas wesel, a z czasem został uznany za boga opiekującego się małżeństem.

Hypnos - był bogiem snu, jego bratem był Tanatos (bóg śmierci). Rodzeństwo było potomstwem Nocy (Nyksu) i Erebu (Ciemności). Hypnos spłodził Morfeusza. Przedstawiano go z laską i rogiem.

Kronos - drugi (po Uranosie) pan świata. Kronos był synem Uranosa (Nieba) i Gai (Ziemi). Kiedy dorósł, dokonał zamachu na ojca, okaleczył go (haniebna rana w pachwinie) i zasiadł na tronie. Uranos skrył się w niebiosach i od tamtej pory ogląda świat z ukrycia. Kronos bał się. że których z jego potomków zrobi jemu to samo, co on zrobił swojemu ojcu, więc gdy żona, Reja, rodziła mu kolejne dzieci, połykał je. Gdy urodziło się szóste dziecko, reja dała mu do połknięcia kamień zawinięty w pieluszki Kronos niczego nie zauważył, a mały synek został ukryty na Ziemi, w Arkadii. Tym dzieckiem był Zeus, który, gdy dorósł, namówił matkę, żeby dała ojcu napój na wymioty i w ten sposób pozostałych pięcioro rodzeństwa Zeusa odzyskało wolność. Gdy wszystkie dzieci stanęły na własnych nogach, Zeus zwołał sojuszników i rozpoczął walkę o przywództwo w świecie, którą wygrał a Kronosa usunął do Tartaru.

Momos - był synem Nocy (Nyksu). Był bogiem oszczerstwa i kpiny.

Morfeusz - syn boga sny, Hypnosa. Morfeusz zajmował się pieką nad widzeniami sennymi.

Nereus - był jednym ze starszych bogów morskich. Jego rodzicami byli Pontos i Gaja. Nereus spłodził całe mnóstwo pięknych Nereid.

Okeanos - jego pochodzenie jest dość tajemnicze, Był jednym z pierwszych bogów, którzy wyłonili się z Chaosu (obok Gai i Uranosa na przykład). Był bogiem oceanów.

Pan - był poślednim bożkiem, którego domeną były pola i lasy. Wyglądał dość niezwykle, ponieważ był półkozłem a tylko w połowie człowiekiem. Na co dzień był wyjątkowo spokojny, opiekował się pasterzami, spacerował po łąkach i lasach i grał na fujarce (dziś instrument składający się ze zbioru powiązanych ze sobą rurek nazywany jest fletnią Pana), jednak gdy ktoś go zdenerwował, wtedy zaczynał zachowywać się tak, że wszyscy zaczynali się strasznie bać (dziś pamiątką po tamtych ekscesach jest związek frazeologiczny "paniczny lęk"). Ojcem Pana był Hermes a matką nimfa, która umarłą przy jego urodzeniu. Jego zamiłowanie do gry na flecie wzięło się stąd, że kiedyś zakochał się w pięknej nimfie Syrinks, która jednak nie odwzajemniła jego uczucia. Tak bardzo męczyło ją uwielbienie za strony kosmatego bożka, że zaczęła prosić bogów o to, by pomogli jej w tej trudnej sytuacji. Bogowie ulitowali się nad nią i zamienili ją w trzcinę, która smutno płakała na wietrze. Pan często siadywał i słuchał tego szumu. Z tęsknoty zrobił sobie fujarke, na której grał tak, by przypominać sobie żałosne głosy nimfy.

Plutos - był bożkiem bogactwa, często przedstawiano go z boginią pokoju, Eirene, choć jego matką byłą Demeter.

Pontos - uosabiał wody morza.

Posejdon - był synem Kronosa i Rei - jednym z tych dzieci, które czekały w brzuchu ojca do czasu, aż Zeus dorósł i nakłonił matkę do tego, by dała mężowi napój na wymioty. Wtedy dopiero wyskoczył z jego wnętrzności - już w pełni dorosły, by stanąć u boku swoich braci i sióstr w walce o panowanie nad światem. Gdy okazało się, że Kronos przegrał, między rodzeństwem doszło do podziału władzy. Posejdonowi przypadły w udziale wszelkie wody morskie i oceaniczne. Przedstawiano go jako brodatego mężczyznę w średnim wieku z trójzębem w ręku. Miał władzę absolutną na swoim terytorium i kiedy Odyseusz okaleczył jego syna, Polifema, sprawił, że król Itaki wracał do domu przez 10 lat (ponieważ, żeby dostać się do swojego domu, musiał przebyć morze).

Priap - był bogiem płodności i nieujarzmionej chuci.

Proteus - był morskim bożkiem, który potrafił zmieniać, dowolnie, swoją postać. Poza tym potrafił przewidywać przyszłość, ale żeby wydobyć z niego przepowiednię, trzeba było przyprzeć go do muru - złapać i zagrozić, że nie wypuścimy go. Warto było się pomęczyć, ponieważ Proteus nie mylił się nigdy.

Tanatos - był synem Nyksu. Jego domeną była śmierć. To on przychodził do tego, kto miał umrzeć, by obciąć mu pukiel włosów i w ten sposób naznaczyć go śmiertelnie. To Tanatos został schwytany przez Syzyfa, gdy ten przyszedł po niego. Gdy Tanatos siedział w więzieniu u króla Koryntu, wtedy na ziemi nikt nie umierał ani nawet nie chorował. Był bratem - bliźniakiem Hypnosa, boga snu.

Uranos - to pierwszy władca świata. Wyłonił się z Chaosu. Poślubił Gaję - ziemię i spłodził z nią zastępy potwornych stworzeń takich jak Tytani, Cyklopowie, Sturęcy. Był tak przerażony brzydotą swoich dzieci, ze strącił je do Tartaru. Jednak Gaja nie mogła pogodzić się z takimi losem swoich dzieci i postanowiła obmyślić plan, który pozwoli jej zemścić się na okrutnym małżonku. Wymyśliła, że namówi jednego z tytanów, Kronosa, by zaatakował ojca i pozbawił go władzy. Kronos usłuchał matki zaczaił się na ojca, potem zranił go w pachwinę ostrym sierpem (taka rana jest raną symboliczna, ponieważ oznaczał brak władzy i koniec rozmnażania się). Uranos usunął się w niebo i stamtąd oglądał wszystko, co od tej pory działo się na świecie. Nim jednak to zrobił, rzucił na syna klątwę, zgodnie z którą jego syn zrobi z nim dokładnie oto samo - czyli zajmie jego miejsce. Z krwi Uranosa narodziły się boginie zemsty, Erynie, a z piany, która wpadła do wody po okaleczeniu go, powstała Afrodyta.

Zeus - syn Kronosa i Rei, to on uratował swoje rodzeństwo od niebytu, ponieważ namówił matkę, żeby dała ojcu płyn na wymioty, dzięki któremu cała piątka wróciła do świata żywych (Kronos połykał swoje dzieci, bo Uranos, ojciec, którego pozbawił podstępem władzy, rzucił na niego klątwę, która mówiła, że jego potomek zrobi mu to samo, co on jemu). Kiedy już rodzeństwo, całe i zdrowe, stanęło obok niemu, rozpętał wojnę o władzę nad światem. Kronos tę wojnę przegrał. Zeus usunął go do Tartaru, a potem podzielił władzę pomiędzy siebie i rodzeństwo. Sam został bogiem głównym, a braciom i siostrom oddał w szczególne władanie poszczególne obszary (np. Posejdonowi morza i oceany, Hadesowi świat zmarłych i podziemia). Miał przydomek "Gromowładny", ponieważ jego atrybutem był piorun właśnie, który ciskał na ziemię, gdy się rozgniewał (była to straszliwa broń). Innym jego atrybutem była Egida, tarcza wykonana ze skory jego ukochanej kozy - karmicielki Amaltei, która pełniła obowiązki mamki, gdy musiała chronić się przed wzrokiem ojca. Był impulsywny i niesłychanie kochliwy - miał niezliczone ilości nieślubnych dzieci, choć z prawowitą żona, Herą, tylko czworo: Aresa, Hefajstosa, Hebe i Ejletyja.

Afrodyta - nie miała matki ani ojca, narodziła się z piany, która wpadła do wody po tym, jak Kronos zranił w pachwinę swojego ojca, Uranosa. Wypłynęła u brzegów wyspy Cypr. Ukazała się ludziom w muszli ciągniętej przez delfiny. Została wydana za mąż za Hefajstosa, boga ognia i patrona kowalstwa. To nie było zgodne małżeństwo, ponieważ Afrodyta, bogini miłości, była najpiękniejsza na całym Olimpie, lubiła się bawić i ładnie ubierać, natomiast Hefajstos cały czas siedział w swojej kuźni, a kiedy już z niej wychodził, to niewiele mówił, zawsze był niedomyty i nietowarzyski. Afrodyta w końcu zdradziła męża ze szwagrem. Aresem, z którego to związku urodził się Eros. Następnym kochankiem Afrodyty był bóg kupców i złodziei, czyli Hermes (z tego związku narodził się Hermafrodyta), a z Anchizesem (ten romans został nawiązany podczas wojny trojańskiej, ponieważ Afrodyta sekundowała trojańczykom - Parys, syn króla Troi, Priama, wybrał ja w konkursie na najpiękniejszą mieszkankę Olimpu) spłodziła Eneasza, protoplastę wszystkich Rzymian. .

Ananke - inaczej nazywana Fatum, czyli uosobienie przeznaczenia. Ananke była prastarym bóstwem, które wyłoniło się z Chaosu. Jej atrybutem było wrzeciono czasu, które kręciło się jej pomiędzy nogami. Urodziła trzy Mojry (Kloto, Lachezis, Atropos), które były nazywane tez Parkami. Zajmowały się nićmi ludzkiego życia. Kloto przędła nić, Lachezis pilnowała, by się nie plątało, a Atropos w odpowiednim momencie przecinała je.

Artemida - siostra - bliźniaczka Apolla. Jej rodzicami byli Zeusa i Latona. Jest to niejednoznaczna postać, ponieważ z jednej strony była zaprzysięgłą dziewicą, która najbardziej w świecie kochała polowania (stąd jej atrybutem jest łuk i kołczan pełen strzał - byłą doskonałą łuczniczką, razem z bratem wystrzelała, do nogi, dzieci Niobe, która przechwalała się, że jest lepszą matką, niż Latona, ponieważ urodziła aż 14 dzieci a Latona tylko 2). Z drugiej strony w Efezie jest świątynia, w której można zobaczyć przedziwny posąg Artemidy z setką piersi - jest w tym wydaniu uosobieniem płodności. Ma również przydomek Hekate, czyli w dal mierząca (trzeba pamiętać, ze Hekate była boginią zemsty).

Astraja - Astrea, Dike - była córką Temidy i Zeusa, patronowała sprawiedliwości. Miastem, które ukochało ją najmocniej, były Ateny.

Atena - jej narodziny były jednym z najdziwniejszych narodzin w całej mitologii, ponieważ nie miała matki, a jedynie ojca. Wyskoczyła wprost z głowy Zeusa (narodzinom Ateny pomógł Hefajstos, który - na prośbę ojca - rozbił mu czaszkę, ponieważ te już nie mógł wytrzymać z bólu. W chwili urodzin Atena nie tylko była dorosła i silnie zbudowaną kobietą, ale dodatkowo miała na sobie pełen rynsztunek rycerski. Do końca życia został dziewicą i najbardziej lubiła ten przydomek - Partenos. Zajmowała się opieką nad rzemiosłem (zwłaszcza tkactwem i haftem), nauką (poświęcono jej sowę jako zwierzę uosabiające mądrość - miała w związku z tym przydomek "Sowiooka") oraz wojną - ale wyłącznie sprawiedliwą. Inne przydomki Ateny: Pallas (Panna), Ergane (Pracownica), Polias (Patronka Miast), Promachos (Pani Zastępów).

Demeter - córka Kronosa i Rei. Po wygranej wojnie o dominację nad światem jej przypadły w udziale urodzajne pola. Gdy pewnego dnia Hades, jej brat, porwał jej córkę, Korę, zgwałcił i uczynił swoją żoną, wtedy zesłała na ziemię klęskę nieurodzaju - to w zemście za to, ze Zeus nie zrobił nic, by przeszkodzić swojemu bratu. Demeter pogrąża się od tamtego czasu w rozpaczy na sześć miesięcy - czyli na okres jesieni i zimy (wtedy, wyrokiem Zeusa, Kora schodzi po ziemię, do swego męża, by pełnić obowiązki królowej umarłych - nosi wtedy imię Persefona) a cieszy się przez kolejne pół roku - wtedy ziemia kwitnie i daje plony (ponieważ na ten czas córka wraca do niej i może się nią jeszcze cieszyć). Jest archetypem bolesnej matki. Zwykle przedstawiana jest zwykle jako kobieta w średnim wieku z pękiem kłosów w ręku.

Eirene - jej rodzicami byli Temidy i Zeusa. Miała jeszcze dwie siostry - Eunomię (Praworządność) i Dike (Sprawiedliwość). Wszystkie trzy był nazywane Horami. Sama Eirene była uosobieniem pokoju. Najbardziej kochano ją w Atenach, gdzie miała specjalny ołtarz i gdzie wyprawiano na jej cześć specjalne uroczystości. Najczęściej przedstawiano ją jako kobietę dojrzała, która na rękach trzyma bożka bogactwa, Plutosa. Dzisiejsze imię Irena jest współczesną wersją imienia bogini pokoju.

Ejlejtyja - była córką Zeusa i Hery. Byłą stosunkowo najmniej znanym dzieckiem tej pary królewskiej. Zajmowała się opieką nad rodzącymi kobietami.

Eos - jedno z najstarszych bóstw. Jej rodzicami byli tytan Hyperion i tytanka Theia. Zajmowała się rozpalaniem ognia na niebie, zanim jej brat, Helios, zaczął objeżdżać nieboskłon swoim złocistym rydwanem. Eos, oprócz brata Heliosa, miała jeszcze siostrę, Selene, która uosabiała księżyc.

Eris - była boginią niezgody. To jej pomysł (podrzuciła na wesele Tetydy i Peleusa jabłko z napisem "Dla najpiękniejszej") był początkiem wojny trojańskiej, ponieważ boginie zaczęły kłócić się między sobą, aż zdecydowano się na sąd nad nimi. Sędzią był piękny Parys, królewicz trojański, którego wszystkie trzy boginie (Atena, Hera i Afrodyta) chciały przekupić. Okazało się, że propozycja Afrodyty była najbardziej atrakcyjna. Parys w zamian za tytuł dla Afrodyty otrzymała najpiękniejszą kobietę świata, Helenę, tyle, ze ona już miała męża. Parys wykradł Helenę i w ten sposób Grecy napadli na troję, by oblegać ją 10 lat i zdobyć po tychże 10 lat.

Eunomia - była jedną z Hor, siostra Eirene i Dike, córką Zeusa i Temidy. Była uosobieniem Praworządności.

Gaja - pierwsza królowa świata, matka - ziemia. Byłą żoną Uranosa i urodziła u Tytanów, Cyklopów i Sturękich. Wpadła we wściekłość, gdy Uranos niezadowolony z urody swoich dzieci, strącił je do Tartaru, więc namówiła Kronosa, Tytana, żeby napadł na ojca i pozbawił go władzy. Potem miała jeszcze innych partnerów, którym również rodziła dzieci. Pontos był ojcem wszystkich bóstw morskich. To ona podpowiedziała Rei, jak ocalić Zeusa przed pożarciem.

Hebe - była jednym z czworga dzieci Hery i Zeusa. Zajmowała się (wraz ze ślicznym Ganimedesem) roznoszeniem ambrozji i nektaru podczas uczt bogów. Byłą boginią młodości. Gdy Herakles wstąpił na Olimp, została jego żoną.

Hera - córka Kronosa i Rei. Była królową świata w związku z tym, że byłą żoną Zeusa. Urodziła mu czworo dzieci: Aresa, Hefajstosa, Hebe i Ejlejtyję. Była przedstawiana jako poważna kobieta w diademie z gwiazd na głowie. Często otaczał ją orszak pawi. Byłą zazdrosna o męża, który bezustannie ją zdradzał. Zajmowała się opieką nad małżeństwami. Ze względu na jej niespotykanie piękne i wielkie oczy nazywano ją wolooką. Była zgryźliwa, wręcz złośliwa, ale trudno mieć jej to za złe.

Hestia - była córką Kronosa i Rei i raczej nie miął konkretnego wizerunku. Czczona jako bóstwo domowego ogniska. Najważniejszym miejscem kultu Hestii były Delfy, w których płonął wieczny ogień, który nigdy nie gasł.

Higieja - była wnuczką Apolla i boskiego lekarza, córką Asklepiosa. Sama patronowała zdrowiu i czystości.

Irys - był pokojówką Hery i właściwie miała tak dużo obowiązków, że nie zasypiała nigdy, jedynie drzemała w locie - i to jest dobre określenie, ponieważ Iris miała skrzydła. Poza tym, ze służyła królowej nieba, zajmowała się jeszcze tęczą - to ona rozpościerała ją na niebie i to dlatego została wyposażona w skrzydła.

Nemezis - tajemnicze bóstwo, odpowiednik słowiańskiej Doli - bezpostaciowa bogini ludzkiego losu.

Nike - byłą skrzydlatą córką boga Pallasa i Styksu, rzeki umarłych. Była personifikacją zwycięstwa. To na wskazywała tego, który wygra pojedynek. Pojawiała się podczas każdej bitwy. Była nieodłączną towarzyszką Ateny.

Noc - inaczej była nazywana: Nyks; była personifikacją nocy i ciemności. Jej ojcem był Chaosu, została wydana Ereb. Ich dziećmi były Kery, Mojry, Hemera, Eter i Hesperydy.

Ossa - była boginią wiadomości i plotek.

Rea - była córką Uranosa i Gai oraz żoną Kronosa. Urodziła mu sześcioro dzieci, z których pożarł 5, ponieważ zamiast 6 dała mu do zjedzenia kamień zawinięty w pieluchy. W ten sposób ocaliła Zeusa, który zdobył władzę nad światem. Gdy Zeus dorósł pomogła mu rozpocząć walkę z ojcem dając Kronosowi środek na wymioty.

Selene - była córką tytana Hyperiona i tytanki Thei. Jej rodzeństwem byli Helios (słońce) oraz Eos (jutrzenka). Sama Selene był uosobieniem księżyca. Wędrowała po niebie i co noc całowała swojego ukochanego w czoło a potem wędrowała dalej wiedząc, że nigdy nie będzie go mieć. To najsmutniejsza postać w całej mitologii.

Temida - byłą jedną z najstarszych bogiń, ponieważ jej rodzicami byli Uranos i Gaja. Zanim Zeus poślubił Herę, to właśnie z nią tworzył małżeńską parę. Z tego związku urodziły się trzy Hory: Eunomia (Praworządność), Dike (Sprawiedliwość) oraz Eirene (Pokój). Sama Temida byłą boginią praw i sprawiedliwości. jej wizerunki przedstawiają dojrzałą kobietę z przesłoniętymi szarfą oczyma, która w jednej ręce trzyma wagę a w drugiej miecz (do dziś funkcjonuje związek frazeologiczny: ślepa sprawiedliwość).