Mit jest opowieścią, nie znamy jej pochodzenia. Jej fabułą są jakieś wydarzenia, dzięki którym wyjaśniane są głębokie prawdy o człowieku, zwyczaje, wierzenia, zjawiska, tajemnice. Istnieją też mity społeczne, które są postawą wierzeń jakiejś grupy, poparciem jej wierzeń; często zdarza się, że są one nieprawdziwe. Nazwa mit pochodzi z greckiego słowa "mythos - mowa, słowo, rada, rozkaz, przysłowie, opowieść, legenda".

Znamy mity ze Starego i Nowego Testamentu - są one zapisane przede wszystkim w Księdze Genezis. Są one nawiązaniem do kultury Bliskiego Wschodu. Przedstawiają one stosunki między Bogiem, a człowiekiem. Biblia opisuje wspaniały rajski ogród, Eden, miejsce mityczne - stało się ono miejscem upadku pierwszych ludzi; przedstawia też stworzenie człowieka, który jest panem na ziemi wszelkiego innego stworzenia. Znany jest mit o potopie i arce - oczyszczeniu ziemi z grzechów i pojednaniu z Bogiem. Historia związana z wieżą Babel - ludzie chcieli ją zbudować, aby być na równi z Bogiem; zostali za to pokarani i bóg poplątał im języki. Jest tu również wyższe i uniwersalne przesłania - człowiek nie powinien aspirować do czegoś, co nie jest mu przypisane. Mądrość króla Salomona, który kierował się prostym rozumowaniem, ale zawsze trafnie wybierał rozwiązania, również jest mitem. Wszelkie pieśni religijne, psalmy, literatura mają początek w innych źródłach kultury wschodniej. Wszystkie te motywy ze Starego Testamentu mają rodowód w religiach Bliskiego Wschodu - były tam od dawna zapisane etyczne zasady, prawo moralne i religijne. Jednak dopiero w Biblii, czyli dziele Hebrajczyków mamy sprawiedliwość społeczną, która opowiada się po stronie ciemiężonych i broni ich; wyobrażenie o rządach bożych nad wszystkimi krajami, a także wiarą w Królestwo Niebieskie, które czeka nas po śmierci jako kraina szczęśliwości.