Kim jest Hestia?

Hestia – w mitologii greckiej bogini świętego ognia, podróżnych, nowożeńców, sierot, gospodyń domowych. Jej imię oznacza „ognisko domowe”, „palenisko”. To najstarsza córka Kronosa i Rei, siostra Zeusa, Demeter, Hery, Posejdona i Hadesa. Niezamężna i bezdzietna. Jej atrybutami są pochodnia i ognisko. W mitologii rzymskiej utożsamiana z Westą.

Dzieciństwo

Zaraz po narodzinach została połknięta przez swego ojca, Kronosa. Zjadał on każdego potomka, w obawie przed przepowiednią, w której jedno z jego dzieci zabiera mu tron. Hestia została oswobodzona dopiero wtedy, gdy Kronos wypluł ją, i resztę jej rodzeństwa, wpadając w pułapkę swej żony i siostry Rei. Zamiast Zeusa, trzeciego olimpijskiego boga, dała ona swemu mężowi kamień. Hestia będąc najstarszą, ostatnia wydostała się z żołądka Kronosa – z tego powodu była traktowana przez swoje rodzeństwo i bogów jako najmłodsza. Z racji swojego dobrego usposobienia, nie występowała w mitach zbyt często. Nigdy też nie opuszczała Olimpu.

Osobowość

Zwana najłagodniejszą i najbliższą ludziom boginią. Niosła zgodę i pokój. Nie brała udziału w kłótniach, intrygach ani zbiorowych konfliktach. Według niektórych źródeł, ustąpiła miejsca Dionizosowi na Olimpie, na którym nie mogło być więcej niż dwanaścioro bóstw. Chciała bowiem pilnować świętego ognia na Ziemi. Znana z nieskazitelności charakteru, chroniła nawet nieprzyjaznego domownikom podróżnego. Każdy, kto usiadł przy krawędzi świętego ognia był bezpieczny.

Hestia obok Ateny i Artemidy była jedną z dziewiczych bogiń. Najchętniej ukazywała się w postaci młodej dziewczyny. Choć interesowało się nią kilku bogów (Apollo, Posejdon, Priap), ślubowała dziewictwo i służyła innym. Z tego powodu, Zeus nadał jej przywilej pierwszeństwa podczas składania ofiar i modlitw.

Wierzenia

Jest jedną z ważniejszych bogiń. Choć nie miała swojej świątyni, to każde święte i domowe ognisko było jej ołtarzem. To jej pierwszej i ostatniej Grecy składali ofiary. W każdym domu, wiosce, mieście i gmachu państwowym znajdowało się poświęcone jej miejsce, w którym płonął święty ogień. Ogień ten symbolizował istnienie państwa, ale i był błogosławieństwem dla domowników.

Hestia chroniła więc nie tylko świętego ognia, ale także ogniska domowego. Dlatego to jej ofiarowano nowo utworzony związek. Małżeństwo stawało się faktem dopiero wtedy, gdy matka panny młodej przynosiła ogień Hestii ze swojego domu, do przyszłego domostwa swojej córki. Do niej modlili się także podróżni wracający i opuszczający swój kraj. Ofiary składały jej także gospodynie domowe, prosząc o opiekę za życia i po śmierci. Ogień Hestii zanoszono także na nowo podbite ziemie.