Rada Regencyjna była formą rządu polskiego utworzonego przez Niemcy i Austro-Węgry. Powstała w Warszawie 12 września 1917 roku, po tym, jak przestała funkcjonować powołana w styczniu tego roku Tymczasowa Rada Stanu.

Rok ten był czasem intensywnej rozgrywki między Austro-Węgrami i Niemcami z jednej, a Rosją z drugiej strony, pragnącymi pozyskać rekrutów pochodzenia polskiego przy pomocy obietnic utworzenia niepodległego państwa (por. akt 5 listopada 1916 oraz obietnice Piotrogrodzkiej Rady Delegatów po rewolucji lutowej 1917 roku w Rosji).

Rada Regencyjna utworzona została jako tymczasowa forma władzy, jak wskazuje nazwa - do czasu obrania króla lub wyznaczenia regenta. Składała się z trzech członków, wywodzących się z grupy pasywistów - tzw. wyznających politykę jedynie biernego oporu wobec okupanta, odrzucając walkę zbrojną. Byli to: arcybiskup warszawski Aleksander Kakowski, prezydent miasta: książę Zdzisław Lubomirski oraz hrabia Jan Ostrowski.

Rada sprawowała funkcje administracyjne; wraz z powołanym przez nią rządem z premierem Janem Kucharzewskim. Nadzór nad pracą Rady sprawował generał-gubernator H. Besseler.

Nie zyskała popularności w kręgach organizacji niepodległościowych, szczególnie po podpisaniu traktatu brzeskiego (3 III 1918) przez państwa centralne i Rosję, którego postanowienia szafowały ziemiami polskimi. Niemcy zawarli również ugodę z Ukraińskiej Centralnej Rady, oddając Ukrainie Chełmszczyznę oraz część Podlasia.

Ostatecznie 11 listopada 1918 przekazała Józefowi Piłsudskim zwierzchnictwo nad wojskiem, trzy dni później oddając mu pełnię władzy cywilnej.