I wojna światowa była pierwszym w dziejach świata zbrojnym konfliktem na tak wielką skalę i o tak wielkim zasięgu. Wzięła w niej udział bardzo duża liczba państw oraz ogromna liczba żołnierzy. Działania wojenne toczyły się na lądzie, morzu oraz w powietrzu. Zmiana taktyki walki oraz nowe rozwiązania techniczne sprawiły, że inaczej niż podczas wcześniejszych wielkich wojen, wyglądały pola bitewne oraz inne znaczenie miały poszczególne rodzaje wojska - niektóre z nich straciły na znaczeniu, a inne były modernizowane. Tworzono zupełnie nowe jednostki wojskowe. Zaszły zmiany w stroju żołnierzy, mundury zostały bardzo szybko ujednolicone. W pierwszym miesiącu wojny niektóre wojska wyszły do walki ubrane w mundury, których barwny wygląd był zgodny z XIX-wieczną tradycją, w kolejnych miesiącach wyszły one szybko z użycia, a zastąpiły je mundury o skromnym wyglądzie i ochronnych barwach. Podobnie było również z nakryciem głowy - zaniechano noszenia kolorowej, kawaleryjskiej czapki oraz lśniącego kasku, a zamiast nich używano stalowego, ciężkiego hełmu bojowego.

Główne działania wojenne w czasie pierwszej wojny światowej miały charakter pozycyjny. Tak było tam, gdzie przebiegały główne linie frontu. Obie wrogie armie podjęły próbę błyskawicznego ataku na przeciwnika i rozstrzygnięcia losów wojny już w pierwszych jej miesiącach, ale próba ta spełzła na niczym. Wówczas działania wojenne zatrzymały się na liniach frontów, które ciągnęły się na niespotykanej dotąd długości. Linia frontu oddzielała od siebie obie wrogie armie, które wzniosły naprzeciw siebie niezliczoną liczbę schronów i okopów, zasieków z drutu kolczastego oraz odgrodziły się od siebie polami minowymi. Dostępu do obu armii strzegł wielopasmowy system obwarowań. Wrogie wojska ostrzeliwały się nawzajem, od czasu do czasu próbując zrobić wyłom w obronie wroga i przerwać linię frontu, ale najczęściej kończyło się to klęską, stratami i zdobyciem kontroli jedynie nad jakimś fragmentem obronnej linii wroga. Przeciwnik dążył więc do odzyskania straty i podejmował w tym celu kontrnatarcie. W ten sposób walki toczyły się o mało znaczące w skali całego frontu niewielkie jego odcinki; obie walczące strony raz je traciły, raz odzyskiwały, a walka ta pochłaniała tysiące poległych i nie prowadziła do żadnego rozstrzygnięcia.

Taka taktyka walki spowodowała przewartościowanie wśród różnych rodzajów armii. Bez znaczenia była już kawaleria, która dotąd stanowiła jeden z podstawowych rodzajów armii lądowej. Główna rola przypadła piechocie oraz oczywiście artylerii. Do piechoty dołączyli kawalerzyści, którzy musieli pozostawić swe konie, ponieważ razem z piechurami większość swej służby spędzili w okopach.

Walka pozycyjna, prowadzona na dużą odległość doprowadziła do rozwoju sztuki artyleryjskiej. Pojawiły się nowe rodzaje dział wyróżniające się bardzo dużym kalibrem oraz siłą rażenia. Piechota stosowała broń maszynową, w tym masywne karabiny maszynowe.

Sprawną organizację armii, przegrupowanie wojsk oraz organizację zaopatrzenia zapewniały samochody. Stały się one podstawą transportu wojskowego i znacznie usprawniły funkcjonowanie armii.

Innym ważnym pojazdem, który znalazł zastosowanie w czasie I wojny światowej był czołg. Była to zupełna nowość w działaniach wojennych. Okazał się on bardzo skuteczny w boju, mimo iż, pierwotny czołg charakteryzował się bardzo prymitywną konstrukcją. Po I wojnie światowej czołg stale modernizowano, aż osiągnął kształt i skuteczność taką, jaką znamy z czasów II wojny światowej.

Zacięte walki toczyły się również na morzu. Brały w nich udział głównie pancerniki, potężne jednostki zaopatrzone w artylerię. Obok nich pojawiły się jednak łodzie podwodne. Całą flotę takich okrętów miała do dyspozycji armia niemiecka. Niemcy próbowały za ich pomocą zniszczyć morski transport państw koalicji i spowodować ogromne straty koalicji.

W walce w powietrzu brało udział lotnictwo. Z początku jego zadania ograniczały się głównie do działań rozpoznawczych i wywiadowczych, ale z czasem dołączyły do nich zadania bojowe. Lotnictwo powoli stawało się groźną bronią. Wciąż przebudowywano i modernizowano samoloty. Pojawiły się nowe ich rodzaje - samoloty bojowe, które miały spełniać różne zadania w walce; w zależności od charakteru tych zadań różniły się między sobą konstrukcją oraz uzbrojeniem. W ostatnim etapie konfliktu biorące w nim udział wojska miały do swej dyspozycji lotnictwo rozpoznawcze, bombardujące oraz myśliwskie.

Warto jeszcze wspomnieć o innej nowej broni, która po raz pierwszy pojawiła się w czasie I wojny. Były to gazy bojowe. Użyli ich Niemcy i miało to tragiczne konsekwencje. Zakazano ich stosowania, ale zakaz ten nie był przestrzegany. Prowadzono nadal badania nad tego typu środkami chemicznymi, opracowano jeszcze groźniejsze i bardziej śmiertelne substancje.

Działania wojenne przyniosły dalszy rozwój sztuki wojennej. Pojawienie się nowych broni niejako wymuszało konieczność wynalezienia nowych środków do obrony przed nimi, a następnie do zwalczenia ich. Z tego powodu rozwinęła się artyleria przeciwlotniczabroń przeciwpancerna  oraz różnego rodzaju ochronny sprzęt.

W czasie I wojny światowej dokonał się wielki postęp w sztuce wojennej i zupełnie zmieniło się oblicze wojny. Kolejne zmiany i rozwój w tej dziedzinie przyniosła II wojna światowa. 

Przepisane I zredagowane na podstawie książki.