Front zachodni był najważniejszą sferą działań w owym konflikcie: niemieckie armie, realizowały tzw. plan Schlieffena (od jego pomysłodawcy A. von Schlieffena), w wyniku czego dotarły po zaciętych bojach we Flandrii w rejon rzeki Marny we Francji. Bitwa, którą tam stoczono w dniach od 6 do 9 września 1914 roku doprowadziła do wyparcia agresora poza linię rzeczki Aisne. W miesiąc później niemieccy sztabowcy opracowali projekt odcięcia Francuzów od Anglii poprzez zagarnięcie obszaru Flandrii. Flandryjska bitwa, w tym m.in. starcia pod Ypres w 1915 roku, okazała się fiaskiem. Działania wojenne zaczęły nabierać charakteru wojny pozycyjnej. Podobnym niepowodzeniem skończyła się niemiecka próba zajęcia miasteczka Verdun w 1916 roku. W odpowiedzi na ofensywę alianci przeprowadzili kontrnatarcie w czerwcu roku 1916 nad Sommą, w czasie której pierwszy raz zostały przez Brytyjczyków użyte czołgi.

Olbrzymie znaczenie dla rezultatu wojny miał akces do niej po stronie wojsk Ententy Stanów Zjednoczonych w dniu 6 kwietnia 1917. W kwietniu oraz maju 1917 roku sojusznicy przeprowadzili zaczepne akcje w regionie Arras. Niepowodzenia i straty spowodowały wybuch masowego niezadowolenia we francuskiej armii, opanowany dopiero przez generała Philippe'a H. Pétaina. Decydująca próba niemieckich wojsk, mająca na celu wygranie wojny podjęta została w marcu roku 1918. Jednak już w lipcu inicjatywę przejęły oddziały aliantów. Austro-węgierskie armie znajdowały się w stanie rozsypki, a rewolucja listopadowa na obszarze Niemiec zmusiła niemieckie dowództwo do zaprzestania akcji zbrojnych i podpisania rozejmu w Compiegne w dniu 11 listopada roku 1918.