Rządy absolutne Ludwika XVI spotykały się z coraz większym niezadowoleniem społecznym. Kryzys finansów państwowych i potrzeba uzyskania zgody społeczeństwa na nowe podatki zmusiły króla do podjęcia decyzji o zwołaniu Stanów Generalnych. 17 czerwca 1789 roku stan trzeci ogłosił się Zgromadzeniem Narodowym, a po niezręcznej interwencji króla, który usiłował nie dopuścić posłów do sali obrad, podjął uchwałę, iż nie rozwiąże się dopóki nie uchwali konstytucji. Od 9 lipca Zgromadzenie Narodowe występowało jako Konstytuanta. Wobec pogłosek o zamiarze zbombardowania Paryża, rozszalały tłum zaatakował i zniszczył Bastylię. 26 sierpnia 1789 roku uchwalono Powszechną Deklarację Praw Człowieka i Obywatela, gdzie sformułowano zasadę suwerenności narodu. Efektem zmian było uchwalenie 3 września 1791 roku konstytucji, która zmieniała ustrój Francji na monarchię konstytucyjną. Pragnąc uprzedzić atak oraz dążąc do "eksportu rewolucji", 20 kwietnia 1792 roku Francja wypowiedziała wojnę Austrii. W lipcu po stronie Austrii stanęły Prusy. Tymczasem we Francji następowała szybka radykalizacja nastrojów. 22 września 1792 roku zniesiono monarchię, a w kilka miesięcy później, w styczniu 1793 roku, nieznaczną większością głosów skazano na śmierć króla. Monarchie europejskie przerażone wydarzeniami we Francji zawiązały koalicję antyfrancuską, w skład której weszły: Austria, Prusy, Wielka Brytania, Hiszpania, Holandia, Rosja oraz państwa włoskie i niemieckie. W tej trudnej dla młodej republiki sytuacji do władzy doszli jakobini z Maksymilianem Robespierrem na czele. Aby zaspokoić żądania sankiulotów, którzy stanowili ich główne oparcie społeczne, jakobini przeprowadzili szereg reform socjalnych: prawo do pracy, prawo do oświaty, prawo do opieki społecznej, ustanawiają też ceny maksymalne. Dochodzi także do krwawej rozprawy z Kościołem.

Kiedy terror osiągnął apogeum, a społeczeństwo było zastraszone i znużone tą sytuacją przeciwko rządom jakobińskim zawiązuje się spisek, na którego czele stają P. Barras i J. Fouche. Aresztowano, a następnie stracono całe kierownictwo Komitetu Ocalenia Publicznego. Nowe władze, Dyrektoriat, odeszły od haseł rewolucji społecznej na rzecz takich wartości jak patriotyzm, ale utrzymały bardzo wiele ze zdobyczy rewolucji.

Oceniając przebieg i znaczenie Wielkiej Rewolucji Francuskiej zaznaczyć należy, że do najważniejszych wydarzeń z tego okresu niewątpliwie należy zaliczyć zburzenie Bastylii - symbolu władzy absolutnej oraz uchwalenie Deklaracji Praw Człowieka i Obywatela, która wprowadzała równość ludzi wobec prawa i wymieniała tzw. prawa naturalne, niezbywalne dla każdego człowieka. Stała się ona wzorem dla innych państw i narodów, a zawarte w niej treści obowiązują do dziś dnia. Niewątpliwie bardzo istotne było uchwalenie konstytucji, drugiej w Europie, a trzeciej, po Stanach Zjednoczonych i Polsce, na świecie.

Wydarzeniem wagi ogromnej było zerwanie z monarchistycznym systemem rządów i wprowadzenie ustroju republikańskiego. Suwerenny naród uzyskał prawo do wybierania swoich przedstawicieli i sprawowania rządów za ich pośrednictwem. Jak wiemy ten ustrój jest powszechnie stosowany w państwach demokratycznych dzisiaj.

Rozprawienie się z Kościołem - sekularyzacja majątków kościelnych, utrącenie wpływu Kościoła na rządy i szkolnictwo, przeobraziło Francję w państwo laickie, w którym prerogatywy władzy świeckiej i kościelnej są wyraźnie określone i oddzielone od siebie. Myślę, że jest to stan jak najbardziej pożądany i dzisiaj.

Uważam, że Wielka Rewolucja Francuska jest jednym z najistotniejszych wydarzeń w historii. Przeobraziła nie tylko oblicze Francji, ale również całego świata.