Największą rewolucją w dziejach Francji rozpoczyna zdobycie znienawidzonego symbolu rojalizmu czyli Bastylii. Dzień ten otworzył nową kartę w dziejach historii Francji. Zdobycie Bastylii jest dla Francuzów symbolem upadku monarchii i świętem wartości republikańskich. Spróbujmy przyjrzeć się pokrótce wydarzeniom tamtych dni.

Zamek w Bastylii wzniesiono w latach 1370-1383, jako część jego umocnień w celu obrony bramy Św. Antoniego. W XVII w. stała się ciężkim więzieniem. Rankiem 13 lipca 1789 roku nastroje rewolucyjne ogarnęły cały lud. Ludzie pragnęli zmian. Chcieli skończyć z uciskiem absolutystycznym i stworzyć nową Francję. Tego dnia przed więzieniem w Bastylii zebrało się ok. tysiąca osób. Ludzie obawiali się wojska królewskiego, które gromadziło się w nieopodal Paryża. Wśród ludzi rozchodziły się pogłoski, jakoby króla miał rozpędzić Zgromadzenie Narodowe przy pomocy siły. Byłby to koniec marzeń o zlikwidowaniu absolutyzmu i rządów arystokratów. Sytuacja w kraju nie była najlepsza. Ludzie głodowali po nikłych zbiorach i srogiej zimie. Chcieli przejąć władzę. Rusznikarze i płatnerze, którzy mieli swe warsztaty w Paryżu, zostali zmuszeni przez stan trzeci do oddania broni w ich ręce. W ten sposób zgromadzili oni zapasy muszkietów, pik, szabli i strzelb potrzebnych w walce. Powstańcy niszczyli placówki, w których pobierano wewnętrzne cło w mieście. Splądrowaniu uległy komory celne na rogatkach stolicy. Splądrowaniu uległ magazyn handlowy, dawny klasztor św. Łazarza. W ręce ludu dostały się zapasy żywności. Tego samego dnia, wczesnym rankiem rozległo się bicie dzwonów, które oznajmiało niebezpieczeństwo. Miał to być sygnał dla reszty mieszkańców stolicy, by chwycili za broń imię wolności. Z punktu widzenia króla Francji Ludwika XVI nic ciekawego w tych dniach nie wydarzyło się. 14 lipca, po uprzednim zabraniu ok. 30 000 muszkietów ze zbrojowni Inwalidów (kwatery żołnierzy - weteranów pełniących funkcję porządkową) ruszyli oni pod Bastylię, gdzie również spodziewano się znaleźć broń. Komendant twierdzy kazał strzelać do ludu. Po krótkiej wymianie ognia twierdza skapitulowała. Uzyskawszy wcześniej od zdobywców obietnicę nietykalności, żołnierze wpuścili zwycięzców do środka, przekonując się jednocześnie na własnej skórze, jak kruchą podstawę mają rewolucyjne gwarancje. Rozzuchwalony łatwym zwycięstwem tłum potrzebował krwawej ofiary, gdyż samo zburzenie Bastylii nie wystarczało do wyładowania nagromadzonej przez lata frustracji. Udało się zdobyć symbol ucisku którą w następnych miesiącach zburzono. Sama twierdza była słabo obsadzona - głównie przez żołnierzy - weteranów. Uwolnionych zostało zaledwie kilkunastu więźniów-weteranów. Stolica była w rękach powstańców. Z zadziwiającym spokojem przyjął informacje o tych wydarzeniach Ludwik XVI. W swym wystąpieniu zapowiedział że usunie wojska ze stolicy i powoła Gwardię Narodową jako nową obywatelską formację zbrojną. 17 lipca podczas swej wizyty w Paryżu publicznie zamanifestował swa jedność z ludem. Którego symbolem miało być przyłączenie białego koloru królewskiego do barw paryskich - niebieskiej i czerwonej. Tak zrodziły się barwy dzisiejszej flagi Francji. Wieść o zburzeniu Bastylii rozniosła się bardzo szybko. We wsiach zaczęły wybuchać rewolucje chłopskie.

Zdobycie przez lud Paryża twierdzy Bastylia 14 lipca 1789 rozpoczyna Wielką Rewolucje Francuską. Której konsekwencją będzie przekształcenie ustroju społeczno-politycznego Francji z feudalnego na kapitalistyczny. Koniec Wielkiej rewolucji to kres rządów Dyrektoriatu 9 listopada (18 brumaire'a) 1799, kiedy to Napoleon Bonaparte przeprowadził zamach stanu ogłaszając się Pierwszym Konsulem.

Po 14 lipca 1789 roku musiano przystąpić do działania, by rewolucja nie upadła. Chłopi domagali się zniesienia przygniatających ich obciążeń feudalnych i obniżenia podatków, by ulżyć nędzy, w jakiej się znajdowali. Uwzględniając ich prośby Zgromadzenie Narodowe zniosło podatek w tym dziesięcinę na rzecz kościoła. Zlikwidowano sprzedawalność urzędów itp. Szczytowym osiągnięciem początkowego okresu rewolucji francuskiej było uchwalenie 26 sierpnia 1789 roku Deklaracji Praw Człowieka i Obywatela., której niektóre punkty pozwolę sobie zacytować poniżej składała się ona ze wstępu i 17 artykułów.

Art. I. Ludzie rodzą się i pozostają wolnymi i równymi w prawach. Podstawą różnic społecznych może być tylko wzgląd na pożytek ogółu.

Art. II. Celem wszelkiego zrzeszenia politycznego jest utrzymanie przyrodzonych i niezbywalnych praw człowieka. Prawa te to: wolność, własność, bezpieczeństwo i opór przeciw uciskowi.

Art. III. Źródło wszelkiej władzy zasadniczo tkwi w narodzie. Żadne ciało, żadna jednostka nie może sprawować władzy, która by wyraźnie od narodu nie pochodziła.

Art. IV. Wolność polega na tym, że wolno każdemu czynić wszystko, co tylko nie jest ze szkodą drugiego, korzystanie zatem z przyrodzonych praw każdego człowieka nie napotyka innych granic, jak te, które zapewniają korzystanie z tych samych praw innych członków społeczeństwa. Granice te mogą być zakreślone tylko drogą ustawy.

Art. IX. Ponieważ każdy aż do orzeczenia jego winy uważanym być musi za niewinnego, przeto, o ile zachodzi konieczność uwięzienia go, wszelkie środki, nie będące nieodzownymi do zabezpieczenia jego osoby, muszą być surowo ustawą wzbronione.

Art. XI. Wolna wymiana myśli i poglądów jest jednym z najcenniejszych praw człowieka; każdemu obywatelowi zatem wolno przemawiać, pisać i drukować swobodnie z zastrzeżeniem, że za nadużycie tej wolności odpowiadać będzie w wypadkach, przewidzianych przez ustawę.

Art. XII. Zabezpieczenie praw człowieka i obywatela stwarza potrzebę władzy publicznej (aparatu przymusu), władza ta zatem jest ustanowioną ku pożytkowi ogółu, nie zaś dla korzyści osobistej tych, którym została powierzona.

Art. XVII. Ponieważ własność jest prawem nietykalnym i świętym, przeto nikt jej pozbawionym być nie może, wyjąwszy wypadki, gdy potrzeba ogółu, zgodnie z ustawą stwierdzona, niewątpliwie tego wymaga, a i to tylko pod warunkiem sprawiedliwego i uprzedniego odszkodowania.