August II Mocny był królem Polski w latach 1697-1706 oraz 1709-1733.

 August II Mocny był synem elektora saskiego Jana Jerzego III i Anny Zofii Oldenburg. Pochodził z saskiej dynastii Wettynów. W 1694 r. został elektorem saskim, obejmując władzę po swoim zmarłym bracie.

W celu zdobycia korony polskiej przeszedł na katolicyzm. W 1697 r. został ogłoszony królem Polski, popieranym przez cesarza Leopolda I i cara Piotra I. Koronacja nie była się bez problemów, jako, że większość szlachty popierała kandydaturę księcia Conti. August II Mocny zdołał jednakże wcześniej przybyć na Wawel, gdzie, po zdobyciu insygniów królewskich, został koronowany 15 września 1697 r.

Od początku rządów August II Mocny usiłował wzmocnić władzę królewską przy pomocy wojska saskiego i planów odzyskania utraconych ziem Rzeczypospolitej. W krótkim czasie polityka mocarstwowa okazała się fiaskiem, a  wobec króla zawiązała się silna opozycja szlachecka. Sojusze Augusta II Mocnego i udział Polski w  lidze północnej przeciwko Szwecji doprowadziły do zawiązania się konfederacji warszawskiej w 1704 r. Szlachta ogłosiła detronizację Augusta II Mocnego i nową elekcję. 

Elektem wybrano Stanisława Leszczyńskiego, który w 1705 r. usiłował podporządkować Polskę Szwecji (układ warszawski). Przeciwko niemu wystąpili wierni Augustowi konfederaci sandomierscy, którzy z pomocą Rosji usiłowali zwyciężyć Szwecję. 

Szereg klęsk, jakie ponieśli Polacy (m.in. pod Wschową w 1706 r.) i zajęcie przez Szwedów Saksonii doprowadziły do zawarcia traktatu w Altanstädt w 1706, na mocy którego August II Mocny zrzekał się korony polskiej.

Po abdykacji Augusta II Mocnego wciąż trwały walki pomiędzy sandomierzanami a Stanisławem Leszczyńskim. Ten ostatni został pokonany w bitwie pod Koniecpolem. Jednocześnie walki z Karolem XII zakończył się zwycięstwem Polaków pod Połtawą w 1709 r. Spowodowało to powrót na tron Augusta II Mocnego.

W 1709 r. zawarł układ z Piotrem I, jednakże na skutek wojny rosyjsko-tureckiej Piotr I zmuszony został w 1711 r. nie angażować się w wewnętrzne sprawy Polski i zobowiązał się wycofać z niej wojska rosyjskie.

August II Mocny szukając sojuszników zawarł porozumienie z królem duńskim Fryderykiem IV w sprawie podziału Pomorza Szwedzkiego.

W tym czasie jego pozycja w kraju słabła, w walce z opozycją zdecydował się wprowadzić do Polski wojska saskie. Szlachta sprzeciwiła się temu zawiązując konfederację tarnogrodzką w 1715 r. Przy udziale Piotra I w 1716 r. doszło do porozumienia pomiędzy królem a konfederatami, które zostało zatwierdzone przez Sejm Niemy  1 lutego 1717 r. 

Podjęto na nim uchwały o opuszczeniu przez wojska saskie Polski, ograniczeniu władzy hetmanów, określeniu liczby wojska na 24 tys. żołnierzy oraz potwierdzono dotychczasowe przywileje szlachty.

Już w 1719 r. August II Mocny zawarł kolejne traktaty sojusznicze: z Austrią i Wielką Brytanią. Zażądał wycofania się wojsk rosyjskich z Polski. Wobec narastającego konfliktu ze szlachtą, planował dokonać rozbioru Polski, co zostało udaremnione przez Piotra I.

W 1730 r. zbliżył się do Prus, a w 1732 sprzymierzył się z Francją przeciwko Austrii. Ta z kolei zawarła układ z Rosją, którego celem było uniemożliwienie sukcesji Wettynów na tronie polskim.

Rządy Augusta II Mocnego przyczyniły się do osłabienia Polski na arenie międzynarodowej i spotęgowania konfliktów wewnętrznych.

August II Mocny zmarł 1 lutego 1733 r.