Starożytna Grecja uważana jest za kolebkę filozofii. Narodziła się ona w Jonii, gdzie pierwsi filozofowie próbowali wyjaśniać świat za pomocą jednego dominującego pierwiastka. Dla Talesa z Miletu pierwiastkiem tym była woda, dla Anaksymandra z Miletu był to nieokreślony apeiron, dla Anaksymanesa było to powietrze. Heraklit z Efezu uważał, że podstawą wszystkiego jest ogień oraz, że świat jest zmienny, co wyraził w powiedzeniu "Panta rei". Materialistycznemu kierunkowi filozofii przeciwstawił się Pitagoras z Samos propagując idealizm w filozofii. Pitagoras wierzył W wędrówkę dusz, które poprzez kolejne wcielenie osiągają coraz wyższe stopnie doskonałości. Pitagoras rozwinął zdecydowanie matematykę, tworząc m. in. twierdzenie dotyczące trójkąta prostokątnego. Twierdził, że Ziemia, słońce i księżyc są kulami oraz, że Ziemia krąży wokół jakiegoś nieokreślonego centrum a rezultatem jej ruchu jest powstająca muzyka. Ksenofanes z Kolofonu dowodził, że świat jest niezmienny i trwały. Jego poglądy rozwijali Parmenides i Zenon z Elei.

W V wieku p.n.e. Empedokles z Akragas wyodrębnił materię i energię, a Anaksagoras materię i ducha. Leukippos i Demokryt z Abdery wysuwali monistyczną koncepcję budowy świata. W Atenach powstała także sofistyka. Sofiści byli nauczycielami, przekazującymi wiedzę z dziedziny filozofii, retoryki, literatury, matematyki, astronomii i sztuki. Za swą naukę sofiści pobierali bardzo wysokie opłaty. W dziedzinie filozofii swój namysł skierowali na człowieka.

Na wiek V i IV p.n.e. przypadła działalność trzech najwybitniejszych filozofów greckich. Pierwszy z nich, Sokrates urodził się w 469 roku. Dążył przede wszystkim do wychowania dobrego obywatela i temu służyć miały jego dysputy z młodymi ludźmi. Inaczej niż sofiści za swoje nauczanie nie pobierał opłat. Był przeciwnikiem przejawów relatywizmu i podkreślał znaczenie wychowania moralnego. Sokrates był czynnym uczestnikiem życia politycznego Aten, w 399 roku przeciwnicy wytoczyli mu proces oskarżając o demoralizowanie młodzieży i wprowadzanie nowych bogów. Sokrates został skazany na śmierć poprzez wypicie cykuty. Poglądy jego spisał i upowszechnił najwybitniejszy uczeń i drugi z najwybitniejszych greckich filozofów - Platon. Miejscem swej działalności uczynił gaj Akademosa zwany Akademią. Platon jest autorem koncepcji o istniejących realnie ideach, których odbicie znajduje wyraz w świecie materialnym. Był także autorem koncepcji ustrojowej państwa idealnego, w którym społeczeństwo podzielone było na rządzących filozofów, żołnierzy oraz rzemieślników i chłopów. Uczniem Platona był trzeci wybitny filozof grecki Arystoteles. Został nauczycielem Aleksandra Macedońskiego. Odrzucił platońską naukę o ideach a podkreślał znaczenie materii i dualistyczną budowę świata. Założył też własną szkołę zwaną Likajonem. W swej działalności podkreślał rolę doświadczenia. Obok filozofii zajmował się też przyrodą, etyką, rozważaniami politycznymi. Za idealny ustrój uważał umiarkowaną oligarchię będącą złotym środkiem pomiędzy monarchią a demokracją. Za naturalną uważał instytucję niewolnictwa.