Na przełomie IX / X wieku miały miejsce intensywne procesy państwotwórcze plemion słowiańskich, przede wszystkim: Polan, Wiślan i Lędzian. Te najstarsze dziej Polski są nam znane dzięki przekazom kronikarskim. Do najważniejszych źródeł dotyczących ziem polskich należą: Geograf Geograf A. Saint-Exupéry Mały Książę, bohater drugoplanowy; mieszkaniec asteroidy 330; zajmuje się spisywaniem geograficznych informacji o swojej planecie, ale nigdy tak naprawdę jej nie widział, ... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - gimnazjum Bawarski z ok. IX w. zawierający opis Opis jedna z głównych form wypowiedzi (obok opowiadania) w utworze narracyjnym, w liryce zaś jeden z komponentów monologu lirycznego. Opis prezentuje statyczne elementy świata przedstawionego: ... Czytaj dalej Słownik terminów literackich plemion polskich, Żywot św. Metodego- przedstawiający państwo Wiślan, gdzie "rządził potężny książę", pokonany przez Świętopełka, księcia wielkomorawskiego. Pisarz Pisarz literat.
Czytaj dalej Słownik terminów literackich
arabski al. Masudi w dziele Łąki złota i drogich kamieni z X w. zamieścił informację o Wolinianach i Krakowie. Wiele informacji przekazał arabski podróżnik Ibrahim ibn Jakub, omówił m.in. organizację państwa Mieszka I, które czasy opisał też mnich niemiecki Widukind z Korbei w Dziejach saskichKronika Thietmara, biskupa merseburskiego, przedstawia dziej państwa polskiego za Bolesława Chrobrego. Mnich peczerski Nestor Nestor Homer Iliada, bohater epizodyczny; syn Neleusa, najstarszy z wodzów greckich, doświadczony, zawsze służy radami, które na ogół są brane pod uwagę. Nie udało mu się jednak pogodzić ... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - gimnazjum Powieści lat minionych opisał stosunki polsko- ruskie w XI/ XII wieku, a kanonik praski Kosmas w kronice pochodzącej z XII w. Przedstawił stosunki polsko- czeskie do panowania Bolesława Krzywoustego. Dzieje Polski systematyzują kroniki Galla Anonima, Wincentego Kadłubka, Janka z Czarnkowa, Jana Długosza oraz roczniki, zapiski, dokumenty, listy, żywoty świętych i inne.

Pierwszym historycznym władcą Polski był Mieszko I. Z relacji Galla Anonima możemy poznać owiane legendą dzieje dynastii piastowskiej przed panowaniem Mieszka I i tak, dowiadujemy się, iż jeden z przodków Mieszka, Siemowit w drodze zamachu stanu na panującego w Gnieźnie księcia przejął władzę, zapoczątkowując rządy nowej dynastii. Panujący po nim Lestek jeszcze przed 950 rokiem zajął Mazowsze, zaś Pomorze Wschodnie podporządkował już Siemomysł.

Całe niemal panowanie Mieszka I wypełniają zmagania o rozszerzenie terytorialne państwa. Kolebką plemienia Polan była Wielkopolska, lub jej część z siedzibą w Gnieźnie, więc do najwcześniejszych zdobyczy należą pozostałe obszary Wielkopolski oraz Kujawy. Jednocześnie od połowy X w. władcy niemieccy zaczynają coraz bardziej interesować się wschodnią granicą. W 955 roku na Lechowym Polu zadano klęskę Węgrom, cesarz Otto pokonał plemiona Obodrzytów i Wieletów. Zasłynął wówczas margrabia Gero, który w 937 roku odebrał tytuł legata Saksonii. Wkrótce też przedstawił Mieszkowi I projekt sojuszu, książę polski bowiem dwukrotnie, między innymi w roku 963 poniósł klęskę w walkach z margrabią Wichmanem. Zapoczątkowana przez Mieszka I ekspansja w kierunku terenów zaodrzańskich zaniepokoiła Wolinian i Wieletów. Jednocześnie żywe zainteresowanie Kościoła niemieckiego w rozciągnięciu swego zwierzchnictwa na ziemie Słowian, w tym tereny Mieszka I, spowodowało zwrot w polityce księcia w stronę czeską. Umożliwiło mu to rozwiązanie kwestii chrystianizacji kraju. Potwierdzeniem zacieśnienia stosunków z Czechami było małżeństwo z Dobrawą. ( Jak podaje Galla Anonim, przed 965 rokiem Mieszko posiadał siedem Siedem Siedem to symbol kosmosu, stworzenia, przestrzeni, boskości, świętości, doskonałości, zdrowia, mądrości, wytrwałości, inteligencji, przygody, uporu, oszustwa, bólu, konfliktu, ... Czytaj dalej Słownik symboli literackich żon, które przed ślubem z księżniczką czeską musiał odprawić. Młodzi spotkali się w Hradcu. Ślub miał miejsce w Czechach, później Mieszko wraz z żoną przybył do Poznania, który prawdopodobnie wyznaczył na swą siedzibę.)

W roku 966 Mieszko ochrzcił się, rozpoczynając proces chrystianizacji całego swego państwa, co miało olbrzymie znaczenie. Polska Polska Rzeczpospolita Polska. Państwo położone w środkowej Europie nad Morzem Bałtyckim. Powierzchnia 312 685 km2. Liczba ludności 38 641 tys. (2001 r.). Stolica Warszawa. Język urzędowy polski. ... Czytaj dalej Słownik geograficzny weszła w krąg państw chrześcijańskiej Europy, wzrósł również autorytet Mieszka na arenie międzynarodowej, przyjęcie chrztu zapoczątkowało napływ na ziemie polskie dużej liczby duchownych, co za tym idzie rozwój piśmiennictwa i kultury średniowiecznej. Duchowni oprócz pracy duszpasterskiej zajęli się działalnością administracyjną, stanowiąc nieocenioną pomoc w zarządzaniu młodym państwem. Kościołowi więc integrował państwo, dzięki czemu diecezje pokrywały się z granicami plemiennymi. W roku 968 utworzono biskupstwo misyjne w Poznaniu, na czele którego stanął biskup Jordan, w 984 roku, po śmierci Jordana przypadło ono Ungerowi. Przyjęcie chrztu stanowiło jednocześnie ochronę przed chrystianizacją niemiecką, zabezpieczając kraj przed zależnością od sąsiadów z zachodu. Ważnym skutkiem tego wydarzenia było przede wszystkim utrwalenie sojuszu z Czechami oraz utworzenie scentralizowanego państwa.

Wkrótce Mieszko zawarł przymierze z cesarzem, czego zewnętrznym wyrazem był  trybut Trybut danina, zwykle pieniężna, składana przez jednego władcę drugiemu jako wyraz uznawania zwierzchności terytorialnej. Składana była po złożeniu hołdu lennego, uznaniu się lennikiem innego ... Czytaj dalej Słownik historyczny płacony przez polskiego księcia z terytorium "aż po rzekę Wartę". W 967 roku, Mieszko wraz z oddziałami czeskimi pokonał Wolinian oraz wojska Wichmana, a w 972 roku odniósł spore zwycięstwo nad margrabią Hodonem pod Cedynią, w konsekwencji Mieszko I opanował Pomorze Zachodnie. Spór z margrabią maił rozwiązać sąd cesarski, który odbył się w Ingelheim, ten jednak uznał Mieszka za winnego złamania pokoju i zobowiązał Mieszka do przysłania na dwór cesarski w Kwedlinburgu swego syna, Bolesława, w charakterze zakładnika.

Po śmierci cesarza Ottona I w 973 roku, Mieszko wraz z księciem czeskim Bolesławem II poparł kandydaturę księcia Bawarii Henryka Kłótnika na  tron Tron Tron symbolizuje niebo, siedzibę bogów i władców, władzę, sprawiedliwość, panowanie, potęgę, arystokratyzm, wzniosłość, sławę, trwałość, bezpieczeństwo, równowagę, wiedzę, ... Czytaj dalej Słownik symboli literackich królewski w Niemczech. W odpowiedzi na to Otton II, konkurent Henryka zorganizował w 979 roku wyprawę odwetową na państwo polskie, którą zakończyło zawarcie pokoju oraz małżeństwo Mieszka z Oda, córką margrabiego Teodoryka w 977 roku. Po śmierci Ottona II w 983 roku Mieszko związany sojuszem z Czechami i księciem obodryckim Mściwojem, poparł znowu kandydaturę Henryka Kłótnika. Zwyciężył jednak Otton III, wówczas władca polski poprał go i jako sojusznik niemiecki wspierał organizowane przezeń wyprawy na Wieletów w latach 985 - 986. Doprowadziły one do tego, iż Mieszko ponownie musiał płacić trybut cesarzowi, a swego syna Bolesława ożenił z córką margrabiego miśnieńskiego Rykdaga. Stosunki polsko - czeskie po śmierci Dobrawy uległy pogorszeniu, a wobec konfliktu Pragi z Cesarzem przestały mieć jakiekolwiek znaczenie. Poparcie Niemiec umożliwiło księciu polskiemu zajęcie Małopolski i Śląska, czyli ziem, które wcześniej znajdowały się pod panowaniem czeskim.

Północną granicę państwa zabezpieczył książę sojuszem z królem szwedzkim Erykiem, jego żoną została córka Mieszka I Świętosława. Zawarł też Mieszko sojusz z Ekkehardem, margrabią miśnieńskim, z którym Czechy Czechy Republika Czeska. Państwo położone w środkowej Europie. Powierzchnia 78 860 km2. Liczba ludności 10 224 tys. (2001 r.). Stolica Praga. Język urzędowy czeski. Jednostka monetarna korona czeska. ... Czytaj dalej Słownik geograficzny toczyły spór o posiadanie Miśni. Wojna rozpoczęła się w 988 roku, gdy Bolesław, książę czeski z pomocą Wieletów najechał z Łużyc ziemie nadgraniczne. Cesarzowa Teofano zgodziła się udzielić księciu polskiemu pomocy zbrojnej, ale wojska niemieckie arcybiskupa magdeburskiego Gizylera i grafa Miśni Ekkeharda zostały pokonane prze Czechów, Mieszkowi jednak udało się porazić przeciwnika a następnie wyprzeć z Małopolski i Śląska, co miało miejsce w 990 roku. Nie zapobiegł jednak Mieszko utracie Grodów Czerwieńskich i Przemyśla, które od 981 roku znalazły się pod panowaniem księcia ruskiego Włodzimierza.

Państwo w takich granicach, jedynie bez Małopolski, która została wydzielona Bolesławowi Chrobremu, oddał Mieszko w 990 roku w akcie zwanym Dagome iudex pod protekcję papiestwa. Dokument ten miał zapewnić sukcesję synom Ody i jej regencję z pominięciem pierworodnego Bolesława, który otrzymał Małopolskę. Dokument ten był świadectwem obecności państwa Mieszka na mapie ówczesnej Europy

Dość duża suma dokonań pierwszego polskiego władcy pozwala stawiać go na równi z innymi założycielami państw na kontynencie europejskim. Pod koniec jego panowania państwo polskie zajmowało obszar 250 tys. km², które zamieszkiwało około miliona poddanych.

Na początku swego panowania Bolesław Chrobry utrzymywał poprawne stosunki z Cesarstwem. Jednak na początku swego panowania musiał walczyć o władzę z Odą i jej synami. W tym czasie rozprawił się też z opozycją możnych, dwóch z nich, Odylena i Przybywoja kazał oślepić. Po wygnaniu z kraju Ody uczestniczył w wyprawie Ottona III na Obodrytów w 995 roku. Koronowany na cesarza Otton III, był zwolennikiem wskrzeszenia uniwersalistycznego Cesarstwa, widział w Bolesławie władcę jednego z członów tego imperium. W roku 1000 przybył więc do Gniezna, by pozyskać księcia polskiego dla swych planów. Zamierzał bowiem powołać imperium złożone z Germanii, Galii oraz Słowiańszczyzny Zachodniej. Otto III zgodził się na przyszłą koronację Bolesława Chrobrego. To ważne wydarzenie dla Polski i samego Bolesława opisał w swej kronice Gall Anonim następująco: "zdjąwszy z głowy swej diadem cesarski, włożył go na głowę Bolesława na [zadatek] przymierza i przyjaźni, i za chorągiew tryumfalną dał mu w darze gwóźdź z krzyża Pańskiego wraz z włócznią św. Maurycego, w zamian za co Bolesław ofiarował mu ramię św. Wojciecha. (...) cesarz mianował go bratem i współpracownikiem cesarstwa i nazwał go przyjacielem i sprzymierzeńcem narodu rzymskiego. Ponadto zaś przekazał na rzecz jego oraz jego następców wszelką władzę, jaka w zakresie [udzielania] godności kościelnych przysługiwała cesarstwu w królestwie polskim, czy też w innych podbitych już przez niego krajach barbarzyńców, oraz w tych, które podbije [w przyszłości]."

Otton poinformował jednocześnie Bolesława o zgodzie papieskiej na powołanie arcybiskupstwa w Gnieźnie oraz trzech kolejnych biskupstw w Kołobrzegu, Krakowie i Wrocławiu. Pierwszym arcybiskupem obrano Radzima Gaudentego.

Wynikiem rozmów politycznych jakie miały miejsce w Gnieźnie było porozumienie w sprawie małżeństwa syna Bolesława Mieszka i Rychezy, siostrzenicy Ottona. Wkrótce jednak Otton zmarł, a jego miejsce w Niemczech zajął Henryk Henryk Pieśń o Rolandzie, bohater epizodyczny; bratanek Ryszarda Starego, jeden z doradców Karola.
Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - gimnazjum
II, nieprzychylnie nastawiony wobec Bolesława Chrobrego. W roku 1002 Bolesław korzystając z bezkrólewia w Niemczech, a więc chwilowej słabości cesarstwa przekroczył Odrę i zajął tereny łużyckie po Łabę i Salę. Na zjeździe w Merseburgu Bolesław uzyskał w  lenno Lenno feudalizm
Czytaj dalej Słownik historyczny
Milsko i Łużyce. Jednak do pogorszenia wzajemnych stosunków doszło już w 1003 roku, gdy Chrobry wmieszał się w sprawy czeskie. Księcia czeskiego, Bolesława Rudego, Chrobry kazał oślepić, a następnie zajął jego tron i nie złożył Henrykowi II trybutu z Czech, bezpośrednim powodem wojny było zajęcie Miśni w kolejnym roku. Wojny z Niemcami trwały z krótkimi przerwami przez piętnaście lat. Możemy wyróżnić trzy Trzy Trójka symbolizuje Boga, bóstwo, świętość, trójcę, sacrum, harmonię, siłę, Słońce, owocowanie, wzrost, rozwój, medytację, szczęście, świadomość.
W różnych kulturach liczbę ...
Czytaj dalej Słownik symboli literackich
fazy, i tak:

1003 - 1005- Bolesław musiał uciekać z czech, Henryk osadził na tamtejszym tronie swego kandydata, Jaromira. Jednocześnie Bolesław utracił Pomorze Zachodnie, gdzie biskup kołobrzeski Reinbern musiał uchodzić na skutek nawrotu tamtejszej ludności na pogaństwo Sam Henryk dotarł ze swymi wojskami aż do Poznania, gdzie podpisano pokój, na mocy którego Polska traciła Czechy, Łużyce i Milsko.

1007-1013 Chrobry zajął ponownie Łużyce i Milska, które pokojem w Merseburgu zostały uznane za polskie lenno, Bolesław miał wspomagać zbrojnie Henryka w razie niebezpieczeństwa zewnętrznego, czego nie dotrzymał. Bolesław w tej fazie walk dotarł aż do Magdeburga, ale w wyniku odwetowej wyprawy cesarskiej zostały zniszczone ziemie Dziadoszan. Na mocy pokoju Bolesław przejął Milsko i Łużyce.

1015-1018- Cesarz zdecydował się na kolejną wyprawę, zakończoną wycofaniem Niemców z terytorium Polski; na mocy pokoju w Budziszynie, Bolesław dostał Milsko i Łużyce, cesarz zobowiązał się dostarczyć posiłki na wyprawę ruska Bolesława w sile 300 rycerzy. W Miśni cesarz miał osadzać na tronie margrabiów przychylnych Polsce

Pokój ten był sukcesem Bolesława Chrobrego i Polski, potwierdzał bowiem niezależność państwa. W roku 1018 Bolesław zorganizował wyprawę na Ruś, by osadzić na tamtejszym tronie swego kandydata i doprowadzić do rozerwania sojuszu rusko - niemieckiego. Kiedy po śmierci panującego na Rusi Włodzimierza doszło między jego synami do walki o tron, Bolesław Chrobry zdecydował się na interwencję, po zajęciu Kijowa osadził tam Świętopełka, który był jego zięciem. Do Polski przywiózł łupy poszerzając jednocześnie terytorium państwa o Grody Czerwieńskie.

W 1025 roku Bolesław koronował się na króla Polski, korzystając ze słabości Cesarstwa, uzyskał wcześniejsza zgodę papieża. Miesiac później zmarł Ale wydarzenie to ma doniosłe znaczenie, jednoczyło bowiem całą ludność państwa wokół monarchy, wzrósł autorytet króla na arenie międzynarodowej, podkreślając samodzielność i potęgę Królestwa Polskiego.

W 1025 roku miała miejsce kolejna koronacja, tym razem syna Bolesława, mieszka II, co było symbolem niepodzielności i niezależności Polski. Od początku swego panowania Mieszko chciał być kontynuatorem polityki swego wielkiego poprzednika. Korzystając ze słabości Cesarstwa Mieszk II zorganizował w 1028 roku i w 1030 wyprawy łupieżcze w głąb Niemiec. Nie udało mu się jednak poprowadzić tak zręcznej polityki z jakiej słynął jego ojciec Ojciec Ojciec symbolizuje Boga, prawo, surowość, początek, zasady, wychowanie, mądrość.
Starożytność Biblia, Stary Testament PRAOJCIEC - ADAM: Biblijny Adam, pierwszy mężczyzna i pierwszy ...
Czytaj dalej Słownik symboli literackich
na skutek konfliktu z braćmi, Bezprymem i Ottonem, pominiętych przez ojca w testamencie. Bezprym po koronacji Mieszka z klasztoru kamedułów pod Rawenną we Włoszech przybył do Polski, wchodząc tym samym w konflikt z Mieszkiem, co zapoczątkowało wojnę domową w Polsce. Sojusznikach znalazł w osobach cesarza i księcia ruskiego. W roku 1031 doszło do ataku na Polskę Jarosława Mądrego i Konrada II w wyniku czego Polska utraciła Grody Czerwieńskie oraz Łużyce i Milsko. W 1031 podczas jednoczesnego ataku na Polskę Jarosława Mądrego, Konrada II od państw polskiego oderwały się Grody Czerwieńskie a król niemiecki zajął Łużyce i Milsko. Władzę w kraju przejął Bezprym, jego rządy były krwawe i krótkie. Prawdopodobnie doszło już wtedy do buntów ludności pod hasłem powrotu do pogaństwa, jednocześnie zmordowano Bezpryma, co umożliwiło Mieszkowi II powrót do kraju w 1032 roku. Na mocy ugody w Merseburgu Mieszko musiał zrezygnować z zjednoczenia Królestwa Polskiego, podporządkował się więc cesarzowi. Podzielił państwo oddając jego część Ottonowi oraz Dytrykowi, swemu bratu stryjecznemu. Podział obowiązywał do 1034 roku, kiedy zmarł Mieszko II. Okres po jego śmierci owiany jest tajemnicą, władzę prawdopodobnie przejął jego syn Kazimierz Odnowiciel, znajdujący się jeszcze pod opieką Rychezy, którą możni wygnali z kraju. Kazimierz schronił się na Węgrzech. Lata 1034-1038 cechuje brak danych co do sytuacji w kraju, po raz pierwszy została zerwana ciągłość dynastyczna. Wiadomo jednak, że w 1034 roku Wielkopolskę ogarnęło powstanie ludowe, które zaczęło się rozszerzać także na inne dzielnice. Było ono konsekwencją wprowadzania chrześcijaństwa w Polsce prze przymus ze strony państwa. Kronika Wielkopolska wspomniany okres między 1034 rokiem a 1038 wypełniła postacią Bolesława Zapomnianego, prawdopodobnie władcy jedynie wymyślonego, po to by państwo polskie mogło ową ciągłość dynastyczną zachować.

Lata 1034-38 to okres, kiedy nie funkcjonowała żadna władza centralna, ponieważ państwo rozpadło się na dawne terytoria plemienne, czego wyrazem usamodzielnienie Masława. Jednocześnie doszło do tzw. najazdu Brzetysława, który wywiózł do Czech relikwie św. Wojciecha. Najazd czeski o charakterze łupieskim doprowadził do utraty części Śląska. Polska organizacja kościelna stworzona na zjeździe gnieźnieńskim przestała istnieć.

W tej sytuacji powrócił do kraju Kazimierz Odnowiciel, przenosząc punkt ciężkości tzw. II państwa piastowskiego na południe, czyniąc około 1038 roku swoją stolicą Kraków, co wywołało daleko idące konsekwencje polityczne i społeczne, bowiem książę uczynił Małopolskę centrum swojej monarchii. Konsekwencją przybycia do Krakowa była zmiana kierunku polskiej polityki zagranicznej, skierowana w stronę Węgier i Rusi. Wraz z Kazimierzem do Krakowa przybył arcybiskup, sprowadzono benedyktynów do Tyńca. Odnowienie organizacji kościelnej napotykało trudności ze strony Kościoła niemieckiego. Na podstawie sfałszowanego przywileju fundacyjnego arcybiskupstwa magdeburskiego, papież Benedykt IX zatwierdził podporządkowanie biskupstwa poznańskiego metropolii niemieckiej. Jednak Kazimierz, korzystając z poparcia swojego wuja, arcybiskupa kolońskiego Hermana zdołał ocalić niezależność polskiego Kościoła. Wobec zniszczenia wielkopolskich ośrodków kościelnych czasowo polską metropolią stał się Kraków.

Po powrocie Kazimierza do kraju, Masław nie zamierzał wyrzec się władzy na Mazowszu i dokonywał zbrojnych wypraw na pogranicze, gdy Polska znajdowała się w konflikcie z Czechami. Już w 1040 -1041 Kazimierz zapanował nad Wielkopolską, Małopolską i ziemią łęczycko- sieradzką. W 1047 roku nastąpił jednoczesny atak Kazimierza i Jarosława Mądrego na Mazowsze. Klęska Masława zadecydowała o przyłączeniu Mazowsza i Pomorza Wschodniego do Polski. W 1050 roku Kazimierz zajął Śląsk, a następnie starał się o zatwierdzenie tej zdobyczy przez cesarza. Rok później Kazimierz wspomagał cesarza w wojnie z Węgrami. W 1054 roku w Kwedlinburgu Henryk III pośredniczył pomiędzy władcami Czech i Polski. Brzetysław zrzekł się Śląska pod warunkiem płacenia z niego rocznego trybutu wysokości 500 grzywien srebra i 30 złota rocznie.

Następcą Kazimierza Odnowiciela został Bolesław Szczodry, który otrzymał władzę w państwie w korzystnych warunkach w 1058 roku, odziedziczył on sojusz z Rusią, wzmocniony więzami rodzinnymi, bowiem żona księcia ruskiego Izjasława, Gertruda, była córką Mieszka II. Dobre stosunki łączyły Polskę także z Węgrami, gdzie panował Andrzej Andrzej T. Borowski Proszę państwa do gazu..., bohater główny; marynarz z Sewastopola. Brutalnie ciągnie za włosy na ciężarówkę kobietę, która wyrzekła się własnego dziecka
Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - liceum
I. W 1060 roku Bolesław Szczodry poparł pretensje do tronu węgierskiego Beli, brata Andrzeja. Gdy Bela z wojskiem ruszył na Węgry, Bolesław uderzył na Hradec, uniemożliwiając udzielenie pomocy z Czech Andrzejowi. Wyprawa na Hradec nie była jednak korzystna, bowiem zaangażowanie się w sprawy węgierskie doprowadziło do utraty przez Polskę Pomorza. Do ponownej interwencji polskiej na Węgrzech doszło w 1063 roku, z pomocy polskiej skorzystał tym razem syn Beli- Gejza, którego strona niemiecka usunęła z tronu. Przy pomocy polskich posiłków Gejza dostał własną dzielnicę na Węgrzech. Była to de facto klęska Szczodrego, gdyż koronę na Węgrzech posiadał sojusznik cesarza

Mimo małżeństwa w 1062 roku siostry Bolesława, Świętosławy z księciem czeskim Wratysławem, stosunki polsko- czeskie pogorszyły się na skutek nie płacenia trybutu ze Śląska, do czego zobowiązana była Polska od 1054 roku. Ponadto Bolesław udzielił schronienia bratu Wratysława, Jaromirowi. W 1068 roku poparł starania Jaromira o godność biskupa praskiego, co zapoczątkowało walki polsko- czeskie w 1070 roku. W roku kolejnym na zjeździe w Miśni król niemiecki Henryk IV wystąpił w roli mediatora między Polską a Czechami, nakazując płacić Bolesławowi trybut ze Śląska. W 1072 roku Bolesław uderzył na Czechy. W rok później Henryk IV starał się zorganizować wyprawę odwetową na Polskę, lecz bunt Sasów, uniemożliwił jej podjęcie przez władcę Niemiec.

W kolejnych latach doszło do konfliktu cesarsko - papieskiego, który zręcznie wykorzystał Bolesław opowiadając się w sporze po stronie papieża. dzięki czemu w 1075r. odnowiono gnieźnieńską metropolię kościelną, a w 1076 uzyskał jego zgodę na odnowienie arcybiskupstwa w Gnieźnie i rozbudowę sieci biskupstw. Koronował się na króla bez zgody cesarza w 1076roku. W 1069 roku Bolesław wmieszał się w sprawy wewnętrzne na Rusi na rzecz Izasława, męża swojej ciotki Gertrudy. Udało mu się przyłączyć do Polski Grody Czerwińskie. Izasława szybko wygnano i szukając pomocy oddał Ruś w lenno św. Piotra. Papież Grzegorz Grzegorz A. Domańska Historia żółtej ciżemki, bohater epizodyczny; ojciec rodziny wiłów, czyli wędrownych aktorów, która przygarnęła Wawrzusia. Grzegorz nie chciał go puścić na poszukiwania ... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - gimnazjum VII domagał się od Bolesława poparcia starań Izasława. W wyniku wyprawy na Ruś w 1077 roku, Izasław przejął władzę w Kijowie.

Na skutek skomplikowanej sytuacji wewnętrznej, wywołanej konfliktem z biskupem Stanisławem ze  Szczepanowa Szczepanowa A. Domańska Paziowie króla Zygmunta, bohaterka epizodyczna, opiekunka księżniczek osieroconych przez Barbarę Zapolyę. Poczciwa, przywiązana do dziewczynek, ale prosta kobieta. Słynęła też ... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - gimnazjum Bolesław musiał uciekać na Węgry. Jego miejsce w Polsce zajął Władysław Herman. Nie udało mu się odzyskać korony. Herman zmienił kierunek polityki zagranicznej i przeszedł do obozu cesarskiego, rezygnując z korony królewskiej. Ten kurs polityczny przypieczętowały małżeństwa Hermana, najpierw z Judytą, księżniczką czeską, a po jej śmierci z siostrą cesarza, Judytą, która po przybyciu do Polski poradziła mężowi by nieślubnego syna przeznaczył do stanu duchownego i odesłał do klasztoru w Kwedlinburgu. Oficjalnie oddano go tam celem dalszego kształcenia, w rzeczywistości chodziło o to by usunąć go z kraju i zamknąć w klasztorze. Jednak przeciwnicy króla wykradli Zbigniewa i sprowadzili do kraju.

Zarząd kraju oddał w ręce swego palatyna Sieciecha, który faworyzował ludzi niższych sfer, skazywał przedstawicieli starych rodów na wygnanie. Wygnani z Polski znaleźli schronienie w Czechach, gdzie mogli liczyć na poparcie księcia Brzetysława II, któremu Władysław odmówił płacenia trybutu za Śląsk. Udało im się sprowadzić do kraju Zbigniewa, syna Hermana z jego pierwszego małżeństwa, którego następnie wysunęli przeciwko wszechwładnemu Sieciechowi. W konsekwencji w 1093 roku doszło w państwie do pierwszych wystąpień społecznych w latach 1093-98, doprowadziło to tego, iż Herman uznał Zbigniewa za swojego pierworodnego syna i wyznaczył go następcą i jednocześnie podzielił państwo pomiędzy swoich synów. I tak, Wielkopolskę i Kujawy dostał Zbigniew, Kraków, Sandomierz i Śląsk objął Bolesław, Władysław zostawił dla siebie Mazowsze i władzę zwierzchnią w dzielnicach synów.

Konflikty wewnętrzne osłabiały polską politykę zagraniczną. Jedynie na Pomorzu, w 1091 roku doszło do czasowego opanowania Pomorza Gdańskiego. 4 czerwca 1102 zmarł Władysław Herman. Konsekwencją tego wydarzenia był nowy podział kraju. Zbigniew, który dostał władzę zwierzchnią, oprócz Wielkopolski, zagarnął Kujawy, ziemię sieradzko- łęczycką i Mazowsze, Bolesław zaś Śląsk i Małopolskę.

Bolesław powrócił do polityki sojuszy z Rusią i Węgrami, za najważniejsze zadanie uznał podbój Pomorza, wobec tego Zbigniew szukał sojuszników w Czechach i na Pomorzu.

W 1103 roku przypieczętowano nowy kurs polityczny małżeństwem, pierwszą żoną była Zbysława, córka księcia kijowskiego. Po jej śmierci pojął za żonę Salomeę, księżniczkę Bergu.

Wkrótce uwydatniły się różnice między braćmi na tle polityki pomorskiej, poza tym Bolesław dążył do jedynowładztwa spowodowały konflikt, zakończony wygnaniem Zbigniewa w 1107 roku, który zdołał pozyskać dla obrony swej sprawy Henryka V, pałającego chęcią odwetu za dywersyjną wyprawę Krzywoustego na Czechy w 1108 roku, która zmusiła Niemców i Świętopełka czeskiego do zaniechania działań wojennych na Węgrzech. Wyprawa Henryka V w 1109 roku nie sforsowała pierwszej linii polskiej obrony na Odrze, a ciężar obrony spadł na grody, przede wszystkim Głogów. Po nieudanych próbach zdobycia Bytomia i Wrocławia, Niemcy Niemcy Republika Federalna Niemiec. Członek Unii Europejskiej. Państwo położone w środkowej Europie nad Morzem Bałtyckim i Północnym. Powierzchnia 356 970 km2. Liczba ludności 82 357 tys. (2001 ... Czytaj dalej Słownik geograficzny wycofali się. Bolesław odniósł zwycięstwo, karząc też swego brata oślepieniem w 111 roku.

W1114 roku Bolesław wmieszał się w sprawy Czech, interweniując na rzecz wygnanego z Czech Sobiesława, zajął wówczas Kłodzko. W tej sytuacji panujący w Czechach Władysław zrezygnował z trybutu ze Śląska. Potwierdzeniem tego układu było małżeństwo Krzywoustego z Salomeą, siostrą żony Władysława czeskiego .

Po zakończeniu wojny z Niemcami zaczął Bolesław myśleć również o podboju Pomorza, i tak do 116 roku Bolesław podporządkował sobie Pomorze Gdańskie, które zostało wcielone do Polski. Podbój Pomorza Szczecińskiego został zakończony dopiero w 1123 roku, kiedy to książę Warcisław zobowiązał się przyjąć chrzest i stał się lennikiem Polski.

W1129 roku książę zawarł sojusz z Danią, poparty małżeństwem swej córki Ryksy z Magnusem. Na początku lat 30-tych Krzywousty doznał kilku klęsk: w 1132 roku klęską nad rzeką Sajo zakończyła się próba osadzenia na tronie węgierskim Borysa, syna Kolomana.

W l. 1132-1134 Sobiesław czeski czterokrotnie najeżdżał Śląsk.

Bolesław Krzywousty poparł wybór antypapieża Anakleta II, doprowadziło to do tego, iż Innocenty II na prośbę arcybiskupa magdeburskiego Norberta w 1133 roku przemianował metropolię gnieźnieńską na biskupstwo i wraz z innymi biskupstwami polskimi poddał je władzy Magdeburga, w konsekwencji zmusił Krzywoustego do potwierdzenia praw metropolitarnych na spotkaniu z cesarzem Lotarem III w 1135 r roku.

Druga połowa XII i cały wiek XIII określany jest w dziejach Polski jako czas Czas jedna z podstawowych (obok przestrzeni) kategorii organizujących świat przedstawiony w dziele literackim. Porządkuje ona zdarzenia pod względem chronologicznym na różnych poziomach utworu, np. ... Czytaj dalej Słownik terminów literackich rozbicia dzielnicowego lub rozdrobnienia feudalnego. Okres ten zapoczątkowany został wraz ze śmiercią Bolesława Krzywoustego w 1138 roku, który na mocy wydanej przez siebie, jeszcze za życia, ustawy sukcesyjnej zwanej powszechnie testamentem Krzywoustego, podzielił państwo polskie pomiędzy swoich synów. Ustawa Sukcesyjna Bolesława Krzywoustego została opracowana prawdopodobnie na kilka lat przed śmiercią księcia, a zaprzysiężona na wiecu przez dostojników duchownych i świeckich , nabrała charakteru aktu polityczno- prawnego. Fakt jej wydania tłumaczy się też tzw. buntem Skarbimira z 1118r. Ten, dotychczas wierny, współpracownik Krzywoustego, za wystąpienie przeciw księciu został ukarany oślepieniem. Był przeciwny, bowiem wszelkim statutowym regulacjom sprawy następstwa tronu w Polsce i uważał, że o wyborze panującego księcia winna decydować elita możnowładcza. Celem rozporządzenia sukcesyjnego było ustanowienie takiego porządku dziedziczenia, który gwarantowałby jedność państwa. Istotą nowego porządku miało być utworzenie dziedzicznych dzielnic, które miały być podstawą materialnej egzystencji poszczególnych synów Krzywoustego oraz jednej dzielnicy niedziedzicznej tzw. pryncypackiej, która miał przechodzić we władanie najstarszego członka dynastii. Główne agendy władzy princepsa stanowiły: wypowiadanie i prowadzenie wojen, reprezentacja państwa na zewnątrz, zawieranie traktatów, inwestytura Inwestytura feudalizm
Czytaj dalej Słownik historyczny
dostojników kościelnych tj. biskupów i arcybiskupa, prawo mianowania kasztelanów w głównych grodach juniorów oraz zwierzchność sądowa w stosunku do juniorów.

Po śmierci Bolesława Krzywoustego , władzę jako książę zwierzchni objął najstarszy syn Władysław, w skład jego dzielnicy weszły: ziemia Ziemia trzecia w odległości od Słońca planeta Układu Słonecznego, oddalona od Słońca o ok. 149,6 mln km, piąta co do wielkości. Kształtem zbliżona do elipsoidy obrotowej powstałej w wyniku jej ... Czytaj dalej Słownik geograficzny krakowska i sandomierska, oprócz tego otrzymał Śląsk i ziemię lubuską. Wielkopolskę otrzymał Mieszko Stary, Kujawy z Mazowszem Bolesław Kędzierzawy. Ziemia łęczycko- sieradzka była zabezpieczeniem materialnym wdowy po Krzywoustym, Salomei i jej najmłodszych synów: Henryka Sandomierskiego i Kazimierza Sprawiedliwego.

Ustawa sukcesyjna Krzywoustego okazała się jednak trudna do realizacji, ponieważ niedługo po śmierci księcia doszło do konfliktu w łonie dynastii między seniorem Władysławem, synem Zbysławy a juniorami i ich matką, Salomeą. Jednocześnie możni zainteresowani byli w obaleniu pryncypatu i w takim podziale Polski, w którym obok siebie stanęłyby równorzędne pod względem państwowo- prawnym małe państewka dzielnicowe. Otwarłoby im to drogę do rzeczywistego wpływu na księcia, który właśnie im zawdzięczałby swoją władzę. Kiedy w 1141 roku z pominięciem Władysława juniorzy zwołali do Łęczycy wiec, który miał podjąć decyzję co do zamążpójścia lub oddania do klasztoru córki Krzywoustego Judyty, Władysław rozpoczął kroki wojenne przeciw braciom. W 1144 roku po śmierci Salomei doszło do nowego konfliktu, tym razem o oprawę wdowią tj. o opróżnioną przez Salomeę dzielnicę. Mimo przewagi, Władysław poniósł klęskę. W dużym stopniu przyczyniła się do niej klątwa arcybiskupa Jakuba ze Żnina, który wyraził także swoje poparcie dla juniorów. Władysław wraz ze swoją żoną, Agnieszką, został wypędzony z kraju. Rządy w Polsce objęli Bolesław Kędzierzawy i Mieszko Stary. Henryk i Kazimierz nie osiągnęli jeszcze lat sprawnych i pozostawali pod opieką braci.

Tymczasem Władysław szukał pomocy przeciw juniorom w Niemczech, u Konrada III, który przygotował wyprawę zbrojną na Polskę. Mimo wszystko nie przyniosła ona pożądanych rezultatów, gdyż wystąpiły trudności z przekroczeniem Odry, a także ze względu na deklarację posłuszeństwa ze strony juniorów. W końcu klątwę na Władysława zatwierdził sam papież po tym, jak juniorzy wzięli udział w wyprawie krzyżowej. W tym samym czasie zabiegi dyplomatyczne Agnieszki spowodowały zwrot sytuacji i nastawienia papieża do Polski. Papież Eugeniusz Eugeniusz S. Mrożek Tango, bohater drugoplanowy; brat babki Eugenii
Wygląd: Ma strój zaniedbany i zakurzony, na który składa się żakiet-jaskółka, biała koszula z brudnym kołnierzykiem, ...
Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - liceum
III zażądał od juniorów wpuszczenia do Polski Władysława. Mimo rzuconej klątwy, żądanie nie dało jakichkolwiek rezultatów. W 1157 roku cesarz Fryderyk Fryderyk A. Domańska Historia żółtej ciżemki, bohater epizodyczny; postać historyczna, zw. Frydruszem, królewicz: pilny, elokwentny, bystry. Jako dziecko lubił psikusy i krotochwile. Później został ... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - gimnazjum Barbarossa podjął się zorganizowania wyprawy na Polskę. Przekroczono trudną do sforsowania linię Odry i wtargnięto do kraju w kierunku Poznania. Wystraszeni Polacy poprosili o pokój i w Krzyszkowie pod Poznaniem Bolesław Kędzierzawy złożył cesarzowi przysięgę wierności i znaczną daninę pieniężną i zobowiązał się przybyć do Magdeburga, gdzie miała być rozsądzona sprawa między Władysławem a juniorami. Gwarancją dotrzymania słowa miało być oddanie zakładnika, Kazimierza Sprawiedliwego, w ręce cesarza. Bolesław Kędzierzawy przysięgi nie wypełnił , więc wyprawa nie odniosła skutku. Dwa lata później zmarł Władysław i wtedy dopiero możliwy był powrót do kraju jego synów - Bolesława Wysokiego i Mieszka Plątonogiego. Ci zawładnęli początkowo Śląskiem z wyłączeniem głównych grodów, które zdobyli około 1166roku. Mimo wygnania z kraju najstarszego przedstawiciela dynastii, Władysława, zasady senioratu w zasadzie nie obalono. Na miejsce Władysława wstąpił Bolesław Kędzierzawy. Szybko jednak zarysował się konflikt między synami Krzywoustego. Henryk, dochodząc do lat sprawnych, otrzymał wyznaczoną dla siebie ziemię sandomierską. Nie wspomniano jednak nawet o ziemi dla Kazimierza Sprawiedliwego, najmłodszego syna. Kiedy zmarł Henryk sandomierski (w 1166roku), Kazimierz prawdopodobnie otrzymał kawałek wykrojonej ziemi po Henryku(tzw. kasztelanię wiślicką). W 1173 roku, po śmierci Bolesława Kędzierzawego, próbowano posadzić na tron Kazimierza. Nie wiadomo, czy Kazimierz był zbyt słaby, żeby oprzeć się Mieszkowi Staremu, czy też uległ stronnictwu możnych, w każdym razie dzielnicę senioralną przejął właśnie Mieszko Stary. Wprowadził on do Krakowa swoich urzędników, jednak w wyniku jego autorytarnych rządów, około 1177 roku doszło do buntu panów krakowskich, którzy wysunęli kandydaturę Kazimierza sprawiedliwego na tron krakowski. Ten, po opanowaniu tronu w Krakowie zmierzał do zalegalizowania swych rządów u papieża, stąd w 1180 roku zwołał wiec Wiec starosłowiańska nazwa zgromadzenia, narady, na której decydowano o najważniejszych sprawach całego plemienia, np. o wojnie i pokoju czy wyborze władcy. W Polsce wczesnośredniowiecznej mianem ... Czytaj dalej Słownik historyczny w Łęczycy, z udziałem arcybiskupa i wszystkich biskupów polskich. Za cenę ustępstw na rzecz Kościoła w postaci zniesienia ius spolii/ tj. prawa księcia do ruchomości po zmarłym biskupie/ oraz ograniczenia nadużyć w korzystaniu z powód i tzw. stacji w dobrach kościelnych uzyskał papieskie zatwierdzenie swojego pryncypatu. W praktyce rządy Kazimierza Sprawiedliwego oznaczają zmierzch zasady senioratu.

Postępujące rozbicie dzielnicowe Polski było niekorzystne dla polityki zewnętrznej, a w końcu wpłynęło na zawężanie się horyzontów politycznych polskich książąt. Kraj był skłócony wewnętrznie. Polityka Kazimierza Sprawiedliwego skierowana była w kierunku Rusi.. Wpływy polskie jednak ograniczały się do Rusi halicko- włodzimierskiej i zwracały się przeciw próbom opanowania tych terenów przez Węgry. Taka polityka Kazimierza sprawiedliwego wywoływała bunt panów krakowskich, którzy wezwali do Krakowa Mieszka Starego, ale Sprawiedliwemu udało się opanować sytuację. Na wieść o śmierci Kazimierza , w 1194 roku Mieszko Stary ruszył do Krakowa. Tymczasem panowie krakowscy postanowili zorganizować w państwie rządy regencyjne do czasu osiągnięcia "pełnoletności" przez synów Kazimierza: Leszka Białego lub Konrada zwanego później Mazowieckim. W imieniu księcia władzę mieli sprawować: wdowa Wdowa J. Słowacki Balladyna, bohaterka epizodyczna; prosta, wiejska kobieta, strudzona ciężką pracą. Marzy o lepszym życiu dla swoich córek - Aliny i Balladyny. Kocha je, zwłaszcza Balladynę. I ... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - gimnazjum po Kazimierzu, Helena, wojewoda Wojewoda A. Malczewski Maria, bohater epizodyczny; ojciec Wacława, człowiek okrutny, bezwzględny. Dumny, pyszny magnat, nie znoszący sprzeciwu, dla wyegzekwowania własnej woli nie waha się zabić żony ... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - liceum krakowski Mikołaj, a także biskup krakowski Pełka. Mikołaj stawił czoła Mieszkowi Staremu w bitwie nad rzeczką Mozgawą koło Jędrzejowa. Ten pierwszy wspierany był przez księcia ruskiego, Romana. Syn Mieszka, Bolesław, poległ w bitwie. Natomiast sam Mieszko wycofał się do Wielkopolski. W końcu Mieszkowi Staremu na pomoc przybył spóźniony Książe raciborski, Mieszko Plątonogi, a na pomoc krakowianom przybył kasztelan Kasztelan w XII-XIII w. w Polsce - urzędnik sprawujący władzę w imieniu panującego nad danym okręgiem administracyjnym (kasztelanią), mający uprawnienia administracyjne, wojskowe i sądowe.
W ...
Czytaj dalej Słownik historyczny
sandomierski, Gaworek. Gaworek sam jednak doznał porażki i dostał się do niewoli Plątonogiego. Na polach Mozgawy starli się nie tylko rywale do rządów królewskich, ale także dwie ideologie, dwie koncepcje władzy monarchów: rządów autokratycznych, których zwolennikiem był Mieszko Stary, a także oligarchii możnych, której kolebką był nie zamieniony jeszcze w dzielnicę Kraków. Dzielnicą krakowską władali faktycznie wojewoda Mikołaj i biskup Pełka. Wywołało to niezadowolenie wśród najbliższego otoczenia Heleny, a podsycał je prawdopodobnie Goworek, który powrócił już z niewoli. Około 1098 roku Helena Helena Homer Iliada, bohaterka trzecioplanowa; córka Zeusa i Ledy, żona króla Sparty Menelaosa, porwana przez Parysa, co stało się bezpośrednim powodem wojny trojańskiej. Homer przedstawia ją jako ... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - gimnazjum weszła w porozumienie z Mieszkiem Starym i pomogła mu w opanowaniu Krakowa za cenę uznania swoim następcą jej syna, Leszka Białego. Było to już trzecie z kolei panowanie Mieszka na tronie krakowskim, zakończone wygnaniem najpóźniej w 1201roku Zdołał jeszcze powrócić po raz czwarty, jednak zmarł w 1202 roku w Kaliszu. Tron krakowski - w myśl ustawy Bolesława Krzywoustego - nie był dziedziczny. Tron krakowski powierzono Władysławowi Laskonogiemu. Jednak jego polityka zraziła do niego panów krakowskich i w wyniku buntu. Władysław został wygnany z Krakowa Wówczas Ponowiono propozycję dla Leszka Białego, który w celu umocnienia swych rządów w Krakowie, zgodził się, aby wybór biskupa w Krakowie był kanoniczny (w miejsce monarszej dominacji), przez to uzyskał aprobatę papieża Innocentego III. Biskupem został wtedy Wincenty Kadłubek.

Leszek Leszek J. I. Kraszewski Stara baśń, bohater epizodyczny; oślepiony przez Chwostka syn Miłosza.
Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - gimnazjum
Biały kontynuował politykę ruską swojego ojca. Tuż pod dojściu do pełnoletności (ok. 1199 roku) wziął udział w wyprawie panów małopolskich na Ruś Halicką, gdzie zmarł książę Włodzimierz. Polacy wprowadzili na tron halicki zaprzyjaźnionego jeszcze z dworem Kazimierza Sprawiedliwego, księcia włodzimierskiego, Romana Mścisławicza. Wnet doszło do konfliktu między Leszkiem a Romanem. Nie wiadomo dokładnie na jakim tle doszło do tego konfliktu. W 1205r. Roman wkroczył z dużym wojskiem w granice księstwa sandomierskiego. W bitwie, do której doszło pod Zawichostem, Rusini zostali pokonani, a Roman zginął. Wobec małoletniości synów Romana rozpoczął się długi okres walki o wpływy na Rusi i obsadę tronu po Romanie. Ostatecznie w 1221r. Andrzej II wszedł w porozumienie z ruskim pretendentem do Halicza, księciem Nowogrodu, Mścisławem. Obejmował on teraz tron halicki, swoim następcą czyniąc Andrzeja II, o tym samym, co ojciec imieniu. Leszek Biały poniósł więc porażkę na Rusi Halickiej. Nie utrzymał także swego wpływu we Włodzimierzu. Po Leszku Białym inicjatywę w polityce ruskiej przejął jego brat, Konrad, a później sukcesorzy Konrada z linii mazowieckiej. Leszek Biały padł ofiarą zamachu podczas pobytu w łaźni. Spiskowcami okazali się Świętopełk i Odonic. Śmierć Leszka otworzyła duży okres zmagań o władzę w Krakowie, bowiem syn jego, Bolesław, nazwany później Wstydliwym, był wówczas zaledwie półtorarocznym dzieckiem, więc panowie krakowscy chcieli ponownie wprowadzić regencję. Mimo wszystko, było to sprzeczne z układem na przeżycie pomiędzy Leszkiem Białym, a Władysławem Laskonogim zawartym w 1217 roku. Ostatecznie Laskonogi dokonał formalnej adopcji Wstydliwego i uczynił go swoim sukcesorem zarówno w Małopolsce, jak i w wielkopolskiej dzielnicy. Wielkopolska, którą po Mieszku Starym dziedziczył najstarszy jego syn, Władysław Laskonogi, stała się w 1206 roku widownią ostrych konfliktów wewnętrznych. Ówczesny arcybiskup Arcybiskup dostojnik kościelny stojący na czele archidiecezji.
Czytaj dalej Słownik wyrazów obcych
gnieźnieński, Henryk Kietlicz, idąc za wskazaniami papieża Innocentego III, podjął właśnie walkę o reformę wewnątrzkościelną oraz wydostanie się Kościoła polskiego spod władzy świeckiej. Laskonogi mianował biskupa w Poznaniu. Wywołało to prawdopodobnie sprzeciw arcybiskupa, który rzucił na księcia klątwę. Z konfliktem tym nieprzypadkowo zapewne zbiegało się wystąpienie bratanka Laskonogiego, Władysława Odonica, który zażądał nadania mu osobnej dzielnicy. Laskonogi obu swych przeciwników wygnał z Wielkopolski. Znaleźli oni oparcie u Henryka Brodatego, który wymusił na Laskonogim ich powrót i wydzielenie Donicowi osobnego księstwa z ośrodkiem w Kaliszu.

W 1216r. Odonic uderzył na stryja i wyparł go z Poznania. Z pretensjami zaś do Kalisza wystąpił dawny protektor Odonica, Henryk Brodaty. Ułatwiło to Laskonogiemu zupełne wygnanie bratanka, który znalazł schronienie na Węgrzech. Między Brodatym a Laskonogim stanął układ w Sądowlu (1217), na mocy którego pierwszy z nich zatrzymał Kalisz, a drugi Ziemię Lubuską. Gwarancją układu stała się  Stolica Stolica miasto stołeczne. Miasto, w którym znajduje się siedziba parlamentu, rządu i rezydencja głowy państwa, spełniające funkcje zapewniania sprawnej kontroli nad krajem. W niektórych ... Czytaj dalej Słownik geograficzny Apostolska, do której coraz częściej zwracali się w podobnych sprawach książęta polscy. Odonic, działając z Pomorza Gdańskiego, oderwał od Wielkopolski pas nadnotecki z grodami w Ujściu i Nakle i przyjął tytuł księcia ujskiego (1223). W 1227r. między Laskonogim i jego bratankiem rozpętała się wojna. Prowadzona ze zmiennym szczęściem, zakończyła się w 1229 roku zupełnym wygnaniem Laskonogiego z Wielkopolski. Z początkiem XIII wieku dojrzewała w Polsce, zarówno w sferach kościelnych, jak i świeckich, myśl chrystianizacji wciąż jeszcze pogańskich Prus. Propagował ją opat klasztoru cystersów w Łeknie w Wielkopolsce, Gotfryd, powołując się na bullę papieską z 1206r. Właściwą działalność misyjną rozpoczął w 1209r. mnich i okresowo opat tegoż klasztoru, Chrystian, wraz z drugim mnichem łekieńskim, Filipem-Boguchwałem z Wielkopolskiego rodu Pałąków. Chrystian odniósł duże sukcesy, natomiast Filip-Boguchwał zginął śmiercią męczeńską. Chrystian w roku 1216 uzyskał zgodę biskupa na teren Prus, przy czym biskupstwo pruskie podporządkowane zostało bezpośrednio papiestwu. Plan Plan obraz niewielkiego obszaru Ziemi (np. miasta) wykonany na płaszczyźnie za pomocą kartograficznych symboli. Przy konstrukcji planów nie uwzględnia się krzywizny Ziemi, ponieważ ... Czytaj dalej Słownik geograficzny chrystianizacji Prus był jeszcze daleki od zrealizowania. W roku 1217 została zorganizowana przez Stolicę Apostolską krucjata do Prus, dlatego też sugerowano wstrzymanie do tego kraju niezbędnych dożycia artykułów. Leszek Biały miał własny pomysł i przedstawił go papieżowi, jednak nie został on zatwierdzony. Dlatego też Leszek Biały z Henrykiem Brodatym, Konradem, Świętopełkiem pomorskim i episkopatem polski, podjęli się wyprawy krzyżowej. Założono zakon rycerski z siedzibą w Dobrzyniu, który miał być zbrojnym ramieniem biskupstwa pruskiego. Jednocześnie, Konrad Konrad A. Mickiewicz III cz. Dziadów, bohater główny; romantyczny wieszcz, wybitna jednostka gotowa do najwyższych poświęceń dla dobra narodu
Wygląd: brak informacji w utworze
Życiorys: w ...
Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - liceum
wszedł w porozumienie z Zakonem Niemieckim Marii Panny (Krzyżacy), który jak się wydawało miał posłużyć do chrystianizacji Prus. Pod datą 30 czerwca 1230 r. Krzyżacy sporządzili falsyfikat tzw. przywilej Przywilej szczególne uprawnienie zezwalające na korzystanie w jakimś zakresie ze specjalnych względów. W czasach feudalizmu był to najczęściej akt monarchy przyznający osobom lub całym stanom pewne ... Czytaj dalej Słownik historyczny kruszwicki, który posłużył im do uzurpacji władzy w obrębie tej ziemi. W 1234r. uzyskali inwestyturę papieską na Prusy i zawiązanie stosunku lennego między wielkim mistrzem a papieżem. Wraz z objęciem rządów w Krakowie ugruntował Henryk Brodaty swoją opiekuńczą władzę nad sandomierską dzielnicą nieletniego Bolesława Wstydliwego. Już wcześniej sprawował rządy opiekuńcze w dzielnicy opolsko-raciborskiej, która stanowiła pomost między Śląskiem właściwym, a Krakowem. Wkrótce, w 1233 roku opanował dzielnicę wielkopolską. Brodaty oddał namiestnictwo w Wielkopolsce synowi Henrykowi Pobożnemu i zamierzał uzyskać dla niego w przyszłości koronę królewską, Starania te rozpoczął w porozumieniu z cesarzem Fryderykiem II.

Początek dzieła zjednoczeniowego Henryków śląskich okazał się nietrwały. Zmiótł je najazd Tatarów 1241 roku. W konsekwencji rozpadło się państwo Henryków śląskich, a Kraków zajął Konrad Mazowiecki. Jego rządy trwały do 1243 roku, kiedy to książę ten został wypędzony z Krakowa i pokonany w bitwie pod Suchodołem. Na opuszczony tron wprowadzono Bolesława Wstydliwego. W toczącym się od sporze czesko-węgierskim o spadek po austriackich Babenbergach Bolesław Wstydliwy (za nim Bolesław Pobożny i Leszek Czarny) zaangażował się po stronie Węgier. Zaważyło tu zapewne jego małżeństwo z córką Beli IV węgierskiego, jak również małżeństwo siostry Bolesława, Salomei z bratem Beli, Kolomanem. Ponieważ równocześnie książęta śląscy poparli Czechy, Bolesław Wstydliwy podejmował dywersyjne, niszczące wyprawy na Śląsk. Przed śmiercią w 1279r. na następcę swojego desygnował księcia sieradzko-łęczyckiego Leszka Czarnego, co potwierdziła nadto elekcja możnych.

Rozwinęła się na ziemiach polskich kultura i sztuka., jej ośrodkami były dwory książąt, możnych i biskupów oraz klasztory. Powstało duchowieństwo jako odrębny stan Stan w okresie feudalizmu była to zamknięta grupa społeczna posiadająca jednakową pozycję prawną w państwie (duchowieństwo, szlachta, mieszczaństwo, chłopi). Przynależność do stanu ... Czytaj dalej Słownik historyczny społeczny. Wprowadzana dziesięcina oraz nowych majątków kościelnych wzmacniało ich pozycję. Zaczął wykształcać się stan rycerski. Rycerstwo stawało się ponad dzielnicową, solidarną siłą społeczną. Było zainteresowane w władzy publicznej, która by ich chroniła. Ale i możnowładztwo, dawniej główna siła rozkładowa jedności politycznej Polski, odgrywać zaczęło inną rolę. Wreszcie bardzo ważną rolę w procesie zjednoczenia ziem polskich odegrał Kościół. Stanowił on jedną organizację wiążącą wszystkie dzielnice. Podział na diecezje nie pokrywał się z podziałem dzielnicowym, co utrudniało pracę. Bowiem, dobra jednego biskupa często znajdowały się na terenie kilku, nie zawsze zgodnych władców. Właśnie problemy polityczne często dawały się we znaki duchownym. Bardzo istotnym czynnikiem procesu zjednoczenia była sama dynastia piastowska, która przechowała silne poczucie więzi rodzinnej i przeświadczenie o niepozbywalności dóbr poza krąg rodzinny, jak gdyby i tutaj obowiązywało prawo bliższości krewnych do nabywania posiadłości w obrębie rodziny połączone z tzw. prawem traktatu w wypadku pominięcia bliższych.

Około 1287r. Leszek Czarny, Henryk IV Probusa, Przemysł II i Henryk głogowski, zawarli porozumienie co do kolejnej wzajemnej sukcesji dzielnicy krakowskiej, W 1288 roku zmarł Leszek Czarny. Rycerstwo małopolskie powołało na jego następcę Bolesława, księcia płockiego. Tymczasem kasztelan krakowski Sułko oddał stolicę księstwa Henrykowi IV Probusowi, który to znalazł oparcie w mieszczaństwie. Z początkiem roku następnego ruszyła do Krakowa wyprawa posiłkowa. Kraków zajął Łokietek, któremu Bolesław płocki przekazał swoje prawa do spuścizny po Leszku Czarnym. W nowej wyprawie Henryk bez trudu zawładnął Krakowem, zaś Łokietek zatrzymał ziemię sandomierską. W czasie starania się o zdobycie korony przez Henryka IV, został on otruty. Przekazał w testamencie dzielnicę krakowską Przemysłowi II, a księstwo wrocławskie Henrykowi głogowskiemu. Tymczasem z pretensjami do dzielnicy krakowskiej wystąpił Wacław II dynastii Przemyślidów. Według tradycji czeskiej zapisu tej dzielnicy (zapewne razem z sandomierską) na jego rzecz dokonała wdowa po Leszku Czarnym, a ciotka Wacława, Gryfina. W świetle polskiego prawa dynastycznego zapis taki - jeśli faktycznie nastąpił, nie miał mocy prawnej. Prawdopodobnie jednak jeszcze przed śmiercią Henryka IV Probusa Wacław przymierzał się do opanowania Krakowa, przystąpił do organizowania w Małopolsce stronnictwa, które by go poparło. Istotnie część panów małopolskich z biskupem Pawłem z Przemankowa na czele dokonała elekcji Wacława na tron krakowski, który zajął w 1291 roku Wacław przyjął tytuł księcia krakowskiego i sandomierskiego, chociaż w Sandomierzu władzę sprawował Łokietek. Wkrótce delegacja panów krakowskich z biskupem Pawłem z Przemankowa udała się do Czech, gdzie Wacław, na postawie przywileju wydanego w Lutomyślu zagwarantował zdobycze Kościoła. W 1292 roku wyprawił się przeciw Łokietkowi. Najpierw wyparł go z Sandomierza, a następnie oblężonego w Sieradzu, zmusił do zrzeczenia się z Małopolski i złożenia hołdu lennego. Walkę z Wacławem o koronę polską toczył też Przemysł II , który wszczął także takie zabiegi w Rzymie, ostatecznie w Gnieźnie w czerwcu 1295 roku arcybiskup Jakub Jakub D. Defoe Przypadki Robinsona Kruzoe, bohater epizodyczny; kolega Robinsona, marynarz. Namawia Robinsona, by uciekł z domu i pożeglował z nim na statku jego ojca. Lekkomyślny, nieprzewidujący. To ... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - gimnazjum Świnka dokonał aktu koronacji. Królestwo Przemysława było szczupłe terytorialnie, ponieważ oprócz Wielkopolski obejmowało jeszcze tylko Pomorze Gdańskie, które stosownie do umowy z 1282 roku między Mszczujem II pomorskim, a Przemysłem II, po śmierci Mszczuja miało przejść we władzę Przemysława. Królewskie rządy Przemysława trwały tylko siedem miesięcy. Został on zamordowany w Rogoźnie w lutym 1296 roku w wyniku spisku. W myśl wcześniejszej umowy, po spadek Przemysława sięgnęli dwaj pretendenci. Jednym z nich był Henryk głogowski, a drugim Władysław Łokietek. Pierwszy znalazł oparcie w miastach, drugi w rycerstwie i władzach kościelnych. Łokietek nie mogąc wypchnąć Henryka, wszedł z nim w układ w 1296r. W Krzywinie dokonano podziału państwa Przemysła II. Łokietek oprócz Pomorza zatrzymał trzon dzielnicy wielkopolskiej z głównymi grodami w Gnieźnie, Kaliszu i Poznaniu, zaś Henryk głogowski posiadł południowo-zachodnie tereny pograniczne. Trudności wewnętrzne w Wielkopolsce i wojna z Wacławem zmusiły Łokietka do zrzeczenia się na rzecz Wacława Krakowa i Sandomierza. Wkrótce Łokietek stracił oparcie w sferach kościelnych Wielkopolski (1298), które odwróciły swe sympatie ku Henrykowi głogowskiemu. Kiedy w 1299r. zobowiązał się do hołdu lennego na rzecz Czech, doszło do buntu rycerstwa, które po wygnaniu Łokietka powołało na tron wielkopolski Wacława II. Niemało zapewne zabiegał o to Wacław torując sobie drogę do spuścizny po Przemyśle II przez ożenek z jego córką, Ryksą. Po zajęciu Wielkopolski, koronował się w 1300r. na króla Polski. Aktu koronacji dokonał arcybiskup Jakub Świnka. Królewskie rządy Wacława II opierały się na jego znacznej sile militarnej i namiestniczych urzędach stanowych. Z końcem 1304r., a z początkiem 1305r. stanął na ziemiach polskich Łokietek.

Władysław Łokietek powrócił do Polski przy wojskowej pomocy węgierskiej. Oparcie zdobył najpierw w ziemi sandomierskiej, gdzie zapewne przygotował sobie jakieś punkty oporu i uzupełnił swoją siłę zbrojną po części miejscowym rycerzom, a po części ludnością wieśniaczą. Bunt rycerstwa dzielnicy brzesko-kujawskiej przeciwko rządom czeskim otworzył Łokietkowi drogę do księstwa, z którym najwcześniej i najdłużej był związany. Zagrożeniem byli również Brandenburczycy, którzy w 1308 roku ruszyli na Gdańsk. Broniący Gdańska stronnik Łokietka - Bogusza zwrócił się o pomoc do Zakonu, który niestety wykorzystał to i zbrojnie wkroczył do Gdańska, by usunąć z niej Polską załogę. Pomocą Łokietkowi były tu zagraniczne sojusze, przede wszystkim z Karolem Robertem, królem Węgier a także z księstwami Rusi. W walkach z Brandenburgią w latach 1315 - 1317 Łokietka królowie państw skandynawskich i książęta zachodniopomorscy. Wojny te mimo, że przyniosły zwycięstwa, to jednak utwierdzały władzę Władysława Łokietka i umożliwiały staranie się o koronę królewską. Popierany był przez niemal całe rycerstwo Małopolski i Wielkopolski. Mimo niezdecydowanego stanowiska Papieża, w styczniu 1320 roku Władysław Łokietek został koronowany na króla Polski. Datę koronacji Łokietka, symbolicznie przyjmuje się jako koniec rozbicia dzielnicowego w Polsce i jej zjednoczenie, mimo, iż zjednoczenie owe nie było jeszcze całkowite.

Testament Testament Biblia.
Czytaj dalej Słownik terminów literackich
Bolesława Krzywoustego nie zapewnił jednak pokoju i zgody wśród jego następców, bowiem wkrótce po jego śmierci synowie Synowie A. Mickiewicz Trzech Budrysów, bohaterowie tytułowi, pierwszoplanowi; BUDRYSI.
Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - gimnazjum
zaczęli się wzajemnie zwalczać. Każdemu z nich chodziło o władzę. Państwo polskie zostało osłabione Osłabła też pozycja międzynarodowa. Pogłębiający się proces rozbicia dzielnicowego powodował zagrożenie zewnętrzne i osłabianie kraju na arenie międzynarodowej. Książęta polscy składali hołdy lenne cesarzom niemieckim. Obawiali się bowiem ich. Niemcy były silniejsze i zorganizowane. Dzielnice rozdrabniały się na coraz mniejsze. Z tego powodu władza książąt była coraz słabsza. Osłabły związki z Pomorzem Zachodnim. Książęta dzielnicowi byli zbyt słabi, by samodzielnie bronić się przed wrogiem. Podział Polski na dzielnice i osłabienie władzy centralnej odpowiadało możnowładcom. Przy słabszych książętach dzielnicowych możni mieli większy wpływ nad władzą. Podział kraju uniemożliwiał skuteczną obronę granic przed najazdami wrogów. Polska oddała ziemie chełmińską Krzyżakom w zamian za obronę przed Prusami. Zależność Pomorza Zachodniego została stracona na rzecz Niemiec. Marchia Marchia w państwie Franków oraz w średniowiecznych Niemczech przygraniczne okręgi podlegające margrabiemu i odpowiednio przygotowane militarnie do ewentualnej obrony pogranicza.
Czytaj dalej Słownik historyczny
Brandenburska zagarnęła ziemie lubuską.

W myśl testamentu Przemysła II sukcesję po nim miał objąć Henryk głogowski, lecz rycerstwo wielkopolskie opowiedziało się za Łokietkiem. Henryk zawarł z Władysławem Łokietkiem ugodę w Krzywiniu( 1296r.):

-Henryk otrzymuje południowo- zachodnią część wielkopolski i obietnicę dziedziczenia po ewentualnej bezpotomnej śmierci Łokietka, który utrzymał się przy Gnieźnie, Poznaniu, Kaliszu i Gdańsku. Szybko jednak Łokietek utracił sympatię wielkopolskiego społeczeństwa, które rozczarowane do piastowskich książąt, zwróciło się do Wacława II. Wyprawa Wacława w 1300r. przyniosła mu całkowity sukces. Władysław Łokietek został wygnany, a panem wszystkich jego ziem został król czeski. W sierpniu 1300r. arcybiskup Jakub Świnka w katedrze gnieźnieńskiej koronował Wacława na króla Polski. Wacław postarał się o wzmocnienie swej pozycji w Polsce poprzez małżeństwo z Ryksą, córką Przemysła II.

Unia polsko- czeska wydawała się mieć mocne podstawy, główny rywal do tronu polskiego- Łokietek, znalazł się na wygnaniu, jego kujawscy bracia i bratankowie złożyli Wacławowi hołd. W 1301r. Wacław rozszerzył swe wpływy na księstwa wrocławskie, legnickie i brzeskie. Jednak rządy Wacława II w Polsce miały w dużej mierze charakter okupacji wojskowej, opartej na sile zbrojnej. Ustanowiony przez Wacława II urząd starostów dla poszczególnych ziem Polski powierzono oddanym królowi Czechom i Niemcom. To powodowało niezadowolenie i z czasem obóz czeskich zwolenników stopniał.

Gdy Przemyślidzi sięgnęli po koronę węgierską, znaleźli się w konflikcie z papieżem Bonifacym VIII, który obiecał Węgry Karolowi Robertowi, z dynastii Andegawenów. Papież uznał że na tronie polskim Wacław jest także uzurpatorem, gdyż prawo do korony ma Łokietek. Przeciw Wacławowi wystąpił też Albrecht Habsburg, jego najazd na Czechy w 1304 roku, który zakończył się wycofaniem wojsk habsburskich doprowadził do mobilizacji sił czeskich. W tej sytuacji Wacław obiecał Brandenburgii Pomorze Gdańskie. Na przełomie 1304/05 gdy Łokietek wrócił do Polski dysponując pomocą węgierską, na Kujawach oraz w południowo- wschodniej Wielkopolsce wybuchło powstanie przeciwko panowaniu czeskiemu. Wacław zmarł w 1305 roku, a jego syn Wacław III w 1306,( tym samym wygasła w ten sposób dynastia Przemyślidów). Co spowodowało, że z liczących się kandydatów do panowania w Polsce pozostał w Wielkopolsce Henryk głogowski i w Małopolsce Łokietek, który po śmierci Wacława III zajął natychmiast Kraków i Pomorze Gdańskie, tam pozbawił władzy możny ród Święców. Z ramienia Przemyślidów sprawowali oni rządy namiestnicze na Pomorzu. Ostatecznie pozbawieni władzy Święcowie zdradzili Łokietka oddając Pomorze w ręce Brandenburczyków, którzy w 1308 roku wkroczyli na terytorium Pomorza. Najdzielniej broniła się polska załoga grodu gdańskiego pod dowództwem Boguszy, który za zgodą Łokietka zwrócił się do Krzyżaków o pomoc, obiecując im zwrot kosztów wojennych. Krzyżacy wyparli Brandenburczyków z Gdańska, sami jednak dokonali rzezi załogi grodu i do 1309 roku włączyli do swego państwa Pomorze, wypierając z Świecia i Tczewa bratanków Łokietka: Kazimierza i Przemysła. W kilka lat później Krzyżacy zakupili ziemię michałowską od księcia inowrocławskiego, Leszka. Umocniwszy się nad Bałtykiem, przenieśli siedzibę wielkiego mistrza do Malborka. Brandenburgia w ciągu kilku następnych lat, opanowując ziemię słupską, sławieńską i wałecką, osiągnęła wspólną granicę z Zakonem i odcięła Polskę od Pomorza Zachodniego.

W Krakowie Łokietek napotkał na opozycję zniemczałego biskupa Jana Muskaty. Arcybiskup Jakub Świnka w 1308 roku wytoczył biskupowi proces i uznał go winnym symonii, mężobójstwa, krzywoprzysięstwa i obrazy w konsekwencji wyklął Muskatę, jednocześnie zawieszając w czynnościach. Gdy Łokietek zajął biskupie zamki, Muskata wyklął z kolei księcia i złożył skargę do papieża. Przebywającemu na dworze biskupa wrocławskiego Muskacie, Łokietek pozwolił wrócić do Krakowa. Tu jednak go uwięził i zmusił do przysięgi wierności. Sprawę rozpatrywał legat Legat [łac. legatus - posłany] w starożytnym Rzymie: dowódca wojskowy, pomocnik prokonsula, namiestnik w większości prowincji; w Kościele katolickim: duchowny występujący w imieniu papieża, ... Czytaj dalej Słownik wyrazów obcych papieski, Gentilis, który zatwierdził biskupią ekskomunikę Łokietka.

Tymczasem w 1311r. Jan Luksemburski, mąż Elżbiety, córki Wacława czeskiego, koronował się na króla Czech i Polski. Pretensje Luksemburczyka do tronu polskiego wzmocniły pozycję przeciwników Łokietka w Małopolsce. W 1311 roku mieszczaństwo krakowskie pod wodzą wójta Alberta podniosło bunt przeciw Łokietkowi Buntownicy, których poparł Sandomierz, Wieliczka i Miechów, byli rzecznikami panowania w Polsce Jana Luksemburskiego, który wysłał do Krakowa Bolka opolskiego jako swego namiestnika. Z pomocą węgierską Władysław Łokietek stłumił bunt. Bolko wraz z Albertem wycofali się na Śląsk, inni przywódcy ukarani zostali śmiercią, a na miasto Miasto Symbol potęgi, mądrości, nowoczesności, postępu, cywilizacji.
Starożytność Biblia, Stary Testament MIASTO - MIEJSCE POWSTANIA RÓŻNYCH JĘZYKÓW ŚWIATA - BABILON: W mieście tym ...
Czytaj dalej Słownik symboli literackich
spadły represje:

-cofnięto wcześniejsze przywileje,

-zniesiono dziedziczne wójtostwo,

-zakazano używania języka niemieckiego w księgach miejskich.

Po śmierci w 1309 r. Henryka głogowskiego, Wielkopolska znalazła się w rękach jego pięciu synów. Podział jakiego dokonali i zrzeczenie się praw do Pomorza na rzecz Brandenburgii, wywołały bunt rycerstwa przeciw książętom. Zbuntowane rycerstwo poparł Kościół, na czele z biskupem poznańskim Andrzejem Zarembą i arcybiskupem Jakubem Świnką, który rzucił na głogowczyków klątwę. Walka jednak trwała długo i dopiero po stłumieniu w 1314r. buntu poznańskiego wójta Przemka, mógł Łokietek przyłączyć do swych ziem Wielkopolskę.

Klątwa rzucona przez legata papieskiego na Łokietka nie na długo popsuła stosunki między polską a Stolicą Apostolską. Przychylność papieża zyskał Władysław zgodą na podwyższenie wysokości świętopietrza, ściganiem heretyckich waldensów i przywróceniem Muskacie w 1318r. biskupstwa krakowskiego. W dodatku zgłaszający pretensje do tronu polskiego Jan Luksemburski popierał w walce o tron cesarski Ludwika Bawarskiego, przeciwnika Fryderyka Habsburga, za którym opowiadał się papież.

W 1318r. ogólnopolski zjazd rycerstwa w Sulejowie wystąpił o przywrócenie królestwa. Na petycję koronacyjną Władysława Łokietka papież Jan XXII wyraził zgodę. W dniu 20 stycznia 1320r. arcybiskup Janisław koronowa Łokietka w katedrze wawelskiej na króla Polski. Chociaż królestwo Władysława Łokietka nie obejmowało wszystkich ziem polskich z okresu rządów Krzywoustego, data ta stanowi ważne osiągnięcie Polski, bowiem ponownie na mapie Europy od 1076 roku pojawiło się Królestwo Polskie, ze stolicą w Krakowie.

Przeciw koronacji zaprotestowali król niemiecki, Ludwik Bawarski i król czeski Jan Luksemburski, który nie chciał się pogodzić z koronacją Władysława Łokietka określając go pogardliwie "królem krakowskim". Koniec panowania władcy wypełniają wojny z Krzyżakami, i tak jeszcze w kwietniu 1320 roku rozpoczął się w Inowrocławiu proces ze stroną Krzyżacką. Polska domagała się zwrotu Pomorza, podkreślając przede sądem papieskim, że odłączeniem tego obszaru od Polski, kuria Kuria Okręg lub kategoria wyborców dzielonych według różnych cenzusów, najczęściej majątkowych. W Kościele katolickim kolegialna instytucja, której zadaniem jest pomoc biskupowi w zarządzaniu ... Czytaj dalej Słownik historyczny papieska została pozbawiona świętopietrza. Ostatecznie sąd nakazał zwrot Pomorza państwu polskiemu i zapłacenia przez stronę krzyżacką odszkodowania.

W roku 1324 Władysław Łokietek obserwował bacznie sytuację w Brandenburgii, gdzie władzę przejął Ludwik Wittelsbach, który zdecydowanie poparła akcję prowadzoną przez książąt szczecińskich, którzy obsadzili grody i zamki południowo - wschodniej części Pomorza Zachodniego, zgłaszając roszczenia terytorialne wobec tych obszarów. W roku 1325 doszło więc do spotkania króla z książętami Pomorza Zachodniego w Nakle, na którym ustalono granicę przyszłych rewindykacji i zawarto sojusz. Łokietek uzyskał pomoc Litwinów i wyprawił się na ziemię lubuską, docierając aż do Frankfurtu. Działanie te zostały poparte przez biskupa lubuskiego Stefana, ludność polską i częściowo kler. Nie uzyskał jednak poparcia miast, gdzie przewagę stanowili Niemcy. Doprowadziło to do niepowodzenia całej akcji, którą król musiał przerwać na skutek zagrożenia ze strony Krzyżaków. Ważnym sukcesem samego Władysława było jednak zawarcie sojuszu z Litwą o charakterze antykrzyżackim. Na mocy porozumienia Litwini przekazali stronie polskiej jeńców wojennych przeprowadzono wstępne rozmowy dotyczące przyszłej chrystianizacji państw litewskiego. Porozumienie przypieczętowało małżeństwo syna Łokietka, Kazimierza z córką księcia litewskiego, Giedymina, Aldoną. Ślub odbył się 16 października 1325 roku w Krakowie.

Starcia z Krzyżakami zapoczątkował konflikt Łokietka z Wacławem, księciem płockim, który związał się sojuszem z Zakonem. Łokietek zmusił go do zerwania przymierza z Krzyżakami i uznania swojej władzy. W konsekwencji w 1329 roku Krzyżacy zdecydowali się na wyprawę odwetową. Wraz z Janem Luksemburskim najechali na ziemie Wacława płockiego, który musiał złożyć hołd królowi czeskiemu. Bracia Wacława, Siemowit i Trojden pozostali w sojuszu z Polską. Krzyżacy zaatakowali jednocześnie Kujawy, które zniszczyli zagarniając ziemię dobrzyńską. Łokietek podjął akcję odwetową dopiero w 1330 roku, udało mu się dotrzeć do ziemi chełmińskiej, ale nie osiągnął większych sukcesów. Słabość strony polskiej wykorzystali Krzyżacy. Warz z Janem Luksemburskim przeszli do działań zaczepnych w roku 1331, docierając aż pod Poznań, w czasie kolejnego najazdu w tym samym roku natrafili na skuteczną obronę ze strony Władysława Łokietka. Pod Kaliszem król polski zdołał odepchnąć Krzyżaków, którzy zgromadziwszy wielkie łupy podążali drogą powrotną. Gdy wojska zakonu podzieliły się, przy czym część pod wodzą Ottona von Luterberga ruszyła w stronę Brześcia, druga na czele z Dietrichem von Altenburgiem miała dowieźć łupy na ziemie zakonu. 27 września 1331 roku Łokietek zdecydował się pod Płowcami na atak na kolumnę krzyżacką Altenburga. Bitwa trwałą dość długo, Krzyżacy zostali jednak rozgromieni. Zawiadomione o klęsce oddziały Luterberga zaczęły powracać spod Brześcia i bitwa rozgorzała na nowo, pozostałą jednak nie rozstrzygnięta. Bitwa miała duże znaczenie moralne dla strony polskiej, pokazała bowiem, ze Krzyżacy nie są niezwyciężeni. Jednocześnie klęska zakończyła się wyprawa króla czeskiego, Jana Luksemburskiego, który współdziałając z Krzyżakami w 1331 roku najechał ziemie Wielkopolski, obległ Poznań, ale bez łupów wrócił do Czech. Wiosną 1332 roku oddziały krzyżackie wtargnęły na Kujawy, zajmując Brześć Kujawski, a później także Inowrocław. W konsekwencji narzucili swoje panowanie całemu księstwu kujawskiemu. Wkrótce Łokietek zorganizował więc wyprawę odwetową, która ruszyła w sierpniu 1331 roku, do wlanej bitwy jednak nie doszło, wobec pojednania zawartego dzięki mediacji legata papieskiego. Zawarto więc roczny rozejm, który miał pozwolić królowi Czech Janowi Luksemburskiemu i Karolowi Robertowi, władcy Węgier zbadać źródło konfliktu i doprowadzić do zawarcia pokoju. W drodze powrotnej z Kujaw, Łokietek wysłał swego syna Kazimierza do południowej Wielkopolski, skąd z ziemi kościańskiej, przemęckiej i gostyńskiej tenże zdołał usunąć wojska czeskie i przyłączyć te tereny do Polski. Tymczasem zimą 1333 roku król zachorował i 2 marca tegoż roku zmarł.

Władzę po Łokietku przejął jego syn Kazimierz koronowany na króla Polski 25 kwietnia 1333 roku w katedrze na Wawelu. Obejmując władzę miał w swym posiadaniu państwo złożone z dwóch dzielnic: Małopolski i Wielkopolski. Poza granicami pozostawały nadal obszary Śląska, Pomorza, Kujaw i Mazowsza. Najważniejszym zadaniem młodego władcy było utrzymanie pokoju przeprowadzenie niezbędnych reform społeczno- gospodarczych, a w przyszłości przyłączenie do państw polskiego Śląska, Pomorza i pozostałych ziem, które znajdowały się poza granicami Królestwa.

Niestabilne jeszcze państwo polskie nie mogło podjąć walki zbrojnej o włączenie Śląska, ziemi lubuskiej, Pomorza i Kujaw, na przeszkodzie stanęły mu bowiem Królestwo Czech i Zakon NMP. Dogodną okolicznością dla Polaków był rozkład Niemiec i upadek cesarstwa oraz długotrwały konflikt węgiersko - czeski, stwarzający możliwość szachowania Luksemburczyka przez dyplomację Karola Roberta, dlatego też ważnym punktem polityki zagranicznej Kazimierza był sojusz z Węgrami.

W 1335 roku wygasł rozejm z Krzyżakami, który i tak był wcześniej kilkakrotnie przedłużany. Królowie Czech i Węgier mieli polubownie rozstrzygnąć konflikt. Kazimierz nawiązał też kontakty z Ludwikiem IV Wittelsbachem i jego synem Ludwikiem, margrabią Brandenburgii zawierając z nimi sojusz układami we Frankfurcie i Chojnicach, co wywołało niezadowolenie strony czeskiej. W konsekwencji Luksemburczyk zerwał stosunki z Krzyżakami. Jednocześnie Kazimierz doprowadził do zawarcia porozumienia z królem czeskim w 1335 roku. W zamian za zrzeczenie się pretensji do tronu polskiego uzyskał znaczne kwoty pieniędzy.

W lutym 1339 roku swoje obrady w Warszawie rozpoczął sąd papieski. Przesłuchano wówczas 126 świadków, którzy potwierdzili bezprawne zajęcie Pomorza przez Krzyżaków. Na mocy wyroku z 15 września 1339 roku Krzyżacy zostali obłożeni ekskomuniką i mieli oddać Polsce wszystkie zagarnięte dotychczas ziemi, czyli Pomorza, ziemi chełmińskiej, kujawskiej, dobrzyńskiej i michałowskiej, ponadto zapłacić 1600 grzywien odszkodowania. Wyrok pozostał tylko na pierze, strona krzyżacka bowiem go nie uznała a króla polski był wówczas zbyt słaby by wprowadzić go w życie.

Wkrótce Kazimierz Wielki, po śmierci swego krewnego uzyskał ziemię sieradzką i wieluńską. Jednocześnie rozpoczął rozmowy z królem Węgier Karolem Robertem w Wyszehradzie dotyczące sukcesji węgierskiej w Polsce, w razie gdyby Kazimierz nie pozostawił potomka męskiego. Kazimierz uzyskał jednocześnie zapewnienie pomocy węgierskiej dla przygotowywanej wyprawy na Ruś Halicko - Włodzimierską.

7 kwietnia 1340 roku władca Rusi Bolesław Jerzy Trojdenowicz został otruty, na mocy wcześniejszych porozumień tron po zmarłym przypadał Kazimierzowi, który już 16 kwietnia 1340 roku przekroczył granicę Królestwa, zajmując Lwów. Jako kandydat do tronu wystąpił na Rusi bojar Bojar na Litwie określano tak szlachcica posiadającego ziemię, w Mołdawii i Wołoszczyźnie natomiast terminem tym określano tylko największych feudałów ziemskich. Na Rusi wielki właściciel ... Czytaj dalej Słownik historyczny Dymitr Dietko, który na przełomie 1340 i 1341 roku sprowadził na Polskę Tatarów, zajmując przy tym ziemię lubuską. Polakom jednak udało się powstrzymać nad Wisłą połączone siły tatarsko - ruskie. W konsekwencji Kazimierz przeszedł do działań ofensywnych, zajmując ziemię sanocką i przemyską, potem pozostałe obszary ruskie. W 1349 razem z Węgrami opanował Halicz, wkrótce także ziemię bełzką, chełmską i włodzimierską. W 1367 roku wkroczył na Podole, na które również rozciągnął swe zwierzchnictwo.

Dopiero w 1366 roku Kazimierz zawarł pokój z Litwinami, umożliwiło to Polsce podjęcie wyprawy do księstw naddunajskich na prośbę hospodara Stefana przeciwko jego bratu. Była to nieudana wyprawa, gdyż ostatecznie bracia porozumieli się, zadając Polakom klęskę.

Trudności na Rusi, gdzie musiał walczyć zarówno z Litwinami jak i z Tatarami skłoniły Kazimierza do zawarcia porozumienia z Czechami. Już w 1341 roku na mocy wzajemnego porozumienia strona polska uzyskała pomoc czeską przeciwko każdemu nieprzyjacielowi, za wyjątkiem księstwa świdnickiego w razie zagrożenia. Kazimierz zobowiązał się jednocześnie, że własne plany małżeńskie oraz małżeństwa swoich dzieci Dzieci M. Dąbrowska Pies, bohaterowie pierwszoplanowi; jest ich gromadka (może czworo), narrator wymienia najstarszą dziewczynkę i brata oraz maluchy, nowi właściciele psa.
Wygląd: brak ...
Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - gimnazjum
będzie uzgadniał z Pragą, w zamian otrzymał w zastaw ziemię namysłowską. Strona czeska nie sprzeciwiła się polskim planom względem Pomorza.

W roku 1343 udało się królowi polskiemu zakończyć spór z książętami Pomorza Zachodniego, zawierając sojusz poparty małżeństwem księcia wołogosko- słupskiego Bogusława V i córki Kazimierza, Elżbiety.

W takiej sytuacji król mógł podjąć rokowania z Krzyżakami, które zakończyły się podpisaniem pokoju w Kaliszu 8 lipca 1343 roku, zaprzysiężone przez Ludolfa Koeniga, wielkiego mistrza zakonu i króla polskiego 23 lipca. Przewidywały: odzyskanie przez stronę polską Kujaw i ziemi dobrzyńskiej oraz utrzymanie przez Zakon Pomorza Gdańskiego.

W sierpniu 1343 roku król wkroczył do Wschowy, którą zabrał księciu głogowskiemu, Henrykowi. Zapewniwszy sobie poparcie Wittelsbachów, przygotowywał się do wojny o Dolny Śląsk, gdzie miał sojusznika, księcia świdnickiego Bolko. W marcu 13345 roku w Kaliszu został zatrzymany wracający od Krzyżaków Karol Karol F. Kafka Proces, bohater epizodyczny; wuj Józefa K., obywatel ziemski z prowincji, jest zaniepokojony procesem Józefa K., bo boi się że wpłynie on ujemnie na sytuację rodziny. Chce pomóc ... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - liceum Luksemburski, syn Jana Luksemburskiego, król Czech skierował atak na Wschowę i księstwo świdnickie. Kazimierz najechał księstwo raciborskie. Czeski atak na Kraków nie powiódł się i pod Przeginią koło Olkusza oraz pod Lelowem siły czeskie zostały rozbite.

Działanie wojenne wyczerpały obie strony, zawarto więc rozejm, przedłużany na kolejne lata. Ostatecznie traktat Traktat rodzaj rozprawy na temat najważniejszych problemów z danej dziedziny wiedzy lub życia społecznego, politycznego. Często pojawia się w tytułach prac naukowych. Tego wyrazu użył także ... Czytaj dalej Słownik terminów literackich pokojowy został zawarty w 1348 roku w Namysłowie i przewidywał pozostawieni Śląska po stronie czeskiej, ale w zamian za to król czeski miał popierać polskie żądania terytorialne wobec Krzyżaków i Brandenburgii.

W roku 1351 Kazimierzowi udało się rozwiązać problem Mazowsza, kiedy to Kazimierz po bezpotomnej śmierci tamtejszego księcia Bolesława zajął księstwo płockie, a pozostałych książąt mazowieckich związał ze sobą sojuszami.

Zagrożenie ze strony Zakonu przyczyniło się do zmiany polityki państwa polskiego wobec Litwy W 1360 roku doszło do zbliżenia między dwoma państwami, przypieczętowanego małżeństwem wnuka Kazimierza, Kaźka księcia wołogosko- słupskiego z Kenną, córką księcia litewskiego Olgierda.

W 1363 roku królowi polskiemu przypadła rola mediatora w konflikcie czesko węgierskim, wywołanym przez Karola IV, który obraził królową węgierską Elżbietę, siostrę króla polskiego. Wobec tworzącej się koalicji między Luksemburczykiem a książętami zachodniopomorskimi, król zawarł porozumienie z władcą Danii, Waldemarem IV. Wielkim wydarzeniem był zwołany na jesień 1364 roku zjazd monarchów w Krakowie. Głównym zadaniem obradujących miało być omówienie sytuacji panującej w Europy Środkowej oraz ewentualne udzielenie pomocy królowi Cypru wobec zagrożenia tureckiego. W zjeździe uczestniczyli: Piotr Piotr C. S. Lewis Lew, Czarownica i stara szafa, bohater główny.
W Anglii: Najstarszy z rodzeństwa. Jest bardzo odpowiedzialny i opiekuńczy wobec młodszych od siebie sióstr i brata, szczególnie ...
Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - gimnazjum
Lusignan, król Cypru, cesarz Karol IV, z bratem Janem, margrabią Moraw, Ludwik król Węgier, Waldemar władca Danii, margrabiowie Brandenburgii Otto i Ludwik, Bolko świdnicki, Bogusław V, książę wołogosko- słupski, z synem Kaźkiem, Siemowit mazowiecki i Władysław opolski. Zjazd podniósł znaczenie Polski na arenie międzynarodowej.

W 1365 roku król polski odebrał Brandenburgii Santok i Drezdenko, po śmierci Bolka świdnickiego w 1368 roku nie udało się Kazimierzowi przejąć Byczyny, Kluczborka i Wołczyna. Zagarnął je Karol IV. W 1369 roku król polski wyjechał na Węgry gdzie z Ludwikiem Węgierskim uzgodnił kwestię sukcesji w Polsce. Tym samym obszar panowania Kazimierza Wielkiego w stosunku do terytorium, jakim władał jego ojciec uległ znacznemu powiększeniu, wynosił bowiem 270 tys. km².

Znaczenie panowania ostatnich Piastów:

-2,5-krotnie powiększone zostało terytorium Królestwa Polskiego,

-wzrosło znaczenie władzy centralnej, potwierdzone koronacją Władysława Łokietka i Kazimierza Wielkiego,

-ukształtowało się społeczeństwo stanowe,

-wzrosło znaczenie Polski na arenie międzynarodowej,

-nastąpił rozwój kultury średniowiecznej,

-zaczęło się tworzyć państwo wielonarodowe o dużej tolerancji religijnej,

- za panowania Kazimierza Wielkiego państwo polskie przyjęło nazwę Korony Królestwa Polskiego (Corona Regni Poloniae), co dało początek państwu nowożytnemu.