Przemysł drzewno-papierniczy jest gałęzią przemysłu przetwórczego stosującą w procesie produkcji i obróbki zasoby poszczególnych gatunków drzew, pochodzące z wycinki kompleksów leśnych. Na bazie drewna prosperują:

1) przemysł tartaczny - zrzesza gamę zakładów produkujących drewniane materiały podłogowe oraz tartaki,

2) przemysł przetwórstwa drzewnego - produkuje meble, płyty, sklejki i opakowania drewniane,

3) przemysł zapałczany,

4) przemysł celulozowo-papierniczy.

Najważniejszymi produktami wytwarzanymi przez przemysł drzewno-papierniczy są:

- grubizna - czyli użytkowe drewno okrągłe, jego średnica nie może być mniejsza niż 7 cm, tą wartość mierzy się wraz z korą na cieńszym jego końcu (polska norma). W niektórych przypadkach (np.: cenniejszych gatunków drewna) za grubiznę uważa się części o średnicy większej niż 5 cm,

- tarcica - czyli podstawowy półprodukt drzewny, który otrzymuje się w wyniku procesu podłużnego piłowania drewna okrągłego. Rodzaje tarcicy: nieobrzynana i obrzynana oraz dla ogólnego bądź specjalnego przeznaczenia,

- płyty pilśniowe - czyli płyty, które otrzymuje się ze spilśnionych włókien drzewnych i dodatków olejów schnących lub żywic syntetycznych. Rodzaje płyt pilśniowych: miękkie (porowate) - nieprasowane, posiadające szorstką powierzchnię, oraz półtwarde, twarde i bardzo twarde - prasowane, posiadające jedną lub dwie powierzchnie gładkie. Płyty pilśniowe powstają również jako płyty perforowane, nacinane i wytłaczane. Powierzchnię płyty pilśniowej uszlachetniamy poprzez: jedno- lub dwustronne gruntowanie (pomocą farby do gruntowania lub emulsyjnej), lakierowanie (np. pomocą emalii termoutwardzalnej), laminowanie i oklejanie (np. pomocą forniru, papieru), a w przypadku płyt twardych także w wyniku szlifowania. Można wtedy otrzymać duże wymiary arkuszy, wysoką sztywność, lekkość, znakomite zdolności ciepłochronne i dźwiękochłonne. Z uwagi na zastosowanie rozróżniamy płyty pilśniowe: o ogólnym przeznaczeniu i specjalnym (np. płyty wodoodporne, grzyboodporne, trudno zapalne),

- płyty paździerzowe - czyli płyty, które wykonuje się z paździerzy lnianych, konopnych lub ich mieszaniny w wyniku zmieszania ich z klejem syntetycznym, utwardzenie w warunkach wysokiej temperatury i prasowanie w warunkach wysokiego ciśnienia. Typy płyt paździerzowych: nieszlifowane, szlifowane jednostronnie, szlifowane dwustronnie oraz o powierzchni uszlachetnionej (w wyniku fornirowania, laminowania). Płyty paździerzowe wykorzystywane są w budownictwie jako materiał konstrukcyjny (np. przy izolowaniu od fal akustycznych stropów) jak również w przemyśle meblarskim, okrętowym itp.,

- płyty wiórowe - czyli płyty otrzymane z wiórów drzewnych spojonych w warunkach wysokiego ciśnienia za pomocą kleju syntetycznego, których powierzchnia może być naturalnie szlifowana, oklejona, laminowana lub lakierowana. Pod względem struktury przekroju otrzymujemy płyty wiórowe: jedno- i trzywarstwowe oraz frakcjonowane (rozmiary cząsteczek drzewnych zwiększają się wraz z przemieszczaniem się od płaszczyzn do środka). Płyty wiórowe wykorzystuje się głównie do produkcji mebli i stałego wyposażenia wnętrz (np. w systemie paneli boazeryjnych). Otrzymuje się też płyty wiórowo-paździerzowe, powstałe z połączenia wiórów drzewnych i paździerzy lnianych, konopnych, spajanych za pomocą kleju syntetycznego, wykorzystywane głównie do produkowania mebli i w budownictwie.

- celuloza - to ona gwarantuje sztywność i kształt roślinom, w czystej postaci spotykana w bawełnie, włóknach lnu, juty i konopi. Około 50% tworzy masę drewna. Jest barwy białej, charakteryzuje się wysoką odpornością na działanie zniszczeń chemicznych i mechanicznych. Rozpuszczalna w amoniakalnym roztworze miedzi ( [Cu(NH3)4](OH)2), chlorowodorkach niektórych soli, stężonym kwasie siarkowym. Wykorzystuje się ją do produkowania tkanin, papieru, włókien sztucznych (acetylocelulozy, jedwabiu octanowego, jedwabiu wiskozowego, nitrocelulozy) a także lakierów, celuloidu, celofanu, materiałów wybuchowych (bawełny strzelniczej),

- papier - jest produktem przemysłowym w postaci arkuszy lub wstęg, wytwarzanym w wyniku spilśnienia i dalszej obróbki drobnych i zawieszonych w wodzie włókien, głównie roślinnych (drewna drzew iglastych i liściastych, trzciny, lnu, konopi, słomy zbożowej itp.), rzadziej zwierzęcych (np. ścinki skór, wełny), z dodatkiem wypełniaczy (np. siarczanu barowego, kredy, talku), kleju (np. parafiny, kalafonii, klejów zwierzęcych), barwników oraz różnorodnych środków, które nadają określone i unikatowe właściwości. Technologia wytwarzania papieru pochodzi z Chin z 105 n.e. Papier znany był wśród mieszkańców centralnej Azji w 751. W XIV w. na terenie całej Europy funkcjonowały mniej lub bardziej nowoczesne manufaktury produkujące papier. Pierwszy młyn papierniczy w Polsce zbudowano w XV w. Pierwszą maszynę do wytwarzania papieru skonstruowano w drugiej połowie XVIII w. Papier posiada skład włóknisty, gramaturę, określone przeznaczenie, rodzaj powierzchni i barwę. Dwie podstawowe grupy papierów to: papier bezdrzewny (pozbawiony ścieru drzewnego) i papier drzewny (z wtłoczonym ścierem drzewnym). Zależnie od składu włóknistego wyróżniamy 10 klas papieru (pierwsza klasa - najwyższa jakość papieru, klasa dziesiąta - najniższa jakość). Pod względem gramatury rozróżniamy papiery: bibułkę (do 25 g/m2), papier właściwy (25-160 g/m2), karton (160-315 g/m2) oraz tekturę (powyżej 315 g/m2). Jeśli chodzi o przeznaczenie papieru stosujemy podział na grupy (np. papieru drukowego, przemysłowo-technicznego, elektrotechnicznego, pakowego) i na rodzaje (w zależności od przeznaczenia), np.: papier do drukowania gazet, elektrotechniczny, do oklejania blach. Z uwagi na rodzaj powierzchni stosujemy podział papieru na: szorstki, jednostronnie lub dwustronnie gładki, matowy, satynowany, żeberkowany, marszczony, prążkowany, karbowany, tłoczony i in. Spotykamy również papiery szczególnie uszlachetniane przez powlekanie (np. w wyniku kredowania, gumowania, parafinowania), nasycanie (np. z użyciem oleju, parafiny), laminowanie (np. papier na opakowania) lub drukowanie (np. tapety).

- sklejki - będące drewnopochodnymi tworzywami warstwowymi, wytwarzanymi w wyniku sklejania nieparzystej liczby fornirów, przy prostopadłych kierunkach włókien. Warstwy sklejane są różnorodnymi klejami z wykorzystaniem pras ciśnieniowych, często w warunkach wysokiej temperatury. Z uwagi na grubość wykorzystywanych fornirów rozróżniamy sklejkę: cienkowarstwową (o grubości nieprzekraczającej 2 mm) oraz grubowarstwową (o grubości powyżej 2 mm). Podstawowymi typami sklejki są: suchotrwała, półwodoodporna, wodoodporna i specjalna, np. lotnicza, szkutnicza. Sklejka stosowana jest przede wszystkim w przemyśle lotniczym, stolarskim, meblowym. W potocznym języku zwana jest dyktą,

- meble,

- stolarka budowlana.

Do krajów, posiadających najbardziej rozwinięty przemysł drzewno-papierniczy, wykorzystujący własne zasoby drewna, należą: Stany Zjednoczone, Kanada, Niemcy, Chiny, Finlandia, Szwecja, RosjaBrazylia. Na obszarze Polski przemysł drzewno-papierniczy nie osiada optymalnych warunków rozwoju, dlatego w niektórych jej częściach notujemy braki rozwojowe. Podstawowymi produktami tego przemysłu są: grubizna i tarcica (w Hajnówce, Augustowie, Ruciane-Nidzie, Gołdapi i Rzepedziu), celuloza, papier i tektura (w Kostrzyniu, Ostrołęce, Bydgoszczy, Świeciu, Kwidzyniu) oraz meble (w Swarzędzu, Radomsku, Wyszkowie, Jarocinie, Białymstoku, Zamościu).