Polska jest krajem, którego cechą charakterystyczną jest najwyższy w Europie Środkowej wskaźnik różnorodności gatunkowej roślin i zwierząt oraz bogactwa leśnego. Powodem tej sytuacji jest przede wszystkim położenie w strefie klimatu umiarkowanego przejściowego.

Żyje tu ogromna ilość zwierząt z gatunku napływowego. Nasz kraj położony jest w zasięgu strefy lasu mieszanego środkowoeuropejskiego. Tylko jedna jej część północno-wschodnia położona jest w zasięgu strefy lasu mieszanego wschodnioeuropejskiego, a jej obszar południowo-wschodnia - położony jest w strefie stepu lesistego i lasu liściastego wschodnioeuropejskiego.

Na obszarze gór Karpat i Sudetów spotyka się zbiorowiska roślinności górskiej. Liczba gatunków flory naszego kraju wynosi około 2300 gatunków. Są to:

  • rośliny naczyniowe,
  • liczące około 600 gatunki mchów,
  • liczące ponad 250 gatunki wątrobowców,
  • liczące ponad 1200 gatunki porostów.

Naturalne zbiorniki roślinne, najbardziej typowe dla Polski to lasy. W 1995 r. pokrywały one obszar około 28% powierzchni naszego kraju. Tereny bezleśne nie pokryte kompleksami leśnymi są także urozmaiconymi terenami ze względu na występującą tam roślinność. Naturalnymi zespołami roślinnymi są m.in. kompleksy muraw i zarośli kserotermicznych, zbiorowisk typu stepowego, zbiorowisk bagiennych z halofitami, torfowisk, zbiorowisk roślinności błotnej i zbiorowisk naskalnych.

W wyniku działalności antropogenicznej człowieka związane jest powstanie tzw. roślinności synantropijnej. Należy do niej zbiorowisko chwastów, pokrywające pola uprawne oraz ruderalne z charakterystycznym występowaniem w przydrożach, śmietniskach i na podwórkach.

Powierzchnia roślinności naturalnej stanowi tylko około 8,5% całkowitego terytorium kraju. Jest to wynikiem wymierania zbiorowisk roślinnych i rodzimych gatunków roślin i zwierząt w wyniku rozwoju cywilizacyjnego. Proces przeobrażania i niszczenia naturalnej roślinności przez człowieka rozpoczął się w neolicie ok. 4500-1700 p.n.e. i trwa po dziś dzień.