Bliznowiec

Bliznowiec, zwany także keloidem, jest łagodnym nowotworem tkanki łącznej, który swoja budową jest zbliżony włókniaka. Zarówno wielkość jak i kształt bliznowców są różne. Mogą mieć postać smug, guzów, być twarde i gładkie, zwykle lśnią. Barwa tych zmian także bywa różna - od lekko różowej po siną i czerwoną. Zazwyczaj keloidy nie są bolesne. Występują tak zwane bliznowce samoistne oraz wtórne, które powstają w wyniku przerostu blizn. Dlatego do wystąpienia keloidów dochodzić może u osób, które doznały urazów lub posiadają blizny pooperacyjne.

Gruźlica skóry

Gruźlica skóry jest jedną z form gruźlicy pozapłucnej. Zwykle choroba dotyka ludzi o prawidłowej odporności swoistej. Gruźlica skóry ma charakter choroby przewlekłej i może występować jako niezależna choroba, lub też towarzyszy innym gruźlicom, np. płuc, narządów wewnętrznych.

Najczęstszą formą gruźlicy skóry jest gruźlica toczniowa, znana także pod nazwami toczeń gruźliczy oraz wilk. Choroba ma zwykle przebieg przewlekły z licznymi nawrotami. Zwykle gruźlica toczniowa jest powikłaniem infekcji i z błony śluzowej nosa morze rozprzestrzenić się na skórze twarzy. Tam właśnie zwykle się lokalizuje, a szczególnie w okolicach nosa, policzków i uszu. Zajmuje także błonę śluzową w jamie ustnej oraz nosie. Na skórze obserwuje się tzw. guzki toczniowych, które są miękkie i mają barwę żółtobrunatną. Choroba zwykle dotyka dzieci. Rozwijają się owrzodzenia, po których pozostaną nierówne rozległe blizny. W tych miejscach choroba może nawrócić, zaś po kilku latach zdarza się, że rozwija się tam rak skóry, jako powikłanie po przebytej gruźlicy.

Gruźlica brodawkująca to kolejna postać gruźlicy skóry, która często występuje po zakażeniu prątkiem, na przykład u rolników zwykle rozwija się na stopach. Może także dojść do zarażenia w trakcie wykonywania sekcji, wtedy powstają guzki na palcach. Choroba objawia się brodawkowatymi zmianami, które z czasem rogowacieją. Mogą zostać pomylone z brodawką, obserwuje się jednak u podstawy naciek zapalny. Jeśli zmiany nie zostaną usunięte poprzez leczenie, może dojść do zniekształceń skóry, jak również zapalenia okolicznych naczyń krwionośnych i węzłów chłonnych.

Gruźlica guzkowo-zgorzelinowa skóry ma postać licznych wykwitów w postaci guzków, które są rozsiane po całym ciele. Może dojść do ich martwicy, wtedy wytwarza się owrzodzenie. Najczęściej wykwity pojawiają się na powierzchniach wyprostnych kończyn.

Gruźlica liszajowata skóry powstaje na skutek działania toksyn. Powstają one w wyniku rozpadu prątków gruźlicy w narządach wewnętrznych. Ta choroba występuje zwykle u ludzi w dobrym stanie zdrowia. Może dojść do jej rozwinięcia po próbie tuberkulinowej przed szczepieniem czy w trakcie leczenia przeciwgruźliczego. Gruźlica liszajowata polega na ogólnym wysiewie drobnych grudek rozmieszczonych symetrycznie. Grudki te są różowe, tworzą skupiska ale nie dochodzi do zlewania się. Gruźlica ta nie pozostawia po sobie blizn

Gruźlica prosówkowa skóry występuje na skutek krwiopochodnego wysiewu prątków gruźlicy na skórę i ma charakter uogólniony. Wywołuje ona pogorszenie stanu ogólnego chorego, podniesienie temperatury, oraz wykwity skórne, które mogą mieć postać grudek lub guzków ulegających rozpadowi i powodujących krwawienia. Jest to ciężka odmiana choroby o poważnych rokowaniach.

Gruźlica rozpływna skóry dotyczy samej skóry lub częściej pochodzi z tkanek położonych głębiej. Zwykle dotyka okolic podżuchwowych oraz bocznej powierzchni szyi, a u dzieci zdarza się także w okolicy kącika ust. Może także, choć ma to miejsce znacznie rzadziej, atakować pachy i pachwiny, mostek lub pośladki. Pierwszym objawem jest guzowaty naciek w tkance podskórnej, który rozmięka, ulega przebiciu i z powstałych przetok zaczyna się wydobywać wydzielina ropna w niewielkich ilościach. Choroba jest trudna w leczeniu i ma charakter przewlekły.

Gruźlica wrzodziejąca skóry to nazwa ogólna dla postaci gruźlicy, które charakteryzują się występowaniem owrzodzenia. Należy tu gruźlica wrzodziejąca pierwotna, zwana także skórnym zespołem pierwotnym. Choroba ta dotyka głównie niemowlęta i małe dzieci, na skutek pierwszego zetknięcia ich organizmu z gruźlicą. W miejscu, gdzie zarazki wniknęły tworzy się owrzodzenie, a także następuje powiększenie okolicznych węzłów chłonnych. Kolejna to gruźlica wrzodziejąca z nadkażenia. Choroba ta dotyka osób z wysoką odpornością, które doznały superinfekcji, czyli ponownego zarażenia zarazkiem, na który nie uzyskały wystarczającej odporności. Gruźlica ma formę owrzodzenia, podłoże naciekowe jest twarde. Pojawia się także powiększenie okolicznych węzłów limfatycznych. Zmiana może być podobna do tej w przebiegu kiły. Istnieje także gruźlica wrzodziejąca z samonadkażenia. Jeśli u kogoś wystąpiła już gruźlica narządów wewnętrznych to prątki gruźlicy z wydobywającej się wydzieliny po raz kolejny atakują organizm. Dlatego najczęściej owrzodzenia znajdują się na błonie śluzowej jamy ustnej lub na wargach, a także u ujścia cewki moczowej oraz na skórze w okolicy odbytu.

Kaszak

Kaszak jest to torbiel, która powstaje w gruczole łojowym i mieszkach włosowych. Tworzy ona guz pod naskórkiem. Objawami kaszaka są guzki, które występują pojedynczo lub w grupach, wielkość ich mieści się w zakresie od 5mm do kilku centymetrów. Guzki są twarde, a skóra na nich nie zmienia się. Wyjątek stanowi ropienie kaszaka, kiedy skóra czerwienieje. Najczęściej kaszak występuje w skórze głowy. Można usunąć go chirurgicznie.

Liszaj

Liszaj czerwony jest chorobą skóry, której przyczyny nie są znane. Objawia się powstaniem licznych, drobnych grudek, które mają kolor czerwonosiny lub czerwonobrunatny. Grudki zwykle lśnią i może dochodzić do ich zlania. Tworzą wtedy większe wykwity. Zwykle zmiany na skórze są symetryczne. Najczęściej zdarzają się na przedramieniu, po stronie zginacza. Grudki mogą także układać się drzewkowato lub obrączkowato na błonach śluzowych, najczęściej wewnątrz jamy ustnej na policzkach. Takie zmiany w śluzówce są białe i mogą lekko opalizować, często bardzo swędzą.

Liszajec zakaźny to powierzchowne zakażenie skóry, wywołane przez paciorkowce lub paciorkowce i gronkowce. Powstają wówczas na krótki czas pęcherzyki wypełnione ropą, po czym zostają strupy. Najczęściej choroba rozwija się na twarzy, często u dzieci. Jest to schorzenie bardzo zakaźne i wymaga leczenia maściami antybiotykowymi.

Łupież

Łupież pstry jest powierzchowną infekcją grzybiczą naskórka. Objawia się on pojawieniem plam różowych lub brunatnych, które lekko się łuszczą. Zwykle zmiany pojawiają się w górnej części klatki piersiowej. W razie opalania skóry miejsce to nie zmienia barwy i staje się bardziej widoczne. Rozpoznać chorobę można pobierając próbkę skóry do analizy pod katem obecności grzyba.

Łupież rumieniowy, to infekcja powierzchni skóry, na którą zapadają przeważnie mężczyźni. Objawia się brunatnymi lub czerwonymi rozległymi zmianami, które lekko się łuszczą. Zmiany te powstają po wewnętrznej stronie ud oraz na worku mosznowym.

Łuszczyca

Łuszczyca jest jedną z najczęściej występujących chorób skóry. Nieznane są przyczyny łuszczycy, podejrzewa się, że jest to zaburzenie o podłożu immunologicznym. Tendencja do zapadania na tą chorobę ma uwarunkowania genetyczne. Choroba objawia się pojawieniem grudek ostro odgraniczonych od zdrowej skóry. Grudki mają barwę ostro czerwoną i pokrywają je białawe łuski. Grudki czasem łączą się w większe wykwity, których kształt i wielkość może być bardzo rożna. Zdarza się nawet, że zajmują całą powierzchnię skóry, ale zwykle umiejscawiają się na wyprostnych powierzchniach kończyn a także na owłosionej części skór głowy. Często także dochodzi do zmian na paznokciach. Bywają tak ciężkie postacie łuszczycy, że towarzyszą im zmiany w stawach, podobne do gośćca zniekształcającego. Najcięższe przypadki odnotowuje się w łuszczycy krostkowej oraz erytrodermii łuszczycowej. Zwykle leczenie łuszczycy opiera się na złuszczaniu zmian skórnych, polegających na masażach w czasie kąpieli i stosowaniu specjalnych maści. Potem stosowane są specjalne pasty, które maja zregenerować skórę. a następnie stosowaniu past redukujących. W leczeniu niektórych łuszczyc korzystne jest naświetlanie światłem nadfioletowym UV. Ciężkie przypadki wymagają leczenia lekami wpływającymi na odporność organizmu. Dzięki postępowi nauki odkrywane są coraz nowsze, skuteczne metody leczenia.

Naczyniak

Naczyniak jest nowotworem niezłośliwym. Może być wrodzony, wywodzi się tkanki pierwotnej naczyń krwionośnych. Zwykle naczyniaki występują w skórze lub zaraz pod, rzadko kiedy w narządach. Wyróżniane są naczyniaki chłonne na układzie limfatycznym , oraz krwionośne na układzie krwionośnym. Są to wypukłe plamy ostro oddzielone od zwykłej skóry, barwa jest różna - od sinej po czerwoną. Mogą także naczyniaki przyjmować postać guzów i pęcherzyków. W leczeniu stosuje się zwykle zabieg chirurgiczny w celu wycięcia zmian. Można także zastosować zamrożenie, laser i inne nowoczesne metody.

Pokrzywka

Pokrzywka jest alergiczna chorobą skóry. Objawia się wysypem swędzących silnie bąbelków, który może mieć różny zasięg.

Róża

Róża jest ostrą chorobą zakaźną dotykającą skórę i tkankę podskórną. Wywołują ją paciorkowce w miejscu uszkodzenia, a więc w przypadku skaleczenia ale także nadżerki. Choroba objawia się organicznym zapaleniem skóry. Występuje wtedy wysoka gorączka, dreszcze i złe samopoczucie.

Rumień

Rumień jest zaczerwienieniem skóry wywołanym przez procesy zapalne. Może mieć także postać rozszerzenia naczyń krwionośnych w skórze, co może być spowodowane przez czynniki mechaniczne, fizyczne lub chemiczne, a także zakaźne czy alergiczne.

Rumień guzowaty jest złożonym pod względem etiologii zespołem chorobowym, towarzyszącym niektórym infekcjom, np. paciorkowcowym, wirusowym oraz gruźlicy. Może także wystąpić wskutek nadwrażliwości na pewne substancje. Rumień guzowaty powoduje pod niesienie temperatury ciała, a także bóle stawowo-mięśniowe. Powstają bolesne guzy szczególnie na podudziach. Przy rumieniu guzowatym może występować sarkoidoza, czyli zespół Löfgrena.

Rybia łuska

Rybia łuska jest genetycznie uwarunkowaną choroba skóry. Polega ona na nadmiernym rogowaceniu skóry. Można rozróżnić wiele odmian dających nieco odmienne objawy. Mogą się tworzyć cienkie, lśniące łuski, lub grubsze rogowe płytki, przez co skóra przypomina węża. Czasem występuje nawet rogowy pancerz. Jeśli został on wytworzony w łonie matki, może być powodem ciężkich zniekształceń i doprowadzić do zgonu dziecka. .

Świerzbiączka

Świerzbiączka jest zapaleniem atopowym skóry. Tak określa się wszelkie zmiany skórne wywołane zwykle przez alergie. Charakteryzują się wypryskami o kształcie grudek, z których może wyciekać płyn i są one bardzo swędzące. Najczęściej świerzbiączka rozwija się na skórze twarzy i karku, a także w zgięciach łokciowe i pod kolanami. Może się zdarzyć, że poza zmianami skóry wystąpi powiększenie węzłów chłonnych. Świerzbiączka występuje u mniej więcej 10% ludzi, u których występuje rodzinna skłonność do alergii. Leczy się je specjalnymi środkami natłuszczającymi oraz mającymi ograniczyć świąd. Czasem podaje się kortykosteroidy.

Wyprysk

Wyprysk zwany jest także egzemą i jest on jedną z najczęstszych chorób alergicznych skóry. Choroba może mieć postać ostrą, podostrą oraz przewlekłą. Objawia się powstawaniem zmian skórnych, takich jak zaczerwienienia i obrzęki skóry. Mogą mieć one także postać grudek lub pęcherzyków, a nawet nadżerki. Zmiany te bardzo silnie swędzą. Na wystąpienie wyprysku mają wpływ zarówno czynniki zewnętrzne jak i wewnętrzne.

Oparzenia

Oparzenie jest uszkodzeniem tkanki pod wpływem działania różnych czynników. Oparzenie termiczne jest wywołane przez wysoka temperaturę (np. od słońca), żrące substancje chemiczne prowadzą do oparzeń chemicznych, zaś promieniowanie jonizujące do oparzenia promieniami. W uzależnieniu od głębokości, na jaką sięgają zmiany miejscowe, wyróżnić można trzystopniową skalę oparzeń. Oparzenia pierwszego stopnia objawiają się zaczerwienieniem, obrzęknięciem i bólem skóry. Jeśli na skórze pojawia się pęcherze z osoczem, to jest to już oparzenie drugiego stopnia. Najcięższe oparzenia klasyfikuje się jako trzeci stopień, najwyższy, powodują one bowiem martwicę skóry i tkanek położonych głębiej. Może także dojść do całkowitego zwęglenia tkanek. Oparzenie powoduje zmiany w organizmie, takie jak wstrząs wywołany bólem, utrata dużej ilości krwi i osocza, a także zatrucie organizmu produktami rozkładu białka budującego sparzone tkanki. Im większa powierzchnia ciała uległa poparzeniu, tym silniejsze objawy wewnątrz ustroju powoduje. Jeśli doszło do oparzenia ponad 20% skóry dochodzi do wstrząsu, natomiast jeśli uszkodzone jest ponad 70%, przeważnie prowadzi to do śmierci chorego. W leczeniu podaje się leki przeciwbólowe. Stosuje się także opatrunek uciskowy z opatrunku jałowego, a w niektórych miejscach, jak np. krocze, nie stosuje się opatrunku. Jeśli wystąpił wstrząs podaje się preparaty z osocza i elektrolitów. Podaje się także dużą ilość picia. Aby zapobiec zakażeniu stosuje się terapię antybiotykową oraz surowice, można także dokonać transfuzji krwi w najcięższych przypadkach. Przy oparzeniach drugiego i trzeciego stopnia można przeprowadzić zabieg przeszczepienia zdrowej skóry pobranej z nie dotkniętego oparzeniem miejsca, a także zastosować można tzw. sztuczną skórę. Są to operacje plastyczne skóry.

Odmrożenie

Odmrożenie jest uszkodzeniem tkanek, które zostało spowodowane działaniem zbyt niskiej temperatury. Odmrożenie może spowodować różnorakie zmiany na skórze, na tej podstawie wyróżnione zostały stopnie odmrożeń zebrane w skalę. W odmrożeniach pierwszego stopnia obserwuje się rumień, który jest obrzęknięty i swędzi lub piecze. Drugi stopień to częściowa martwica naskórka i powstawanie pęcherzy. W odmrożeniach trzeciego stopnia martwieniu ulega cała skóra, a nawet głębiej położone tkanki. Najbardziej skrajne odmrożenia wywołują martwicę części miękkich ciała a nawet kości i są to odmrożenia czwartego stopnia. Leczenie odmrożeń jest trudne i długotrwałe. Najczęściej dochodzi do odmrożeń palców u rąk oraz nóg, a także nosa i uszu. Należy takie miejsca stopniowo rozgrzewać.