Zielenice są z systematycznego punktu widzenia typem należącym do królestwa protistów, co czyni z nich eukarionty (organizmy o komórkach posiadających jądro), gdyż królestwo Protisti jest jednym z królestw cesarstwa Eukariontów. W typie tym spotkać można zarówno organizmy jednokomórkowe, jak również wielokomórkowe. Organizmy wielokomórkowe (którymi w głównej mierze są glony roślinopodobne) mają skomplikowany stopień organizacji, co przejawia się w ich zróżnicowanej budowie ciała. Można w niej wyróżnić część liściokształtną (fylloid), łodygokształtną (kauloid) i chwytniki (ryzoid). Ostatnia część - chwytniki - nie zostały nazwane częścią korzeniokształtną. Ma to swoje uzasadnienie, bowiem nie pełnią zbliżonych do nich funkcji. Chwytniki przytwierdzają ciało glonu do dna morskiego, by nie został on porwany przez prądy. Korzenie poza funkcją przytwierdzania rośliny do podłoża, są organem służącym do pobierania wody z gleby (to właśnie dzięki wykształceniu korzeni z taką funkcją, rośliny mogły wyjść na ląd, gdzie wodę pobierają w większości z gleby). Natomiast pozostałe części ciała glonów mają nie tylko podobny kształt, pełnią także podobne, a nawet takie same funkcje co liście i łodygi w naziemnych roślinach zielonych: fylloid pełni funkcję asymilacyjną, a kauloidem transportowane są składniki odżywcze, stanowi on także trzon pionowy glonu.

Charakterystyczne dla zielenic jest to, że podobnie jak rośliny posiadają barwniki fotoaktywne. Barwniki te są bardzo podobne do barwników roślin zielonych, a są to: chlorofile a i b, karoteny i ksantofil. Z tego powodu uważa się, że to właśnie zielenice są praprzodkami roślin zielonych - to one jako pierwsze wyszły na ląd i z nich ewoluowały dalej rośliny zielone, aż do takiej postaci, jaką znamy współcześnie. Materiał zapasowy w komórkach zielenic tworzy skrobia, magazynowana w chloroplastach, skumulowana w charakterystycznych tworach, zwanych ziarnami skrobiowymi (na podstawie kształtu tych ziaren można ustalić z jakim gatunkiem mamy do czynienia, zresztą nie tylko w przypadku glonów, ale wszystkich gatunków roślin, w których komórkach skrobia jest głównym materiałem zapasowym). Ściana komórkowa zielenic jest zbudowana z celulozy lub hemicelulozy (obie substancje są polisacharydami). W rozwoju zielenic występują stadia zdolne do ruchu i w tej postaci wyposażone są zawsze w dwie równe witki, dzięki którym mogą się przemieszczać w pożądanym kierunku.

Sposoby na rozmnażanie w tej grupie organizmów są niezliczone, bowiem mogą się rozmnażać zarówno bezpłciowo (poprzez podział komórki lub fragmentację plechy) jak i płciowo. W tym drugim przypadku dochodzi zarówno do izogamii (obie gamety mają zdolność do ruchu i zbliżone wymiary), anizogamii (obydwie komórki rozrodcze mają zdolność do poruszania się, ale jedna jest większa od drugiej), a także do oogamii (większa z komórek, zwana komórką jajową, nie ma zdolności do ruchu, a mniejsza - plemnik, posiada taką zdolność). W sposobie ich życia obserwuje się także przemianę pokoleń. Jest to proces, w którym jedno pokolenie rozmnaża się płciowo, a pokolenie kolejne bezpłciowo. Pokolenie to wyda znów potomków rozmnażających się płciowo, a oni dadzą początek pokoleniu bezpłciowemu, i tak dalej...

Do typu zielenic zalicza się 11 klas:

- Prazynofity (Prasinophyceae) - w klasie tej występują same glony jednokomórkowe; są to komórki posiadające wici, mają charakterystyczny, nieco spłaszczony kształt; bardzo charakterystyczne tylko dla tej klasy jest to, że nie posiadają ściany komórkowej, ale w zamian za to okryte są pancerzykiem z maleńkich łuseczek tworzonych przez polisacharydy (wielocukry); ich barwnikiem fotoaktywnym jest chlorofil, a materiał zapasowy tworzą ziarna skrobiowe; glony te rozmnażają się głównie przez podział;

- Zielenice właściwe (Chlorophyceae) - obejmują zarówno prymitywne formy jednokomórkowe, jak i złożone organizmy wielokomórkowe; zielenice te są głównym składnikiem planktonu, a to sprawia, że często woda przez nie zamieszkiwana, dzięki ich obecności staje się wyraźnie zielona; jednak zielenice właściwe zamieszkują nie tylko habitaty (środowiska) wodne - jednokomórkowi przedstawiciele tej klasy bytują także w glebach, torfach, na korze drzew, na powierzchni śniegu, na powierzchniach pomostów czy na ciałach lub plechach innych zielenic; do tej klasy zalicza się większość gatunków zielenic, między innymi te z rodzaju toczkowców (Volvocales) (których najciekawszy przedstawiciel - toczek, ma kulisty organizm, który budują setki maleńkich wiciowych komórek zanurzonych w galaretowatej mazi), tetrasporowców (Tetrasporales) czy zawłotniowców (Chlamydomonadales) (które jako jednokomórkowce występują powszechnie w glebie, na torfowiskach, w kałużach i małych zbiornikach słodkowodnych); znajdziemy tu zarówno organizmy jednokomórkowe jak i wielokomórkowe; najprostsze formy najczęściej spotyka się skupione w koloniach, bardziej rozwinięte występują jako odrębne organizmy; co bardzo charakterystyczne: ich ściana komórkowa tworzona jest przez dwie warstwy: jedna zbudowana jest z celulozy (a jest to warstwa wewnętrzna), natomiast druga z pektyn (warstwa zewnętrzna); chloroplasty są duże, raczej występują pojedynczo w komórkach; wyjątek stanowią chloroplasty form wyżej rozwiniętych, u których są one drobne, płytkowate i jest ich od kilkunastu do kilkudziesięciu w komórce; znane są też bezbarwne formy zielenic (zazwyczaj jednokomórkowe), które w obliczu braku barwnika asymilacyjnego, pobierają substancje odżywcze wprost w wody, w której bytują; charakterystyczne dla nich jest występowanie fikoplastu: podczas podziału komórki zanika wrzeciono podziałowe (struktura, która odpowiada za rozdzielenie cytoplazmy i wszystkich organelli na dwie połowy tak, aby z każdej mogła powstać komórka potomna), a tworzy się fikoplast, który wyznacza miejsce podziału i jest miejscem, przy którym zaczną się tworzyć ściany komórkowe nowopowstających komórek potomnych;

- Watkowe (Ulvophyceae) - to klasa obejmująca organizmy wielokomórkowe, bytujące w wodach słonych, o bardzo zróżnicowanej budowie ciała, należy tu bowiem np. parasolowiec (glon, który kształtem przypomina parasol, ze względu na talerzowate ciało, od którego odchodzi witka) czy sałata morska (Ulva lactuca) (która wyglądem przypomina główkę sałaty, której liście delikatnie falują wraz z prądami morskimi); w odróżnieniu od zielenic właściwych, ich wrzeciono podziałowe jest trwałe, a podczas podziału ściana komórkowa narasta od boków w kierunku środka, aż wreszcie przecina wrzeciono podziałowe i dwie komórki potomne rozdzielają się; mają szerokie zastosowanie w gastronomii (np. sałata morska (Ulva lactuca));

- Ramienicowe (Charophyceae) - do tej klasy należą zarówno proste glony jednokomórkowe, jak i wielokomórkowe tworzące skomplikowane plechy, wszystkie jednak zamieszkują wody słodkie, jak np. ramienica (Chara) czy skrętnica (Spirogyra); u wszystkich gatunków ramienicowych występuje w rozwoju forma ruchoma w postaci komórki wiciowej; niezależnie od gatunku forma ta ma identyczne zbudowany aparat wiciowy, a całe ciało pokrywają maleńkie laseczki; podobnie jak u watkowych, ich wrzeciono podziałowe także nie zanika w czasie podziału komórki, jednak odwrotnie jak u nich (a tym samym podobnie jak u zielenic właściwych) ściana komórkowa zaczyna się budować na środku wrzeciona podziałowego, a budowa postępuje w kierunku ścian komórki; rozmnażają się głównie przez oogamię, a pierwszym podziałem, jakiego dokonuje komórka zapłodniona jest mejoza, co oznacza, że komórki potomne są haploidalne; te cechy skłaniają badaczy do uwierzenia w teorię, która zakłada, że to właśnie ramienicowe uczyniły ten wielki krok i jako pierwsze wyszły na ląd (mają one wiele cech podobnych do cech współczesnych roślin zielonych);

- pozostałe klasy są mniej poznane, ale nauka szybko idzie do przodu, więc kto wie? Może kiedy już czytasz ten tekst, wiele wiadomo już na temat: gałęzatkowatych (Cladophorophyceae), dazyklakowatych (Dasycladophyceae), trentepoliofitowych (Trentepohliophyceae), pleuastrofitowych (Pleurastrophyceae), klebsormidiofitowych (Klebsormidiophyceae), zrostnic (Zygnematophyceae).