Sentymentalizm jako prąd ukształtował się na zachodzie Europy, a właściwie we Francji. Propagatorem był filozof Jan Jakub Rouseau. Drugim centrum kierunku była Anglia, gdzie rozwinęła się powieść sentymentalna. Był kontrastem wobec wszystkich filozofii oświecenia. Sztywne zasady racjonalizmu oraz dydaktyzm klasycyzmu, duży nacisk na siłę rozumu i doświadczenia, zapominanie o metafizyce, duchowości, sprawiły, ze powstała nowa poezja, w której najważniejsza rolę odgrywały uczucia. Należały do niej wiersze nasycone przesadną uczuciowością i emocjami ludzkimi. Poeci sentymentalni zajmowali się głównie miłością zarówno do kobiety, jak i do kraju i Boga. W ten sposób rodziły się sielanki i pieśni miłosne, liryki patriotyczne i religijne. W Polsce głównymi reprezentantami sentymentalizmu byli: Franciszek Dionizy Kniaźnin i Franciszek Karpiński. Kniaźnin należał do nurtu poezji dworskiej. Doskonale znał to środowisko, ponieważ wiele lat mieszkał na dworze Izabeli Czartoryskiej w Puławach, gdzie pełnił funkcję poety nadwornego. Jego poezja cechuje się gładkością, wysoką kulturą, bogatym językiem i rytmiką.

Karpiński, podobnie jak Kniaźnin, od czasu do czasu bywał na dworze w Puławach, jednak nie był z nim tak mocno związany. W tym okresie powstawały głównie wiersze okolicznościowe, opisujące różne wydarzenia na dworze, obyczaje i ogólnie życie dworskie. Miały one ton panegiryczny, były pochwałą mecenasa i chwaliły jego mądrość, szczodrość i troskę. O tym wszystkim chciał poeta mówić z pomocą ładnej formy, stosując liczne porównania. Często sięgał po motywy mitologiczne oraz do poezji starożytnej. Natomiast nieco inaczej było w wierszach o tematyce miłosnej, opisujące flirty i uroki dworskiego życie. Były lekkie, dowcipne, aluzyjne, zawierające zręczne porównania i żart. Rozpowszechnionymi w literaturze sentymentalnej formami poetyckimi były sielanki i wiersze o tematyce miłosnej. Sielanki opisywały sceny z życia wiejskiego, ponieważ, zgodnie z ideą kierunku, wieś jest miejscem, gdzie mogą się rozwijać szczere uczucia. Kniaźnin mówi o tym we wstępie wiersza " O miłości ":

" Na wsi owa miłości żywa

Bez masek i przesady:

Na wsi tylko czułość tkliwa

Nie zna obłud i zdrady. "

Jednak obraz wsi w sielankach był zawsze wyidealizowany i nierealny. Bohaterowie również nie byli normalni. Zazwyczaj dziewczyny wyglądały ślicznie, niczym laleczki, zawsze uśmiechnięte a młodzieńcy piękni z rumieńcami na twarzy. Zazwyczaj przebrani w stroje pasterzy i pasterek. Akcja toczy się na tle mitycznej, idyllicznej przyrody, która przedstawiona jest bardzo malowniczo, tak jakby była idealną przyrodą, marzeniem każdego sentymentalnego malarza. Bohaterowie spacerują po łąkach i zbierają kwiaty. Strumyki są rwące, spokojne, białymi kamykami i przezroczystą, błękitna wodą, tworzą często przepiękne kaskady. Drzewa rodzą świeże, czyste owoce, pogoda jest świetna, niezmienna, słoneczna, ciepła, wiosenna, a noc bardzo księżycowa. Właśnie w takim miejscy autor sielanek umieszcza swoich bohaterów. Mają zwykle greckie lub mitologiczne imiona, na przykład: Laura, Chloe, Filon, Horacy. Rozmawiają ze sobą, często wyznają swoje uczucia, miłość lub kłócą się, a raczej przekomarzają ze sobą. Jednak w tym wszystkim brak agresji a jest pełno spokoju. Taka atmosfera występuję w całym wierszu, z którego bije piękno, miłość i szczęście. Przykładem tego typu sielanki w literaturze polskiej jest wiersz Karpińskiego, pt.: "Laura i Filon". Opowiada on o dwojgu kochanków, którzy wyznają sobie uczucie miłości pod jaworem w księżycowa, ciepłą noc.

Wiersze miłosne, podobnie jak sielanki, także mają konwencję sentymentalną i w równie lekki i finezyjny sposób opowiadają o zdarzeniach. Jednak nie ma w nich większej głębi, rozpaczy czy zdrady. Zawierają tylko czułe wyznania, tkliwe, ale z żartem i humorem. Pisarze wykazują się tu dużą pomysłowością, wymyślając przeróżne zdarzenia, aby opisać uczucie. Oczywiście patronem wszystkich zakochanych jest Amor. Żeby tak lekko i łatwo opisywać emocję trzeba było mieć duże umiejętności pisarskie, stosowania pięknych porównań i przenośni. To dlatego właśnie sentymentaliści bardzo urozmaicili język literatury i poezji. Oni są twórcami takich sławnych porówna, jak "zęby jak perły", "płeć jak alabaster". Bohaterką wierszy miłosnych jest młoda dziewczyna, bardzo ładna i kokieteryjna, która nie angażuje się zbyt mocno, bawi się miłością kochanka, jednak gdy tylko się zakocha, potrafi być czuła, oddana i wierna swemu wybrakowi.