Monolog dla Kasandry - Środki stylistyczne
– Anafora – „A to jest moje miasto pod popiołem.
A to jest moja laska i wstążki prorockie.
A to jest moja głowa pełna wątpliwości”;
– wyliczenie – „A to jest moja szatka ogniem osmalona.
A to są moje prorockie rupiecie.
A to jest moja wykrzywiona twarz”;
– metafora – „moja racja aż łuną uderzyła w niebo”, „podszyci wielkim wiatrem”, „od urodzenia w pożegnalnych ciałach”;
– epitet – „pożegnalne ciała”, „nietrwałych imion”, „wielkim wiatrem”, „prorockie rupiecie”;
– przeciwstawienie – „Wyszło na moje.
Tylko że z tego nie wynika nic”.
